Chapter 3

ELARA POV

Nang marinig ni Gavin ang aking sinabi, nanigas siya sa kaniyang kinatatayuan. Ang kaniyang mga mata ay nanlaki sa gulat, at ang kaniyang mga panga ay lalong nagkuyom sa galit at hindi makapaniwala.

"Ano ang sinabi mo?" tanong niya, ang kaniyang boses ay bumaba ng ilang tono, na tila ba nagbabanta. "Ulitin mo ang sinabi mo, Elara."

Hindi ako umatras sa kaniyang tingin. Sa halip, tumayo ako nang tuwid at tiningnan siya nang diretso sa mga mata. "Sinasabi ko na gusto ko ng diborsyo, Gavin. Hindi ko na kayang magtiis pa sa relasyong ito na puro sakit at kasinungalingan lang ang ibinibigay mo sa akin."

Tumawa siya nang malakas, ngunit walang halong saya sa kaniyang tawa. Sa halip, ito ay puno ng galit at paghamak. "Diborsyo? Akala mo ba madali lang iyon? Tandaan mo, Elara, ang kasal natin ay hindi lamang tungkol sa atin. Ito ay tungkol sa mga pamilya natin, sa mga negosyo natin. Hindi mo pwedeng tapusin ito nang ganoon na lang."

"Bakit?" tanong ko, ang aking boses ay puno ng poot at sakit. "Bakit mo ako pipilitin na manatili sa tabi mo gayong niloloko mo naman ako sa ibang babae? Bakit mo ako pipilitin na magtiis sa isang kasal na walang saysay at walang pag-ibig?"

Lumapit siya sa akin, at ang kaniyang matangkad na pigura ay tila ba nagbabanta sa akin. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi ako natakot. Ang sakit na nararamdaman ko ay mas matindi pa kaysa sa takot na dulot ng kaniyang presensya.

"Dahil ikaw ang asawa ko," sagot niya, ang kaniyang boses ay malamig at mapag-utos. "At bilang asawa mo, may obligasyon kang manatili sa tabi ko. Ang mga tsismis tungkol kay Selena ay walang katotohanan. Huwag kang magpapaligaw sa mga maling impormasyon."

"Maling impormasyon?" tumaas ang aking boses sa galit. "Tingnan mo ang mga larawang ito, Gavin! Sabihin mo sa akin na hindi totoo ang mga ito! Sabihin mo sa akin na hindi mo siya minahal! Sabihin mo sa akin na ako lang ang mahal mo!"

Hindi siya sumagot. Nanatili siyang nakatingin sa akin, ang kaniyang mga mata ay madilim at hindi mabasa. At ang kaniyang katahimikan ay sapat na sagot para sa akin.

"Kita mo na?" sabi ko, ang aking boses ay nanginginig sa sakit. "Wala ka nang masabi, dahil alam mong totoo ang lahat ng sinasabi ko. Gavin, pagod na ako. Pagod na akong maghintay ng pagmamahal na hindi ko kailanman makukuha mula sa iyo. Pagod na akong magpanggap na masaya ako sa piling mo. Hayaan mo na akong umalis."

Tumingin siya sa akin nang matagal, at sa isang iglap, may nakita akong kung anong emosyon sa kaniyang mga mata—marahil ay galit, marahil ay pagkainip, o marahil ay kahit kaunting pagsisisi. Ngunit mabilis din itong nawala at napalitan ng dati niyang lamig.

"Hindi ako papayag sa diborsyo," sabi niya nang pinal at hindi na mababago pa. "Kahit anong gawin mo, hindi ako pipirma sa mga papel na iyon. Mananatili kang asawa ko, Elara. At wala kang magagawa tungkol doon."

Tumalikod siya at naglakad palayo, dala ang kaniyang mga maleta patungo sa kaniyang sariling silid. Nang isara niya ang p***o, doon na ako tuluyang napaluhod sa sahig at naiyak nang malakas.

Bakit? Bakit ayaw niya akong pakawalan gayong hindi naman niya ako mahal? Bakit niya ako pipilitin na manatili sa kaniya gayong may iba naman siyang mahal?

Sa mga sumunod na araw, naging mas malamig at mas malayo si Gavin sa akin. Hindi na siya halos lumalabas ng kaniyang silid kapag nasa bahay siya, at kapag nagkikita kami sa pasilyo, para lang kaming mga estranghero na hindi magkakilala. Sinubukan kong kausapin siya tungkol sa diborsyo nang ilang beses, ngunit palagi niya akong sinasagot ng isang matinding "hindi" at pagkatapos ay iiwan akong mag-isa.

Isang araw, habang nagpipinta ako sa aking silid-aklatan na ginawa kong studio, biglang pumasok si Chloe na may dalang mga balita.

"Elara! May magandang balita ako!" sigaw niya habang papasok sa silid. "May isang art gallery na naghahanap ng mga bagong pintor na ipapakita ang kanilang mga gawa. Nakita ko ang ilan sa iyong mga pintura na ipinadala mo sa akin noong nakaraan, at naisip ko na dapat kang sumali! Ito na ang pagkakataon mo para ipakita sa mundo ang iyong talento!"

Napatigil ako sa pagpipinta at tumingin sa kaniya. Ang ideyang iyon ay kapanapanabik, ngunit may bahagi ng aking puso na natatakot. Matagal na akong hindi nagpapakita ng aking mga gawa sa ibang tao. At bukod pa riyan, alam kong hindi papayag si Gavin sa ganitong bagay.

"Chloe, hindi ko alam," sagot ko, medyo nag-aalala. "Alam mo namang ayaw ni Gavin sa pagpipinta ko. Sasabihin lang niyang sayang ang oras ko rito at dapat ay asikasuhin ko na lang ang pagiging asawa niya."

"Elara, kailan mo pa susundin ang gusto ng lalaking iyon?" tanong ni Chloe, ang kaniyang boses ay puno ng pagkadismaya. "Hindi ka na niya pag-aari. Ikaw ang may hawak ng sarili mong buhay. Kung gusto mong sumali sa art exhibition na ito, gawin mo! Huwag mong hayaang pigilan ka niya sa pag-abot ng iyong mga pangarap."

Ang kaniyang mga salita ay tumatak sa aking isipan. Tama siya. Matagal ko nang pinabayaan ang aking sarili para kay Gavin. Matagal ko nang ipinagpaliban ang aking mga pangarap para sa kaniya. Ngunit ngayon, oras na para isipin ko naman ang aking sarili.

"Sige," sagot ko, ang aking boses ay puno ng determinasyon. "Sasali ako. Gagawin ko ito para sa aking sarili."

Mula sa araw na iyon, ibinuhos ko ang lahat ng aking oras at atensyon sa paggawa ng mga bagong pintura para sa eksibisyon. Ang bawat guhit at kulay na inilalagay ko sa aking mga canvas ay repleksyon ng aking mga nararamdaman—ang sakit ng aking nakaraan, ang pag-asa para sa aking kinabukasan, at ang aking paglalakbay patungo sa pagtuklas ng aking sarili.

Isang gabi, habang abala ako sa pagtatapos ng aking huling pintura, biglang pumasok si Gavin sa aking silid-aklatan. Hindi ko siya agad napansin dahil sa sobrang pagkakaabala ko sa aking ginagawa. Nang lumingon ako, nakita ko siyang nakatayo sa p***o, ang kaniyang mga mata ay nakatingin sa aking mga pintura na nakasabit sa mga dingding.

"Ano ang ginagawa mo rito?" tanong ko, agad na tumayo mula sa aking upuan at hinarangan siya sa aking mga gawa. Natatakot ako na baka insultuhin niya lang ang aking mga pintura gaya ng dati.

Tumingin siya sa akin, at sa kaniyang mga mata, may nakita akong kung anong kislap na hindi ko maipaliwanag. "Hindi ko alam na nagpipinta ka pa rin," sabi niya, ang kaniyang boses ay hindi na kasing lamig ng dati. "Ang ganda ng mga gawa mo."

Nagulat ako sa kaniyang sinabi. Hindi ko inaasahan na puri ang maririnig ko mula sa kaniya. Sa loob ng tatlong taon, ito ang unang pagkakataon na pinuri niya ang anumang bagay na tungkol sa akin.

"Salamat," sagot ko, medyo nahihiya. "Gagamitin ko ang mga ito para sa isang art exhibition na sasalihan ko sa susunod na buwan."

Tumingin siya sa akin, at ang kaniyang mga mata ay tila ba sinusuri ang aking mukha. "Isang art exhibition? Saan?"

"Sa sentro ng lungsod," sagot ko. "Ito ang unang pagkakataon na ipapakita ko ang aking mga gawa sa publiko. Gusto kong subukan kung may magugustuhan ba ang mga tao sa aking mga pintura."

Tumango siya, at sa isang iglap, may nakita akong kung anong paghanga sa kaniyang mga mata. "Magiging maayos ang lahat. Ang husay mo kasi, Elara. Deserve mong makilala sa larangang iyan."

Bago pa ako makasagot, tumalikod siya at lumabas ng silid. Naiwan akong nakatayo roon, hindi makapaniwala sa nangyari. Sa unang pagkakataon, naramdaman ko na baka may pag-asa pa kaming dalawa. Na baka balang araw, magbago ang lahat sa pagitan namin.

Ngunit nang maalala ko si Selena at ang mga larawan nila, mabilis kong itinaboy ang isiping iyon. Alam kong huli na ang lahat. Alam kong kahit anong gawin ko, hindi na maibabalik ang dati naming pagsasama.

At sa sandaling iyon, lalo kong pinagtibay ang aking desisyon. Itutuloy ko ang aking pagpipinta. Itutuloy ko ang aking pag-abot sa aking mga pangarap. At gagawin ko ang lahat para makuha ang kalayaang matagal ko nang ninanais—kalayaan mula sa kasal na walang saysay, at kalayaan para mahalin ang aking sarili.

TO BE CONTINUED