CHAPTER 2: TARANTADO

Tahimik at pormal ang paligid sa harap ng hapag-kainan habang sama-samang nag-aalmusal si Lola Alicia at ang kanyang mga apo. Kahit pumalo na sa pitumpung taong gulang ang kanyang edad, nananatiling malakas,maayos , at malusog ang matanda dahil sa disiplinado nitong pangangalaga sa sariling kalusugan.

Sa mismong gitna ng hapag nakaupo si Lola Alicia. Sa kanyang kanan nakapuwesto ang dalawa niyang apong lalaki: ang panganay na si Enzo Enriquez—isang trenta't kwatro anyos na lalaki—at sa tabi nito ay ang bunsong si Brent Enriquez, na trenta anyos naman. Bagaman nung una ay si Enzo lamang ang nag-iisang humahawak sa lahat ng negosyo ng pamilya, kakasimula pa lamang na tumulong ni Brent matapos ang ilang taong pagtatravel at pagtira nang mag-isa sa ibang bansa.

Sa kaliwa naman ni Lola Alicia umuupo ang dalawang anak ng pumanaw na si Diana. Matagal na nagsilbi si Diana kay Lola Alicia bago ito nagretiro, at siya ang naging pinakamalapit at pinakapinagkakatiwalaang kasama ng matanda. Subalit sa isang tragic na aksidente sa kotse papuntang Pangasinan, nasawi si Diana habang kasama ang lola. Hanggang ngayon, dinadala ni Lola Alicia ang matinding paninisi sa sarili at paniniwalang kasalanan niya ang nangyari. Dahil sa pagmamahal at utang na loob, inampon at itinuring niyang sariling mga apo ang dalawang anak nito—sina Janella at Arabella.

Si Janella, na dalawampu't walong taong gulang, ang kasalukuyang nag-aasikaso at tumutulong sa pag-aalaga kay Lola Alicia sa mansyon. Si Arabella naman, na dalawampu't isang taong gulang, ay graduating na sa kolehiyo. Pagkatapos ng kanyang pag aaral, nakaplano nang pag-usapan kung magpapatuloy ba siya sa pag-aalaga sa lola o sasama na kina Enzo at Brent upang tumulong sa negosyo ng pamilya.

Lumaki ang dalawang dalaga sa ilalim ng pangangalaga ni Lola Alicia, habang tumutulong din sina Enzo at Brent sa pagbabantay sa kanila. Dahil araw-araw na magkakasama sa iisang bubong, naging napakalapit nila sa isa't isa. Hindi rin lihim sa lahat na may natatanging pagtingin si Enzo kay Janella—isang dalagang lumaking napakabait, magalang, at may angking ganda. Walang nakikitang masama rito ang sinuman, at tiyak na hindi tututol si Lola Alicia kung magkakatuluyan man ang dalawa.

“Janella, nasaan ang kapatid mo?” tanong ni Lola Alicia habang inililibot ang paningin. “Nasaan si Arabella? Bakit hindi pa siya bumababa para mag-almusal?”

Nagtaka ang matanda sapagkat ang bunsong ito, kahit bata pa, ay kilalang madaldal, malambing, makulit, at laging una sa kainan—ngunit wala ito sa hapag noong umagang iyon.

“Masama po ang pakiramdam ni Arabella, Lola,” malumanay na sagot ni Janella. “Dinalahan ko na po siya ng pagkain at gamot sa kanyang kwarto. Sinabi niyang gusto muna niyang magpahinga ngayon at hindi muna pumasok sa eskwela.”

Nabahala ang matanda. “May sakit siya? Malala ba? Dalhin na kaya natin siya sa doktor?”

“Naitanong ko na rin po 'yan sa kanya, Lola. Sabi niya gusto lang muna niyang magpahinga. Pero kapag hindi pa rin po gumaling ang pakiramdam niya mamaya, dadalhin na natin siya sa ospital.”

“Ayos naman siya kagabi, ah...” singit ni Brent na napakunot ang noo. “Titingnan ko siya pagkatapos nating mag-almusal, Lola. Kapag masama pa rin ang pakiramdam niya, ako na mismo ang magdadala sa kanya papuntang doktor.”

Mas malapit si Brent kay Arabella kaysa kay Janella. Marahil ay dahil mas madaldal, masayahin, at tahasang magpahayag ng nararamdaman si Arabella kumpara sa tahimik at pormal nitong ate. Hindi rin gaanong masayang kausap si Janella; sa katunayan, madalas na naiilang si Brent kapag ito ang nakakasama.

“Ganoon ba, apo? O sige, ikaw na ang bahalang magbantay sa kapatid mo,” nakangiting sabi ni Lola Alicia. “Ikaw naman, Enzo? May pupuntahan ka ba ngayon?”

“Titingnan ko lang po ang bodega, tapos dadaan ako sa bayan. May kailangan po ba kayo, Lola?”

“Wala naman. Sige at asikasuhin mo ang mga gagawin mo, Enzo. Mag-ingat ka sa pagmamaneho at huwag kang magmadali.”

Napangiti na lamang si Enzo sa pag-aalala ng kanyang lola.

“May nakita akong bagong café sa daan,” baling ni Enzo kay Janella. “Gusto mo bang dumaan tayo roon para bumili ng mga pastries? Pwede rin kitang ibili, Lola. O kaya pwede rin tayong lumabas sandali para makapag unwind.”

Nakatitig si Enzo sa magandang mukha ng dalaga. Nakasuot ito ng kulay cream na damit na lalong nagpapalitaw sa kanyang maputing balat at nagpalutang sa kanyang kaakit akit na katangian. Masarap itong tingnan—bagay na ibang-iba sa kanyang nakababatang kapatid.

Hanggang ngayon, litong-lito pa rin si Enzo sa nangyari nitong nakaraang gabi. Walang-wala kasing pagkakatulad sina Janella at Arabella. Si Arabella ay prangka, lalaking kumilos, at isang tipikal na kabataan na jolly at palakaibigan.

“Masama ang pakiramdam ni Arabella. Mas gusto ko sanang mag-stay muna sa bahay para alagaan sila ni Lola, Enzo,” malumanay na sagot ni Janella.

Dahil doon, bahagyang kumunot ang kilay ni Enzo. Nangangahulugan ba itong hindi niya makakasama ngayong araw ang babaeng pinahahalagahan niya dahil lang may sakit ang kapatid nito?

“Sumama ka na, apo,” singit ni Lola Alicia. “Ayos lang ako rito. Maraming kasambahay na maaaring magbantay sa akin dito sa bahay.”

“Tama 'yan, Janella,” alok din ni Brent. “Sumama ka na kay Enzo. Huwag mong alalahanin si Arabella—ako na ang tutulong na mag-alaga sa kanya.”

Alam ni Brent kung gaano pinipilit ng kanyang nakatatandang kapatid na makuha ang loob ni Janella. At hangga't maaari, gusto niyang magtagumpay si Enzo rito.

“Paano mo siya aalagaan, Brent? Kailangang punasan ang may sakit,” nakakunot-noong tanong ni Janella.

“Kaya ko 'yan,” nakangiting sagot ni Brent nang walang alinlangan.

Napataas ang kilay ni Janella sa pagkalito habang nakatitig sa lalaki.

Alam ng lahat na napakalapit ni Brent kay Arabella. Madalas silang magkasamang lumalabas kapag may free time ang dalaga, at madalas din itong ihatid at sunduin ni Brent sa paaralan. Subalit walang nakakaalam na ganoon na pala sila kalapit upang pati ang pagpupunas sa katawan ng dalaga ay boluntaryo nitong aakuin.

“Brent, you’re crossing the line,” sita ni Lola Alicia. “Ang pagsasabi ng ganyang mga bagay ay makakapagpailang lang sa kanya. Huwag kang mag-alala, Janella. Si Lola na ang bahalang mag-alaga kay Arabella.”

“Sigurado po ba kayo, Lola?” tanong ni Janella.

“Oo, apo. Kung gusto mong sumama sa café kay Enzo, sumama ka na. Kailangan mo ding magrelax kahit papaano.”

Lumingon si Janella at nagtagpo ang kanilang mga mata ni Enzo, na kanina pa pala nakatitig sa kanya. Hindi man sabihin, alam ni Janella ang matinding nararamdaman ng lalaki para sa kanya. Mabait at maalaga si Enzo, at sigurado siyang sinumang babae na makakatanggap ng ganoong pagtrato mula rito ay madaling mahuhulog ang loob.

Samantala, sa loob ng kwarto ng silid ni Arabella...

“Hoy, sinong may sakit dyan? Gusto mo bang tulungan kitang maligo?” Pabirong sigaw ni Brent.

Binuksan niya ang pinto at pumasok sa malinis at kulay puting silid. Inilibot niya ang tingin upang hanapin si Arabella, na inasahan niyang nakahiga at nakabaluktot sa kama.

Ngunit wala ito roon.

Sa halip, nakahiga ang dalaga sa malamig na sahig sa tabi ng kama habang nakabalot sa kumot. Walang sigla nitong yakap-yakap ang isang malaking teddy bear habang nakatitig sa palabas sa telebisyon.

“Wow... May sakit ka ba talaga, o brokenhearted ka lang?” nakangiting tanong ni Brent. Nakatitig ang matalas niyang mga mata sa magandang mukha ng dalaga, ngunit ni hindi man lang siya nilingon nito.

Kahit pa ang lalaking nakatayo sa harap niya ay si Brent Enriquez—isang lalaking kilala sa taglay nitong napakagwapong mukha at likas na kabaitan—ang dalaga ay tila walang anumang pakialam sa kanya.

“Brokenhearted?” paos na tugon ni Arabella nang hindi inaalis ang tingin sa ipad. “Antok lang ako, Brent.”

“Bakit ka nakaluklok diyan diyan sa sahig? Bakit ayaw mong matulog nang maayos sa kama?” tanong ni Brent habang nakapamewang na nakatitig sa kanya.

“Gusto ko ritong matulog,” walang kagana-ganang sagot ni Arabella.

Tumingin si Brent sa magandang mukha ng dalagang nakasiksik sa teddy bear. Ang malalaki at bilog nitong mga mata ay hindi man lang tumititig sa kanya, kundi nakatutok sa screen ng iPad kung saan may nagpe-play na isang romantic movie.

“Sabi ni Janella may sakit ka raw. Malala ba?”

“Medyo masakit lang ang ulo. Nakakain na ako at nakainom na rin ng gamot.”

Iniyuko ni Brent ang ulo at pinagmasdan siyang mabuti. “May sakit ka ba talaga... o nagdadahilan ka lang para makalabas nang magkasama sina Janella at Kuya Enzo?”

Bahagyang natigilan ang dalaga. “Anong ibig mong sabihin?”

“Pupunta silang bayan nang magkasama. Sabi ni Kuya Enzo may bago raw bukas na café doon, kaya siguro dadaan sila. Sinabi mong may sakit ka para hindi ka maging panggulo sa kanila, 'no?”

“Mm-hmm,” tamad na sang-ayon ni Arabella.

Wala na siyang pakialam kung gusto man ng dalawang pumunta kahit saan. Si Janella naman talaga ang babaeng minamahal ng lalaki—kailanman ay hindi siya.

Kahit na pagkatapos ng lahat ng marahas na nangyari sa kanila kagabi, pinagbawalan pa rin siya nitong magsalita tungkol doon. Ang mas malala pa, tinangka pa siya nitong bayaran ng pera na para bang isang mababang uri ng babae. Hindi man lang ito nagpakita ng kahit katiting na awa o pakikiramay sa kanyang nararamdaman at sinapit. Para siyang isang basahan na basta na lang ginamit.

“Saan ka pupunta, Brent?” Isinantabi ni Arabella ang matinding inis at sakit na nabubuo sa kanyang dibdib saka humarap sa lalaki.

“Wala naman. Umakyat lang ako para tingnan ka kasi sabi ni Janella may sakit ka.”

“Bakit... libre ka ba ngayon?”

“Oo. Bakit?”

“Gusto kong lumabas,” seryosong sabi ng dalaga. “Pwede mo ba akong samahan?”

Napataas ang kilay ni Brent sa pagtataka. Karaniwan ay siya ang nag-aaya at nagmamakaawa rito para gumala. Bakit ito naman ang kusang nagpapasama ngayon?

“Saan?” tanong niya.

“Kahit saan... basta malayo.”

“Malayo saan? Malayo sa bahay?”

Dahan-dahang tumango si Arabella. Sa loob-loob niya, gusto niyang sumigaw—gustong-gusto niyang lumayo nang napakalayo mula sa mansyong iyon at sa walang kwentang lalaking nagwasak sa kanya.