Chapter 4

ELARA POV

Ang araw ng aking art exhibition ay dumating nang may halong kaba at pananabik. Buong gabi akong hindi nakatulog dahil sa pag-iisip kung magugustuhan ba ng mga tao ang aking mga gawa, o kung baka mapahiya lang ako sa harap ng maraming tao. Ngunit nang makarating ako sa gallery at makita ang aking mga pintura na nakasabit sa mga dingding na may ilaw, naramdaman ko ang isang matinding saya at dangal na hindi ko kailanman naramdaman noon.

"Elara, ang ganda-ganda ng mga gawa mo!" bati ni Chloe habang papalapit sa akin, kasama ang kaniyang boyfriend na si Jake. "Sigurado akong magiging tagumpay ang eksibisyong ito!"

Ngumiti ako sa kaniya, kahit na ang aking mga kamay ay nanginginig pa rin sa kaba. "Sana nga, Chloe. Kinakabahan talaga ako."

"Huwag kang kabahan," sabi ni Jake, na tinapik ang aking balikat. "Ang husay mo kasi. Lahat ng makakakita ng mga pintura mo ay tiyak na magugustuhan ang mga ito."

Habang dumarami ang mga bisita sa gallery, unti-unting nawala ang aking kaba. Maraming tao ang lumapit sa akin para batiin ako at purihin ang aking mga gawa. May mga nagtanong tungkol sa kwento sa likod ng bawat pintura, at masaya ko silang sinasagot. Sa bawat papuring natatanggap ko, nararamdaman ko ang paglaki ng aking tiwala sa sarili. Ito ang pakiramdam na matagal ko nang hindi nararanasan—ang pakiramdam na ako ay mahalaga, na ako ay may saysay, at na ako ay higit pa sa pagiging asawa lang ni Gavin.

Sa gitna ng aking pakikipag-usap sa isang kolektor ng sining, biglang tumahimik ang paligid. Tumingin ako sa p***o ng gallery, at doon ko nakita si Gavin na nakatayo, nakasuot ng kaniyang pormal na suit at ang kaniyang mga mata ay nakatingin sa akin.

Kasama niya si Selena, na nakasuot ng isang mamahaling bestida at nakakapit nang mahigpit sa kaniyang braso. Ang kanilang presensya ay tila ba nagpadilim sa buong gallery para sa akin. Ang lahat ng saya at pananabik na nararamdaman ko kanina ay biglang napalitan ng sakit at pagkainip.

Bakit sila nandito? Bakit kailangang sa araw na ito pa sila dumating para sirain ang pinakamahalagang araw ng buhay ko?

Naramdaman yata ni Gavin ang aking mga tingin, dahil lumingon siya sa direksyon ko. Nagtagpo ang aming mga mata. Nakita ko ang paghanga sa kaniyang mga mata habang tinitingnan ako, ngunit mabilis din itong nawala nang lumingon siya kay Selena na kinakausap siya.

Huminga ako nang malalim at pilit na ibinalik ang aking atensyon sa kausap kong kolektor. Hindi ko hahayaang sirain nila ang araw na ito. Ito ang araw ko, at hindi ko sila bibigyan ng kasiyahan na makita akong nasasaktan.

Pagkatapos kong makipag-usap sa kolektor, lumapit sa akin si Chloe na may galit sa kaniyang mga mata. "Ano ang ginagawa nila rito? Sino ang nag-imbita sa kanila?"

"Hindi ko alam," sagot ko, pilit na pinapanatili ang aking katinuan. "Pero hayaan mo na lang sila. Hayaan nating gawin nila ang gusto nila. Hindi ko sila hahayaang sirain ang araw na ito."

Ngunit hindi naging madali iyon. Sa buong gabi, ramdam ko ang mga tingin nina Gavin at Selena sa akin. Minsan, makikita ko si Gavin na nakatingin sa aking mga pintura nang may paghanga sa kaniyang mga mata, ngunit kapag napapansin ni Selena na nakatingin siya sa akin, hihilahin niya ito palayo at kakausapin ng kung ano-ano.

Isang sandali, habang ako ay nakatayo sa tabi ng aking paboritong pintura—isang malaking canvas na nagpapakita ng isang babaeng lumalabas mula sa isang madilim na silid patungo sa liwanag—biglang lumapit si Gavin sa akin.

"Ang ganda ng pintura na ito," sabi niya, ang kaniyang boses ay malambot at puno ng paghanga. "Ano ang ibig sabihin nito?"

Tumingin ako sa kaniya, at sa kabila ng sakit na nararamdaman ko, sinagot ko siya nang totoo. "Ito ay tungkol sa isang babaeng matagal na nakakulong sa dilim, ngunit sa wakas ay nakahanap na ng lakas ng loob na lumabas patungo sa liwanag. Ito ay tungkol sa pagtuklas ng sarili at pag-abot sa mga pangarap na matagal nang ipinagpaliban."

Tumingin siya sa akin, at sa kaniyang mga mata, may nakita akong kung anong lungkot at pagsisisi. "Elara... ako ba ang dahilan kung bakit siya nakakulong sa dilim?"

Hindi ako sumagot. Ang kaniyang tanong ay sapat na sagot sa sarili nito. Alam niya ang sagot, at alam ko rin.

Bago pa siya makapagsalita pa, lumapit si Selena at hinarang siya sa akin. "Darling, bakit ka pa nakikipag-usap sa kaniya? Halika na, ipakilala mo ako sa mga sikat na pintor na narito."

Tumingin si Gavin kay Selena, at sa kaniyang mga mata, nakita ko ang pagkainip at pagwawalang-bahala. "Sandali lang, Selena. May kailangan lang akong sabihin kay Elara."

"Wala ka nang kailangang sabihin sa kaniya," sagot ni Selena, ang kaniyang boses ay tumataas na at nakakaagaw ng atensyon ng ibang mga bisita. "Siya na ang dating asawa mo, Gavin. Kalimutan mo na siya. Ako ang kasintahan mo ngayon."

Naramdaman ko ang hiya na dumaloy sa aking buong katawan. Ang lahat ng mga tao sa gallery ay nakatingin na sa amin ngayon, at ang ilan ay nagsisimula nang magbulungan. Gusto kong tumakbo palayo, gusto kong magtago, ngunit hindi ko magawa. Kailangan kong manatili at ipakita sa kanila na hindi ako mahina.

"Selena, tama na," sabi ni Gavin, ang kaniyang boses ay malamig at mapag-utos. "Huwag kang gumawa ng eksena rito."

"Bakit? Nasasaktan ka ba para sa kaniya?" tanong ni Selena, ang kaniyang mga mata ay puno ng galit at inggit. "Gavin, aminin mo na! Mahal mo pa rin siya, hindi ba? Kaya ayaw mo siyang pakawalan hanggang ngayon!"

Nanlaki ang mga mata ng lahat ng nakarinig sa kaniyang sinabi. Lumingon ang lahat kay Gavin, naghihintay ng kaniyang sagot. Tumingin din ako sa kaniya, ang aking puso ay tila ba tumitigil sa pagtibok habang hinihintay ang kaniyang sasabihin.

Tumingin si Gavin kay Selena, at pagkatapos ay lumingon siya sa akin. Sa kaniyang mga mata, may nakita akong kung anong emosyon na hindi ko maipaliwanag. At sa isang iglap, ginawa niya ang isang bagay na hindi ko inaasahan.

Humarap siya sa lahat ng mga bisita, at ang kaniyang boses ay malakas at malinaw na narinig ng lahat. "Oo, mahal ko pa rin si Elara. At hinding-hindi ko siya pakakawalan kailanman."

Nanigas ako sa aking kinatatayuan. Hindi ako makapaniwala sa aking narinig. Ang lalaking sa loob ng tatlong taon ay hindi kailanman nagparamdam ng pagmamahal sa akin, ay ngayon ay inanunsyo sa harap ng maraming tao na mahal niya pa rin ako?

Nakita ko ang galit at kahihiyan sa mukha ni Selena bago siya tumakbo palayo ng gallery. Ngunit hindi ko siya pinansin. Ang tanging nakita ko lang ay si Gavin, na nakatingin sa akin nang may pagmamahal at pagsisisi sa kaniyang mga mata.

"Elara," sabi niya, lumapit sa akin at hinawakan ang aking mga kamay. "Patawarin mo ako sa lahat ng sakit na idinulot ko sa iyo. Patawarin mo ako sa pagiging malamig at malayo sa iyo. Patawarin mo ako sa pagkakamali ko kay Selena. Mahal na mahal kita, Elara. At gagawin ko ang lahat para mabawi ka."

Ang kaniyang mga salita ay parang musika sa aking pandinig, ngunit sa kabila ng saya na nararamdaman ko, may bahagi ng aking puso na natatakot. Paano ko siya mapagkakatiwalaan muli? Paano ko malalaman na hindi niya na ako sasaktan pa?

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin o gagawin ko. Ang tanging alam ko lang ay ang araw na ito na dapat sana ay tungkol sa aking tagumpay bilang pintor, ay naging araw ng pagbabago sa aming relasyon ni Gavin. At hindi ko alam kung ito ba ay para sa ikabubuti o para sa ikalulubha ng lahat.

 

TO BE CONTINUED