KABANATA 5

DAHLIA’S POV

Halos dalawang taon na ang lumipas mula noong gabing iyon—noong iniwan ako ng walang pasabi sa simpleng kubo, noong napilitan akong umuwi nang may mabigat na puso, at noong nalaman kong may dinadala ako na buhay na mag-iisang magbabago ng lahat. Dalawang taon na puno ng pagbabago, sakripisyo, at mga gabing puno ng luha habang kinakausap ko ang aking sarili kung bakit nangyari ang lahat ng ito.

Sa loob ng panahong iyon, unti-unti naming naitayo muli ang aming buhay dito sa Maynila. Hindi naging madali ang lahat. Nang malaman ng aking pamilya ang tungkol sa pagbubuntis ko, halo-halong gulat at panghihinayang ang kanilang naramdaman. Ngunit nang makita nilang determinado akong panindigan ito at buhayin ang bata nang maayos, dahan-dahan din silang sumuporta. Gayunpaman, hindi nawala ang mga tanong ng ibang tao—mga bulungan sa likod ko, mga tinging tila hinuhusgahan ako, at mga tanong kung sino ba talaga ang ama ng aking anak. May mga nagsasabing niloko lang ako, na sinamantala lang ang aking takot sa ospital, at saka iniwan nang walang paalam.

Sa bawat oras na parang gusto ko nang sumuko o magtago, tinititigan ko lang si Prince Jude. Siya ang naging lakas ko. Siya ang naging dahilan kung bakit tuwing umaga ay bumabangon ako nang may pag-asa. Lumaki siya bilang isang masayahin, matalinong bata, at habang tumatanda, lalo kong napapansin ang pagkakahawig niya sa lalaking aking minahal at nawala. Ang hugis ng kanyang mga mata, ang kulay ng buhok, at ang paraan ng pagtingin niya na tila malalim ang iniisip—lahat iyon ay galing kay Mang Berting. Minsan, habang natutulog ang bata, hindi ko maiwasang mapaluha at bumalik ang alaala ko sa probinsya. Ang simpleng ngiti niya, ang pag-aalaga, ang init ng kanyang mga yakap… lahat iyon ay tila panaginip na mahirap na muling balikan.

Sinubukan ko naman talagang hanapin siya. Noong ilang buwan matapos kong manganak, naglakbay ako pabalik sa probinsya ng Quezon kung saan ko siya nakilala. Tinahak ko ulit ang lubak-lubak na daan, hinanap ang kalsadang papunta sa kubong iyon. Ngunit pagdating ko doon, gumuho ang pag-asa ko. Wala na ang kubo. Wala na ang mga halamang gamot na nakapaligid dito. Tila ba walang nakatira doon sa mahabang panahon.

Lumapit ako sa ilang kapitbahay sa pinakamalapit na baryo, nagtanong, at nagpakita ng simpleng paglalarawan. Ngunit ang mga sagot nila ay lalong nagpalubog sa akin sa lungkot.

“Ah, si Mang Berting po? Panandalian lang po talaga siya dito, Iha,” sabi ng isang matandang babae habang naghahalo ng bigas. “Madalas po siyang nagpapalit ng tirahan. Sinasabing marami siyang dinadalang misyon. At… alam niyo po… hindi naman po ganyan talaga ang tunay niyang pangalan. Isang pagpapanggap lang po iyon para makagawa siya ng trabaho nang walang nakakaabala.”

Parang sinaksak ako sa puso noong narinig ko iyon. Tama nga ang hinala ko. Itinago niya ang lahat—pangalan, pinanggalingan, at tunay na pagkatao. Para bang ako ay isa lamang niyang pasyente, isang gawain na natapos na at kailangan na ring iwanan. Bumalik ako sa Maynila na may pasyang titigil na. Kung talagang para sa akin ako, kung talagang mahalaga ako sa kanya, hahanapin niya ako. Kung hindi… sapat na ang aking anak. Kaya naming mabuhay kahit kaming dalawa lang.

Lumipas pa ang maraming buwan. Nagtrabaho ako nang maigi, nagtitinda ng mga gamit online at tumutulong sa kapitbahay upang may maipambili ng gatas at damit para kay Jude. Ang aking anak ay tatlong taong gulang na ngayon. Napaka-likot, napaka-tuwad, at minsan ay nagpapahabol pa ako ng hininga. Pero sa tuwing yayakapin niya ako nang mahigpit at sasabihing “Mahal kita, Mama,” lahat ng pagod ko ay nawawala.

Ngunit hindi pa tapos ang kwento. Ang tadhana ay may ibang nakalaan, at hindi pa oras para magkita kami nang harapan—sa ngayon ay magsisimula pa lamang ang pagkabigla at paghahanap mula sa panig niya.

Sa kabilang panig ng lungsod, sa loob ng isa sa pinakamalawak at pinakamagarang opisina sa gusali ng mga kumpanya ng Clark Empire, nakaupo si Luke Ivan Clark. Matagal na siyang bumalik mula sa probinsya matapos ang biglaang emergency na kinaharap ng kanilang pamilya at negosyo. Nang makauwi siya muli sa probinsya upang hanapin ang babaeng naiwan sa kanyang isipan, gulat na gulat siya nang makitang wala na si Dahlia. Nawala na parang bula.

Ginamit niya ang lahat ng kanyang kakayahan, pera, at mga koneksyon para hanapin siya. Ngunit parang inanod siya ng lupa. Walang bakas. Walang pangalan sa anumang listahan ng mga residente, walang nakakaalam kung saan nagpunta. Akala niya noon ay nagalit si Dahlia at ayaw na siyang makita, o baka naman ay hindi sapat ang naramdaman nito para manatili. Isang bagay ang hindi niya alam—na noong bumalik siya, wala na rin doon ang babae dahil akala niya naman ay iniwan siya.

Sa loob ng dalawang taon, ang imahe ni Dahlia ay hindi kailanman nawala sa isipan niya. Madalas siyang napapagising sa gabi, iniisip kung ano ang nangyari sa simpleng babaeng iyon na nagpabago ng pananaw niya sa buhay. Hanggang isang araw, habang sinusuri ng kanyang mga tauhan ang iba’t ibang lugar at naghahanap pa rin ng anumang pwedeng maging palatandaan, nakakuha sila ng isang ulat. May nakakita sa isang kababaihan na kamukhang-kamukha ang inilalarawan niya, kasama ang isang maliit na batang lalaki na tila nasa edad na dalawa at kalahati. At ang pinakamahalaga—ang bata ay may katangiang halos kapareho ng sa kanya.

Nang marinig iyon ni Luke, halos hindi siya makahinga. Agad siyang nag-utos na sundan sila nang maingat. Huwag lapitan, huwag gulatin, hangga’t hindi pa sigurado. Baka maling tao lang ito, baka nagkakamali lang sila. Pero habang dumarami ang mga ulat at dumarating ang mga litrato na kuha mula sa malayo, gumuho ang lupa sa kanyang kinatatayuan.

Doon sa litrato, nakita niya si Dahlia. Ang parehong ngiti, ang parehong paraan ng pag-aayos ng buhok. At sa tabi niya ay isang batang lalaki na may katangiang hindi maikakaila—ang kanyang anak.

Napahawak siya sa gilid ng mesa habang nanginginig ang buong katawan. Dalawang taon. Dalawang taon na may anak sila. Dalawang taon na lumaki ang bata nang wala siya. At dalawang taon na akala niya ay iniwan siya ng babaeng ito, habang ang totoo ay pareho silang naghintay at nagkamali.

“Dahlia…” bulong niya nang mahina, ang kanyang boses ay puno ng halo-halong sakit, pagsisisi, at matinding pagmamahal na matagal na niyang itinatago. “Bakit hindi ka naghintay? Bakit umalis ka agad? At bakit… bakit mayroon na tayong anak na hindi ko pa nahahawakan kahit minsan?”

Agad siyang naghanda. Hindi siya makakapagpigil na makaharap na agad, ngunit alam niyang kailangan niyang maging maingat. Alam niyang matagal na siyang nagtago ng tunay na pagkatao, at tiyak na magugulat, magagalit, at magdududa si Dahlia kapag nalaman niya ang totoo. Gusto niyang maghanda ng maayos. Gusto niyang ayusin ang lahat ng kanyang itinago bago siya humarap sa kanila nang buong-buo.

Samantala, wala akong kaalam-alam sa lahat ng ito. Masaya kaming mag-ama ni Jude sa aming simpleng tahanan. Wala akong ideya na ang lalaking akala ko ay kinalimutan na kami ay ngayon ay masigasig na naghahanap ng paraan upang makabawi. Wala akong ideya na ang araw na kinatatakutan ko at sabik ding hinihintay ay malapit na talagang dumating. Hindi pa kami nagkikita, pero alam ko na sa lalong madaling panahon, ang mga lihim na nakatago sa loob ng mahabang panahon ay unti-unti nang mabubunyag. At ang simpleng buhay na pilit kong binuo ay muling magbabago—ngunit sa pagkakataong ito, hindi ko na sigurado kung ito ay magdadala pa ng higit na sakit o kung ito na ang simula ng tunay na paghilom.