7

Narito kami ngayon sa isang prestihiyosong hotel ballroom na pansamantalang ginawang review center hub para sa isinasagawang Mock Bar Exam. Ito ang ultimate simulation bago ang totoong giyera sa Nobyembre. Ang bawat isa sa amin ay tila mga sundalong naghihintay ng hudyat para sumabak sa madugong labanan, bitbit ang aming mga ballpen at ang mga utak na halos sumabog na sa dami ng impormasyon.

Sa harap ko, nakalatag ang test booklet para sa Remedial Law—ang subject na sinasabi ng marami na siyang pumapatay sa pangarap ng mga kumukuha ng Bar. Pinagpawisan ang mga palad ko. Lumingon ako nang bahagya sa aking kanan, dalawang upuan ang layo, at doon ko siya nakita.

Si Lucas Sebastian Salazar.

Kahit sa gitna ng matinding pressure, mukha siyang kalmado. Naka puting t-shirt lang siya at shades na nakasabit sa kulyar niya. Ang kaniyang mahabang binti ay nakapatong sa ilalim ng lamesa, at ang kaniyang kamay ay mabilis na nagsusulat. Parang wala lang sa kaniya ang lahat. Parang ang pagsagot sa mga tanong tungkol sa special civil actions at provisional remedies ay parang pagbabasa lang ng komiks.

Nag-umpisa ang exam. Sa loob ng apat na oras, ang tanging maririnig mo ay ang pagkaluskos ng mga papel at ang mabilis na pagtibok ng mga puso. Sinubukan kong mag-focus. Inalala ko ang bawat ruling ng Supreme Court na binasa ko sa library kasama siya, pero ang presensya niya ay tila isang malakas na magnet na humihila sa atensyon ko palayo sa aking papel.

Nang matapos ang oras, halos lahat kami ay bagsak ang balikat na lumabas ng hall. Ang iba ay umiiyak, ang iba naman ay tulala. Pero si Lucas? Nakita ko siyang nakatayo malapit sa water dispenser, nakikipag-usap sa ilang mga babaeng reviewees na halatang mas interesado sa kaniya kaysa sa mga tamang sagot sa exam.

"Ang yabang talaga," bulong ko sa sarili ko habang inaayos ang bag ko.

"You missed the point on the jurisdiction of the Sandiganbayan, Danah," biglang sabi ng isang boses sa likuran ko.

Napatalon ako sa gulat. Hinarap ko si Lucas na ngayon ay nakasandal na sa pader, may hawak na cup ng tubig. Ang kaniyang mga mata ay tila nanunuri, tila binabasa ang bawat pagkakamaling nagawa ko sa loob ng apat na oras na iyon.

"Hindi mo alam ang sinasabi mo, Salazar. I followed the latest jurisprudence," mataray kong sagot, pilit na itinatago ang kaba.

"The latest? You mean the one from six months ago? Well, news flash, Laureano. May bago nang en banc decision last month. Hindi mo siguro nabalitaan dahil masyado kang busy sa pag-highlight ng mga lumang codals mo," sabi niya bago siya lumapit sa akin.

Naramdaman ko ang pag-init ng mukha ko. Real hate—iyon ang nararamdaman ko sa mga sandaling ito. Hindi lang ito basta inis; ito ay isang malalim na poot na nagmumula sa katotohanang palagi siyang nauuna sa akin. Ang kaniyang pagiging henyo ay tila isang insulto sa bawat oras na ginugol ko sa pag-aaral.

"Bakit ba kailangan mo pang ipamukha sa akin 'yon? Masaya ka ba na nakikita akong naghihirap?" tanong ko, ang boses ko ay nagsisimula nang manginig.

Hindi siya sumagot agad. Inilapag niya ang cup ng tubig sa lamesa at mas inilapit ang kaniyang sarili sa akin. Sa sobrang lapit niya, naamoy ko ang kaniyang pamilyar na scent—peppermint, kape, at ang kakaibang amoy ng tagumpay.

"Hindi ako masaya, Danah. I’m frustrated," bulong niya, ang kaniyang boses ay naging seryoso at malalim. "I’m frustrated because you’re supposed to be my equal. Pero bakit hinahayaan mong kainin ka ng takot? Your hate for me is starting to affect your logic. And in this profession, once you lose your logic, you lose everything."

"Wala kang paki-alam sa akin!" sigaw ko, sapat na para mapalingon ang ilang mga tao sa hallway. "I don’t need your advice, and I definitely don’t need your pity!"

Biglang humigpit ang hawak niya sa aking braso. Hinila niya ako patungo sa isang bakanteng classroom na malapit sa testing hall. Isinara niya ang pinto at ikinandado ito. Ang puso ko ay tila sasabog na sa bilis ng tibok.

"Anong ginagawa mo, Lucas? Buksan mo 'to!" utos ko, pero nanatili siyang nakatayo sa harap ng pinto, nakaharang ang kaniyang malaking katawan.

"Gusto mong malaman kung bakit lumalaki ang galit mo sa akin? Dahil alam mong totoo ang sinasabi ko. You hate me because I represent everything you’re afraid of. I am the mirror of your failures, and you can't stand looking at me," sabi niya, ang kaniyang boses ay tila isang hampas ng latigo sa aking pagkatao.

"Hindi totoo 'yan!" ganti ko, pero naramdaman ko ang paglandas ng luha sa aking pisngi. Ang pressure ng Bar, ang pagod sa review, at ang palagiang presensya ni Lucas ay tila nagsasama-sama para wasakin ako.

Bigla niyang hinawakan ang magkabilang balikat ko. "Look at me, Danah. Look at me!"

Pilit kong iniangat ang tingin ko sa kaniya. Ang kaniyang mga mata ay hindi na mapang-asar. Mayroon doon na isang klase ng emosyon na hindi ko mabasa—isang halo ng pagnanasa, galit, at isang matinding pangangailangang patunayan ang kaniyang sarili sa akin.

"You think this is just about some stupid exam? You think this is just about who gets the highest score?" sabi niya, ang kaniyang hininga ay mainit sa aking balat. "I want you to be the best because I want to defeat the best. Pero paano kita matatalo kung unti-unti mo nang pinapatay ang sarili mo sa galit?"

"I hate you, Lucas. I really, really hate you," bulong ko habang patuloy na bumubuhos ang aking mga luha.

"Then use that hate," ganti niya, ang kaniyang mukha ay dahan-dahang bumababa patungo sa akin. "Use it to survive. Use it to beat me. Pero huwag mong hayaang ito ang sumira sa'yo."

Dahan-dahan niyang inilapit ang kaniyang labi sa aking tenga. "Sa susunod na mock bar, sisiguraduhin kong hindi ka lang iiyak. Sisiguraduhin kong luluhod ka sa harap ko, hindi bilang talunan, kundi bilang isang babaeng sa wakas ay natutunan nang tanggapin ang kaniyang kalaban."

Binitawan niya ako at binuksan ang pinto. Nang walang lingon-likod, lumabas siya ng classroom, iniwan akong nakatayo sa gitna ng katahimikan, basang-basa ang mukha ng luha at punong-puno ng katanungan ang isip.

Hate is a powerful emotion. It can destroy, but it can also build. At sa gabing iyon, habang binubuksan ko muli ang aking mga libro, ang bawat salita ni Lucas ay nagsilbing gasolina sa aking ambisyon. Hindi ko lang siya basta gustong talunin. Gusto ko siyang burahin sa mapa ng aking buhay.

Pero ang tadhana ay mapaglaro. Dahil habang lumalaki ang galit, mas lalo ring humihigpit ang tali na nag-uugnay sa aming dalawa.

Pauwi ako sa aking condo, ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang. Ang bango ni Lucas ay tila nakakapit pa rin sa aking damit. Isang paalala na kahit anong layo ang itakbo ko, ang anino niya ay palaging nakasunod.