Chapter 5

ELARA POV

Pagkatapos ng eksibisyon, ang buhay ko ay tila ba naging isang malaking gulo. Ang anunsyo ni Gavin sa harap ng maraming tao ay mabilis na kumalat sa balita at social media. Bigla akong naging usap-usapan ng lahat—ang babaeng muling minahal ng kaniyang malamig at manlolokong asawa.

Sa loob ng bahay, naging ibang tao si Gavin. Hindi na siya ang malamig at malayong asawa na nakilala ko sa loob ng tatlong taon. Sa halip, siya ay laging nandiyan, nag-aalala, at sinusubukang makuha ang aking loob.

Isang umaga, paggising ko, nakita ko na may inihanda siyang almusal sa hapag-kainan. Nakasuot siya ng simpleng t-shirt at maong na pantalon, at ang kaniyang buhok ay medyo magulo—isang anyo na hindi ko kailanman nakita sa kaniya noon.

"Magandang umaga, Elara," bati niya nang makita akong pababa ng hagdan. "Inihanda ko ang paborito mong almusal. Sinigang na isda at mainit na kanin."

Nagulat ako sa kaniyang sinabi. Hindi ko akalain na naaalala pa niya ang paborito kong pagkain. "Salamat," sagot ko, naupo sa tapat niya at nagsimulang kumain.

Habang kumakain kami, hindi siya tumitigil sa pag-uusap tungkol sa mga bagay na gusto ko, tungkol sa aking pagpipinta, at tungkol sa mga plano niya para sa amin. Sinasabi niya na gusto niyang bumuo kami ng bagong alaala, na gusto niyang itama ang lahat ng kaniyang pagkakamali, at na gusto niyang mahalin ako nang tama sa pagkakataong ito.

Ngunit sa kabila ng lahat ng kaniyang mga salita at kilos, may bahagi ng aking puso na nananatiling may pag-aalinlangan. Paano ko siya mapagkakatiwalaan muli? Paano ko malalaman na hindi na siya babalik sa dati niyang pagiging malamig at malayo? Paano ko makakalimutan ang sakit na idinulot niya sa akin noong mga panahong kailangan ko siya?

Isang hapon, habang nagpipinta ako sa aking studio, biglang pumasok si Chloe na may galit sa kaniyang mga mata.

"Elara, kailangan mong makita ito," sabi niya, inilalagay ang kaniyang cellphone sa ibabaw ng mesa ko.

Tiningnan ko ang screen, at ang nakita ko ay nagpaikot ng aking mundo. Ito ay isang larawan nina Gavin at Selena, na kinunan lamang kagabi. Sa larawan, magkahawak sila ng kamay at nag-uusap nang masinsinan sa isang madilim na sulok ng isang restaurant.

Ang aking puso ay tila ba nadudurog sa sakit. Akala ko ba nagbago na siya? Akala ko ba mahal niya ako at gagawin niya ang lahat para mabawi ako?

"Nasaan ka kagabi?" tanong ko kay Gavin nang makita ko siya sa sala pagkatapos kong makita ang larawan. Ang aking boses ay nanginginig sa galit at sakit.

Tumingin siya sa akin, at nakita ko ang pagkalito sa kaniyang mga mata. "Nagpunta ako sa opisina para tapusin ang ilang trabaho. Bakit? May problema ba?"

"Huwag kang magsinungaling sa akin, Gavin!" sigaw ko, inilalagay ang cellphone ko na may larawan nila ni Selena sa harap niya. "Ipaliwanag mo ito! Ano ang ginagawa niyo ni Selena kagabi? Akala ko ba tapos na kayo? Akala ko ba ako lang ang mahal mo?"

Nakita ko ang pagbabago ng ekspresyon sa kaniyang mukha. Mula sa pagkalito, naging gulat, at pagkatapos ay naging pagkainip. "Elara, hindi mo naiintindihan. Nagkita kami para tapusin ang lahat ng usapan namin. Sinabi ko sa kaniya na tapos na kami, na ikaw lang ang mahal ko."

"At kailangan mo pa siyang makita nang patago para gawin iyon?" tanong ko, ang aking mga luha ay nagsisimula nang dumaloy. "Gavin, ilang beses mo na akong niloko noon. Paano ko malalaman na hindi ka na nanloloko ngayon? Paano ko malalaman na hindi mo lang ako pinaglalaruan?"

Tumayo siya at lumapit sa akin, sinusubukang hawakan ang aking kamay, ngunit umatras ako palayo sa kaniya.

"Elara, pakinggan mo ako," sabi niya, ang kaniyang boses ay puno ng pagsisisi. "Alam kong mahirap kang maniwala sa akin ngayon. Alam kong marami akong pagkukulang sa iyo noon. Ngunit seryoso ako ngayon. Mahal na mahal kita, at gagawin ko ang lahat para patunayan sa iyo na nagbago na ako."

"Paano?" tanong ko, ang aking boses ay halos pabulong na lang. "Paano mo mapapatunayan na nagbago ka na?"

Tumingin siya sa akin nang diretso sa mga mata, at sa kaniyang mga mata, nakita ko ang katotohanan at determinasyon. "Bibigyan kita ng oras at espasyo. Hindi kita pipilitin na patawarin ako agad. Hayaan mong ipakita ko sa iyo araw-araw na seryoso ako. Hayaan mong patunayan ko sa iyo na ikaw lang ang mahal ko."

Hindi ako sumagot. Ang puso ko ay nahahati sa pagitan ng pag-asa na magbago nga siya at ng takot na baka masaktan lang ako ulit.

Sa mga sumunod na araw, tinupad ni Gavin ang kaniyang pangako. Hindi niya ako pinilit na patawarin siya agad. Sa halip, ipinakita niya sa akin sa maliliit na paraan na nagbago na siya.

Tuwing umaga, inihahanda niya ang aking almusal. Tuwing hapon, dinadala niya ako sa mga lugar na gusto ko, o kaya ay tinutulungan niya ako sa aking pagpipinta. Tuwing gabi, kinakausap niya ako tungkol sa aking araw, nakikinig siya sa aking mga kwento, at ipinaparamdam sa akin na ako ay mahalaga.

Isang gabi, habang kami ay nakaupo sa balkonahe at pinagmamasdan ang mga bituin, bigla siyang nagsalita.

"Elara, gusto kong malaman mo ang totoo tungkol kay Selena," simula niya, ang kaniyang boses ay malungkot. "Noong mga panahong iyon, nalulungkot ako at nawawala. Namatay ang tatay ko, at kailangan kong hawakan ang kumpanya nang mag-isa. Naramdaman kong lahat ng tao ay umaasa sa akin, at hindi ko alam kung saan ako kukuha ng lakas."

Tumingin ako sa kaniya, nakikinig nang mabuti sa kaniyang kwento.

"Nakilala ko si Selena sa isang party," pagpapatuloy niya. "Naintindihan niya ang mga pinagdadaanan ko, at sa sandaling iyon, nakaramdam ako ng ginhawa. Ngunit hindi ko siya kailanman minahal, Elara. Ikaw lang ang mahal ko. Ang pagkakamali ko ay hindi ko sinabi sa iyo ang lahat ng ito. Ang pagkakamali ko ay itinulak kita palayo sa halip na isama ka sa aking mga pinagdadaanan."

Nakita ko ang tunay na pagsisisi sa kaniyang mga mata. At sa sandaling iyon, naramdaman ko ang kaunting paglambot ng aking puso.

"Ang sakit pa rin, Gavin," sabi ko, ang aking boses ay mahina. "Hindi ko agad makakalimutan ang lahat ng sakit na idinulot mo sa akin."

"Alam ko," sagot niya, hinawakan ang aking kamay at sa pagkakataong ito, hindi ako umatras. "Hindi mo kailangang kalimutan agad. Hayaan mo lang na mahalin kita. Hayaan mo lang na patunayan ko sa iyo araw-araw na ikaw lang ang mahal ko."

Tumingin ako sa kaniyang mga mata, at sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, nakaramdam ako ng kaunting pag-asa. Marami pa kaming pagsubok na dadaanan. Marami pa kaming dapat ayusin sa aming relasyon. Ngunit sa sandaling iyon, naisip ko na baka—baka lang—may pag-asa pa kaming dalawa.

At habang pinagmamasdan ko ang mga bituin sa langit, alam ko sa sarili ko na handa akong subukan. Handa akong bigyan siya ng pagkakataon na patunayan ang kaniyang sarili. Handa akong subukang magtiwala muli.

 

TO BE CONTINUED