CHAPTER 1: ANG SIMULA

Hawak ng isang matipunong lalaki ang payat na braso ng babae habang ginagabayan ito sa gitna ng madilim na silid sa mansyon ng pamilya Enriquez. Pagkalapat ng malaking pinto, itinulak niya ang babae patungo sa malaking kama. Doon ay nakatayo si Enzo—matangkad, malapad ang dibdib, at may masangsang na amoy, dahil sa pinaghalong samyo ng mamahaling pabango at ng matapang na alak.

Mabilis at marahas na hinalikan ni Enzo ang babae sa labi. Dahil sa lasa ng alak na gumuhit sa kanyang bibig, nahilo ang babae at nawalan ng lakas na lumaban. Hinawakan ni Enzo ang kanyang buong katawan at hinubaran siya hanggang sa halos wala nang matirang damit na nagkukubli sa kanyang balat.

Kahit pilit na nagpumiglas ang payat na babae, hindi na niya mapigilan ang kapusukan ng lasing na lalaki. Hinagkan nito ang kanyang dibdib at gumapang ang mainit na dila sa bawat pulgada ng kanyang makinis at maputing balat. Walang pinalampas na bahagi si Enzo habang patuloy na humahawak sa mga sensitibong bahagi ng kanyang katawan. Nabalot ng ingay ng kanilang paghinga at pagdidikit ng balat ang buong kwarto.

“Mahal kita, Janella... Mas mahal kita kaysa kahit kanino.”

Ang mga salitang iyon ay tila isang malakas na sampal kay Arabella. Sa kabila ng lahat, pangalan pa rin ni Janella ang bukambibig ng lalaki. Ang puso at isip ni Enzo ay nakatali lang sa iisang tao, habang si Arabella—ang babaeng lihim na nagmamahal sa kanya nang buong puso—ay nananatiling isang kapalit, o substitute lamang ng totoong minamahal ng lalaki.

Iniharang ni Arabella ang kanyang payat na kamay sa gwapong mukha ni Enzo habang patuloy itong humahalik sa kanyang leeg. Subalit bago pa siya makapagsalita, marahas na ibinukaka ng lalaki ang kanyang mga hita at iginabay ang sarili patungo sa kanya.

Bago pa man mahuli ang lahat, buong lakas na sumigaw si Arabella upang gisingin ang lalaki sa kalasingan nito.

“Ako 'to, Kuya Enzo! Ako si Arabella, hindi si Janella! Pakiusap, Kuya Enzo... gumising ka sa katotohanan! Hindi ako ang babaeng inaakala mo!”

Ngunit tila bingi na si Enzo sa kanyang mga sigaw. Dahil sa matinding kalasingan, nagpatuloy ito sa paniniwalang ang babaeng hawak niya ay ang taong matagal na niyang minamahal. Tumigas ang maliit na katawan ni Arabella sa ilalim ng lalaki. Madiin niyang ibaon ang kanyang mga kuko sa braso ni Enzo habang patuloy ang marahas na pagtatagpo ng kanilang mga katawan.

Nagpatuloy ang matinding salpukan ng kanilang mga balat, at hindi man lang pinatigil ng mga tahimik na hikbi ni Arabella ang lalaki. Tumakbo ang oras hanggang sa unti-unting lumusot ang liwanag ng umaga sa puting kurtina, na siyang nagbigay ng liwanag sa dalawang taong nakahiga sa kama.

Napatigil bigla si Enzo. Nang magmulat ang kanyang mga mata at makita ang namumutlang mukha ng babaeng basang-basang luha ang mukha, bigla siyang natauhan. Tila instant na napawi ang lahat ng espiritu ng alak sa kanyang katawan.

“Arabella? Paano ka napunta rito?” Humigpit ang hawak ni Enzo sa mukha ng dalaga, saka napatingin sa mga nakatagong bahagi ng katawan nitong bahagyang nakalitaw.

Sariwa pa sa isip niya ang saya niya kagabi. Kaarawan niya iyon-ni Enzo Enriquez—ang panganay na apo ng makapangyarihang pamilya Enriquez. Pagkatapos ng party, matinding inuman ang nangyari hanggang sa mabalot siya ng kalasingan. Sinundan niya sa ikalawang palapag ng mansyon ang babaeng matagal na niyang pinag alayan ng kanyang puso. Malinaw sa kanya na si Janella ang kanyang niyakap, hinagkan, at pinagsabihan ng walang hanggang pagmamahal.

Kaya bakit pagdating ng umaga... si Arabella na ang katabi niya sa kama?

“Tinatanong kita, paano ka napunta rito? Bakit ikaw ang katabi ko?!” Mabilis na lumayo si Enzo nang tumama sa kanya ang bigat ng kanyang nagawa. Paulit-ulit niya itong inangkin sa magdamag pag-aakalang ay ang pinakamamahal niyang si Janella.

Nagkalat ang kanilang mga damit sa loob ng silid, ang magulong kumot, at ang mga bakas ng dugo na natuyo na sa puting kutson.

“Sinabi ko naman sa 'yo, Kuya Enzo... na hindi ako si Ate Janella,” paos na sagot ng dalaga.

“Kailan?! Nung tapos na ang lahat? Paano ko malalaman 'yon?!” Napatingin si Enzo sa babae. Kahit mahigpit nitong ibinalot ang kumot sa sarili, alam niyang nahawakan at naangkin na niya ang bawat bahagi ng katawan nito. Nakasama niya sa kama ang nakababatang kapatid ng babaeng mahal niya—ang babaeng nakatakda niya sanang pakasalan.

“Ano nang dapat kong gawin ngayon?” tanong ng lalaki, tila nawawalan ng bait.

“Hindi ko alam...” Tumingin ang magagandang mata ng malungkot na dalaga sa lalaking katatapos lang kunin ang kanyang pagkababae.

Litong-lito at puno ng galit ang mukha ni Enzo, halatang walang ideya kung paano haharapin ang ganitong kaguluhan.

Saka idinagdag ng lalaki ang mga salitang tuluyang dumurog sa puso ni Arabella.

“At tsaka alam mo naman, 'di ba? Kagabi... hindi ikaw ang nasa isip ko. Akala ko talaga... ikaw ang kapatid mo.”

Napakagat-labi si Arabella habang nakatitig sa lalaki. Hindi niya matanggap kung ano talaga ang gustong ipahiwatig nito. Malinaw sa kanyang tainga ang mga salitang binitiwan nito kagabi—kung paano nito ipinagmalaking mahal nito ang kanyang kapatid.

“Makinig ka, Arabella. Si Janella ang mahal ko,” madiing sabi ni Enzo, habang direktang nakatingin sa kanyang mga mata. “Ang tanging babaeng mahal ko, at ang tanging babaeng pakakasalan ko, ay ang kapatid mo.”

“Dahil nangyari na ang lahat... ano nang gusto mong gawin ko, Kuya Enzo?” paos at pigil-hikbing tanong ng dalaga.

Napakagat si Enzo sa loob ng kanyang pisngi hanggang sa sumakit ito at malasahan niya ang lasa ng sarili niyang dugo. Alam niyang wala nang paraan para ibalik ang nakaraan at baguhin ang nangyari sa magdamag. Ngunit kahit kailan, hindi magbabago ang nararamdaman ng kanyang puso.

Ang babae pa ring gusto niyang makasama sa harap ng altar ay si Janella.

“Magkano ang gusto mo?” biglang tanong ni Enzo.

“Anong... ibig mong sabihin?” Litong napatingin si Arabella sa kanya.

“Kapalit ng ibinigay mo sa akin kagabi. Kapalit ng iyong pagkababae? Matutumbasan naman ng pera ang lahat, basta, manahimik ka lang.”

“Hindi ko ipinagbili ang sarili ko sa 'yo, Kuya Enzo!” parang pinitpit ang puso ni Arabella sa kanyang narinig..

“Alam ko!” depensa agad ng lalaki. “Pero ayaw kong magkaroon ng anumang utang sa 'yo. Sabihin mo kung magkano ang kailangan mo at babayaran kita. Pero dapat matapos na ang lahat dito. Huwag na huwag mong sasabihin kay Janella ang lahat... Huwag mong ipagtatapat kahit kanino ang nangyari sa atin kagabi.”

Napatitig sa kanya ang dalaga, punong-puno ng pait ang paningin. “Ginagawa mo ba ito dahil gusto mong si Ate Janella ang mapakasalan mo?”

“Oo,” walang alinlangan nitong sagot. “Alam mong si Janella lang ang tanging babaeng mahal ko.”

“Kung si Ate Janella ba ang nakatayo sa harap mo ngayon, paano mo aayusin ang problemang ito?”

“Siyempre, pakakasalan ko siya!” mabilis na tugon ni Enzo. Bago pa makapagsalita ang dalaga ay mabilis nitong idinagdag, “Pero hindi ikaw si Janella. Kaya huwag kang mag-alala, nakahanda akong magbayad kahit magkano ang hingin mo. Basta panatilihin mong lihim ang nangyari.”

Sa gitna ng patuloy na pag-agos ng kanyang mga luha, biglang napatawa nang mahina si Arabella—isang tawang punong-puno ng pait at sakit ng isang taong matagal nang hindi pinapansin at binabalewala.

“Sige na, Arabella,” pilit ni Enzo habang inilalabas ang kanyang telepono. “Sabihin mo lang kung magkano. Ipapasa ko agad sa 'yo ang halaga, ngayon din. Babayaran kita kahit magkano.”

Magkahalong awa at galit ang nararamdaman ng dalaga habang nakatingin sa lalaking matagal na niyang lihim na minamahal.

“Tingin mo ba talaga, Kuya Enzo... pera ang makakalutas sa lahat ng ito?”

“O kaya humingi ka ng kahit ano pa. Kahit ano ang gusto mo, ibibigay ko—ikaw ang bahala. Pangako, wala ka lang pagsasabihan tungkol sa nangyari, at gagawin ko ang anumang hilingin mo.”

“Napakasarili mo, Kuya Enzo...” pait na sagot ng dalaga.

“Isang malaking pagkakamali lang ang nangyari kagabi! Kung alam ko lang na ikaw 'yan, hinding-hindi ko gagawin 'yon!” giit ni Enzo.

Maliit at payat ang katawan ni Arabella, ngunit medyo panlalaki ang kanyang kilos at pag-uugali—malayo sa kanyang ate na si Janella na napakalambing, napakahinhin, at napakabait. Para kay Enzo, marahil ay kaya lang niya ito napagkamalan dahil sa matinding kalasingan.

“Bakit, sa tingin mo ba gusto kong gawin mo 'yon sa akin?!” pabalang na singhal ni Arabella, bagaman piyok ang boses dahil sa pigil na pag-iyak.

“Kaya nga kailangan na nating tapusin ang lahat dito! Hindi ako magsasalita, hindi ako aamin, at walang makakaalam kahit sino. Malinaw?!”

“Umalis ka na... wala kang kwentang lalaki!” sigaw ni Arabella habang nakaturo ang daliri sa pinto. “Huwag kang mag-alala, wala akong pagsasabihan tungkol sa kabastusang ginawa mo!”

Tinitigan siya nang madiin ni Enzo. “Siguraduhin mo lang na tutuparin ang sinabi mo. Kapag nalaman ito ni Janella, ikaw ang sisihin ko. Kapag hindi ako naikasal sa kapatid mo dahil sa katangahang ito, ikaw ang papanagutin ko!”

Tumingin si Enzo sa namumutla at basang-basa sa luhang mukha ni Arabella. Mabilis na pinunasan ng dalaga ang sariling mga pisngi gamit ang likod ng kanyang kamay. Sa sandaling iyon, nagtaka si Enzo kung bakit ito umiiyak nang ganito katindi—dahil ba sa nawalang pagkadalaga, o dahil sa ibang bagay na hindi niya maunawaan?

Ngunit kahit ano pa man ang dahilan, walang pakialam si Enzo. Basta't manahimik lang ang dalaga at magpanggap silang dalawa na walang nangyaring kahit ano sa magdamag—sapat na iyon para sa kanya.