GAVIN

“Ellise! Ano ba, ikaw na!”

Ang malakas na sigaw ng event organizer ang umalingawngaw habang papalabas pa lang siya ng stage. Halos hindi pa siya nakakalayo nang marinig ang halatang iritasyon sa boses nito.

“Sorry, sorry,” mabilis niyang paumanhin.

Humugot siya ng malalim na hininga bago tuluyang naglakad palabas ng stage sa isang kilalang mall sa Maynila.

Isa siyang freelance model. Kung anu-ano ang mina-model niya, pero madalas siyang kinukuha ng ilang sikat na clothing brand sa Pilipinas. Twenty-one years old siya, graduate ng Tourism sa San Miguel University.

Hindi niya kailanman inisip na magiging modelo siya.

Pero nandito na siya.

Anim na buwan na rin siyang nagmomodelo sa Maynila. Sanayan na lang, pero aaminin niya—nag-eenjoy siya. Marami siyang nakikilala, mga artista at kapwa modelo. Mabilis ang mundo dito, magulo, pero buhay.

Hindi niya ito pangarap noon.

Pero tulad ng kwento ni Aya Tragora—dating sikat na modelo bago ikinasal kay Joshua Tragora sa San Miguel—minsan, ang oportunidad ang mismong magtutulak sa’yo sa ibang direksyon.

At tinanggap niya iyon.

---

“Ellise, may problema ka ba?”

Ang boses ni Lenny, ang manager niya, ang bumasag sa kanyang iniisip habang inaayos niya ang mga gamit sa bag.

“Wala naman po,” sagot niya habang patuloy sa pag-aayos.

Katatapos lang ng event, at nag-aayos na sila para makauwi.

Pero ramdam ni Lenny ang kakaiba sa kanya.

“Iba ang aura mo kanina, Ellise. Alam kong may problema ka. May gumugulo sa isip mo,” sabi nito habang hinahawakan ang kamay niya.

Napatingin si Ellise sa kanya.

Si Lenny lang ang taong mabilis makaramdam kapag may mali.

“Sabihin mo sa akin. Baka matulungan kita,” dagdag pa nito.

Ngumiti si Ellise nang pilit.

“Pagod lang po ako, Ate Lenny.”

Tumitig si Lenny sa kanya sandali, parang hindi naniniwala.

Pero tumango rin ito kalaunan.

“Okay. Pero kapag may problema ka, sabihin mo agad sa akin, ha? Lalo na kung pera ang usapan. Alam mo namang may paraan tayo.”

“Opo,” mahinang sagot niya.

Bago umalis si Lenny, iniwan siya nito ng tingin na tila may hinala pa rin.

Pagkaalis nito, napaupo si Ellise at tinitigan ang sarili sa salamin.

Maganda siya.

Alam niya iyon.

Perfect body. Presentable face. Iyon ang lagi nilang sinasabi.

Noong dumating siya sa Maynila, kung sino-sino ang lumapit sa kanya. May nanligaw, may nag-alok ng kung anu-ano. Pero wala siyang pinansin.

Hindi siya nandito para sa laro.

Nandito siya para kumita.

Para makawala sa buhay na gusto niyang takasan.

Humugot siya ng hininga.

“Huwag mong gawin ‘to, Ellise… may isang buwan ka pa. Kapit lang,” bulong niya sa sarili.

Isang buwan na lang.

Isang buwan na lang at matatapos na ang palugit ni Mr. Crisostomo sa bahay at lupa nila sa San Miguel.

Kapag hindi pa nila nabayaran, mawawala ang lahat.

Ang bahay na iniwan ng kanyang Daddy.

Ang tanging alaala ng hirap nito sa abroad bago ito nagkasakit.

Nang magkasakit ang ama ng cancer, kinailangan nilang isangla ang bahay para sa gamutan.

Ngayon, unti-unti nilang binabayaran ang utang, pero hindi pa rin sapat.

Halos siya lang ang bumubuhay sa lahat.

Ang kita niya sa modeling ang nagpapaaral sa mga kapatid niya.

At kahit anong pilit niya, palaging kulang.

---

Paglabas niya ng mall, malalim pa rin ang iniisip niya.

Hanggang sa—

*Bang.*

“Ah!”

Muntik siyang matumba nang may mabunggo siya.

Pero bago pa siya tuluyang bumagsak, may brasong mabilis na sumalo sa kanyang bewang.

“Are you okay?” tanong ng baritonong boses.

Unti-unti siyang nag-angat ng tingin.

At sandaling natigilan siya.

Gwapo.

Ibang klase ang kagwapuhan nito—parang hindi ordinaryo.

Makapal ang kilay, matalim ang mga mata, matangos ang ilong, at may bahagyang balbas na lalong nagdagdag ng lalim sa itsura nito. Suot nito ang business suit na halatang mamahalin.

At ang presensya nito…

Nakaka-intimidate.

Nakaka-distract.

“Are you okay?” ulit nito, mas mababa ang boses.

Do’n lang siya natauhan.

“Ah… y-yeah…” mabilis niyang sagot at agad inalis ang kamay sa braso nito.

Dahan-dahan siyang binitiwan nito sa bewang.

Ngunit kahit wala na ang hawak na iyon—

may kakaibang init na naiwan.

Parang kuryenteng dumaan sa balat niya.

“Sorry,” nahihiya niyang sabi habang inaayos ang bag sa balikat.

“Yeah. Just take care of yourself,” malamig nitong sagot.

At pagkatapos noon, tinalikuran na siya nito.

Naglakad ito palayo.

Sinundan niya ito ng tingin.

At doon lang niya napansin ang dalawang lalaking nakasunod dito.

Bodyguards.

Napakurap si Ellise.

“Sino kaya siya?” bulong niya sa sarili.

Mukhang hindi siya ordinaryong tao.

Baka anak ng pulitiko.

O isang taong hindi basta-basta.

Pero isang bagay ang malinaw—

hindi ito simpleng lalaking makakasalubong lang sa mall.

---

May sariling condo at kotse si Ellise.

Noong una, ayaw niya sana. Sayang ang pera.

Pero kailangan niya ng sariling sasakyan para sa mga event.

At sa Maynila, oras ang kalaban.

Kaya kumuha siya ng maliit na condo sa hindi masyadong sikat na building. Simple, pero maayos at may seguridad.

Pagdating niya sa condo, agad niyang tinawagan ang kanyang Mommy.

“Anak… si Mr. Crisostomo, minamadali na tayo,” agad nitong sabi sa kabilang linya.

“Hindi ko na siya mapakiusapan. Natatakot ako… baka malaman ito ng Daddy mo.”

Nanlamig si Ellise.

“Don’t worry, Ma. Titingnan ko kung makaka-loan ako. Kahit one-fourth muna mabayaran natin.”

“Ellise… hindi kita minamadali. Pero naiipit na tayo,” umiiyak nitong sagot.

“Baka humina ulit ang Daddy mo kapag nalaman niya…”

“Ma, please…” pigil niya sa sariling emosyon.

“Gagawan ko po ng paraan.”

Matapos ang tawag, napaupo siya sa katahimikan.

Kailangan niyang kumilos.

Ngayon.

---

Biglang tumunog ang cellphone niya.

**Luke**

Napabuntong-hininga siya.

Sikat na artista si Luke. Nakilala niya ito sa ilang events, at lagi siya nitong pinapansin hanggang sa nakuha nito ang number niya kay Lenny.

May girlfriend ito.

At ayaw niya ng komplikasyon.

Kaya hindi niya sinagot ang tawag.

Hinayaan niyang mag-ring hanggang tumahimik.

Pagkatapos, tumawag siya kay Lenny.

Kailangan niya ito ngayon.

“Ellise,” sagot nito agad. “Magkita tayo mamayang 7 PM sa restaurant.”

Huminga siya nang malalim.

“May paraan ako,” dagdag pa ni Lenny. “Sasabihin ko sa’yo mamaya ang gagawin mo para matapos na ang problema mo.”

Napapikit si Ellise.

Kahit papaano…

may pag-asa.

Pero hindi pa niya alam—

na ang “paraan” na iyon ay magsisimula ng mas malaking pagbabago sa buhay niya.

At walang babalikan pagkatapos noon.