6

Ang library ng City Hall ay ang pinakamatahimik na lugar na alam ko sa buong siyudad. Dito, ang tanging ingay na maririnig mo ay ang paglipat ng mga pahina, ang mahinang pag-ugong ng lumang aircon, at ang paminsan-minsang pag-ubo ng librarian. Walang music, walang malakas na tawanan, at higit sa lahat, walang distraction. O iyon ang inakala ko.

Alas-otso pa lang ng umaga ay narito na ako. Pinili ko ang pinakasulok na table, iyong malayo sa bintana para hindi ako maakit tumingin sa labas. Nakalatag na ang aking Codals, ang aking mga makukulay na highlighters, at ang aking notebook na puno ng mga mnemonics na ako lang ang nakakaintindi. Criminal Law ang focus ko ngayong araw. Kailangan kong kabisaduhin ang bawat elemento ng bawat krimen.

"Rebellion, Sedition, Treason..." bulong ko sa sarili ko habang sinusulat ang mga keywords.

Maayos na ang lahat. Naka-focus na ang utak ko. Pero makalipas ang isang oras, naramdaman ko ang pagbukas ng mabigat na pinto ng library. Hindi ko sana papansinin, pero ang yabag ng sapatos na iyon—mabigat, may kumpiyansa, at tila pamilyar—ay nagpatigil sa akin.

Hindi ako lumingon. Pinagpatuloy ko ang pagbabasa. Pero ang anino na huminto sa tapat ng table ko ay hindi ko pwedeng balewalain.

Dahan-dahan siyang umupo sa tapat ko. Walang sabi-sabi. Walang pang-aasar. Inilapag niya ang kaniyang itim na laptop at ang isang makapal na libro ng Remedial Law. Si Lucas.

Tiningnan ko siya nang matalim, iyong tingin na dapat ay nakakatunaw. Pero hindi man lang siya tumingin sa akin. Inayos niya ang kaniyang salamin—isang bagay na bihira ko lang makitang suot niya—at nagsimulang mag-aral.

"Anong ginagawa mo rito?" bulong ko, sinusubukang panatilihin ang katahimikan ng lugar.

Hindi siya sumagot. Itinaas lang niya ang kaniyang hintuturo sa tapat ng kaniyang labi, hudyat na tumahimik ako. Pagkatapos ay itinuro niya ang karatula sa pader: Silence Please.

Gusto ko siyang saksakin ng ballpen ko. Ang kapal talaga ng mukha niya. Alam niyang ito ang pwesto ko, alam niyang naiirita ako sa presensya niya, pero heto siya, nagkukunwaring seryosong estudyante sa harap ko.

Dahil ayaw kong gumawa ng eksena at mapalayas ng librarian, pinilit ko na lang ibalik ang tingin sa libro ko. Pero paano ako mag-aaral kung ang nasa tapat ko ay ang kaniyang pinakamalaking distraction?

Mula sa gilid ng aking paningin, nakikita ko ang paraan ng pagkunot ng noo niya habang nagbabasa. Nakikita ko ang mabilis na paggalaw ng kaniyang ballpen habang nagno-notes. Iba ang aura ni Lucas kapag seryoso. Wala ang nakakairitang smirk. Wala ang mayabang na tono. Para siyang ibang tao—isang taong tila mas nakakatakot dahil sa kaniyang focus.

Lumipas ang dalawa, tatlong oras. Ang katahimikan sa pagitan namin ay naging mabigat. Walang nagsasalita, pero ramdam ang kumpetisyon. Kapag nililipat ko ang pahina ng libro ko, parang mas mabilis niyang nililipat ang sa kaniya. Kapag nagsusulat ako nang mabilis, parang dinodoble niya ang bilis niya.

Tumayo ako para kumuha ng isa pang reference book sa shelves. Pagbalik ko, nakita kong may maliit na sticky note sa ibabaw ng Criminal Law book ko.

"You missed the 2024 amendment on Special Penal Laws. Page 412 of the blue book."

Binasa ko iyon at tiningnan siya. Nakayuko pa rin siya, tila hindi siya ang nagsulat niyon. Inis kong kinuha ang sticky note at nilamukos. Pero pagbukas ko ng reference book na kinuha ko, tiningnan ko ang page 412. Tama siya. May amendment nga na nakaligtaan ko.

Napabuntong-hininga ako. Bakit ba kailangang palagi siyang tama? Bakit kailangang pati sa tahimik na pag-aaral ko, nararamdaman ko pa rin ang anino niya?

Nagpatuloy ang ganoong set-up hanggang sa mag-lunch time. Akala ko ay tatayo na siya para umalis, pero naglabas lang siya ng isang maliit na sandwich mula sa bag niya at isang bote ng tubig. Ganoon din ang ginawa ko. Sabay kaming kumakain nang tahimik sa loob ng library, bawal kasi ang malakas na pagnguya.

Habang kumakagat ako sa ham and cheese sandwich ko, hindi ko napigilang mapatingin sa kaniya. Nakatingin din siya sa akin. Sa pagkakataong ito, walang pang-aasar sa mga mata niya. May kung anong pagkilala sa hirap na pinagdadaanan namin pareho. Ang pagre-review para sa Bar ay hindi biro. Ito ang pinakamahirap na laban ng buhay namin, at sa puntong ito, kahit magkaaway kami, pareho kaming biktima ng sistema.

"Bakit dito?" mahina kong tanong, sapat lang para siya lang ang makarinig.

Uminom muna siya ng tubig bago sumagot. "Because you're here."

Kumunot ang noo ko. "What?"

"You're the only person who studies as hard as I do, Danah. I need the pressure of your presence to keep me going. Kapag nakikita kitang hindi tumitigil, hindi rin ako pwedeng tumigil," paliwanag niya. Ang boses niya ay seryoso, walang halong biro.

Napatitig ako sa kaniya. Isang pag-amin iyon na hindi ko inaasahan. Akala ko ay ginagawa niya lang ito para bwisitin ako, pero ginagamit niya pala ako bilang benchmark niya. Bilang inspirasyon—o hamon—para lalong galingan.

"Ganoon ba kababa ang self-motivation mo na kailangan mo pa ako?" mataray ko pa ring sabi, pero wala na ang dating talim.

Ngumiti siya nang bahagya, hindi iyong smirk, kundi isang totoong ngiti na umabot sa kaniyang mga mata. "Hindi mababa ang motivation ko. Masyado lang mataas ang tingin ko sa'yo bilang kalaban."

Ibinalik niya ang atensyon niya sa kaniyang laptop at muling naging tahimik. Naiwan akong tulala sa sandwich ko. Ang silent study na ito ay naging mas malalim kaysa sa inaasahan ko. May nabuong respeto sa pagitan namin sa gitna ng katahimikan ng library. Isang respeto na hindi kailanman mabubuo sa debate stage o sa coffee shop.

Sa loob ng walong oras na magkasama kami sa table na iyon, walang ibang salitang lumabas sa amin. Pero sa bawat palitan ng tingin kapag napapagod na ang mga mata namin, sa bawat sabay na pag-uunat ng likod, ramdam ko na hindi na lang kami simpleng magkaaway. Kami ay dalawang sundalo na naghahanda para sa iisang gyera.

Nang mag-alas sais na, nagsimula na kaming magligpit. Sabay kaming lumabas ng library. Ang hangin sa labas ay presko na, at ang langit ay kulay orange na.

"Same time tomorrow?" tanong ni Lucas habang isinasakbit ang kaniyang bag.

Tumingin ako sa kaniya. "Huwag kang assuming. Baka sa ibang library naman ako pumunta."

Tumawa siya, ang pamilyar na baritonong tawa na naging musika na yata sa pandinig ko nitong mga nakaraang araw. "Sure, Danah. Pero kahit saan ka pumunta, mahahanap pa rin kita. You're my favorite rival, remember?"

Naglakad siya palayo patungo sa kaniyang sasakyan. Pinanood ko siyang umalis, at sa unang pagkakataon, hindi ako nakaramdam ng inis. Sa halip, may kakaibang excitement ang gumapang sa dibdib ko.

Pagsakay ko sa jeep pauwi, binuksan ko ang notebook ko at nakita ang lamukos na sticky note na isinulat niya. Inayos ko ang tupi nito at inipit sa pinakahuling pahina ng aking Criminal Law book. Isang paalala na sa gitna ng gyerang ito, hindi ako nag-iisa.