KABANATA 4

DAHLIA’S POV

Tatlong araw na ang lumipas mula noong nagsimula ang aming paggamot. Sa loob ng mga araw na iyon, ang tanging nararamdaman ko ay pagbabago—mula sa matinding lamig na matagal nang nakulong sa aking mga buto, napalitan ito ng mainit at magaan na pakiramdam na tila bumabalot sa aking buong katawan. Ang pananakit ng ulo ay wala na, ang paninikip ng dibdib ay naglaho, at ang dating panghihina ay napalitan ng lakas na hindi ko naramdaman sa loob ng mahabang panahon.

Sa totoo lang, pakiramdam ko ay gumaling na ako nang lubos.

Ngunit hindi ko ito sinabi kay Mang Berting. May kakaibang dahilan kung bakit itinago ko ang katotohanang iyon. Sa loob ng maikling panahon na magkasama kami, ang simpleng kubo na ito ay naging mas maaliwalas kaysa sa malaking mansyon na aking kinagisnan. Ang kanyang presensya, ang kanyang lambing, at ang kanyang pag-aalaga ay nagbigay sa akin ng kakaibang kapanatagan. Kaya nang payagan niya akong manatili rito habang hindi pa ganap na natatapos ang sinabi niyang gamutan, mabilis akong pumayag.

Sa mga sumunod na oras at araw, hindi lang ako naging pasyente. Tumutulong na rin ako sa mga gawaing bahay—naglilinis, naghahanda ng pagkain, at tumutulong sa pag-aayos ng mga halamang gamot na kanyang kinakailangan. Gusto kong maramdaman na may kabuluhan ako rito, hindi lang basta isang taong pinagagamutan. Ang bawat araw na lumilipas ay puno ng kakaibang saya, at unti-unti kong naramdaman na may ibang damdaming nabubuo sa aking puso—hindi na lang pasasalamat, kundi isang uri ng pagtingin na hindi ko maipaliwanag.

Ngunit dumating ang gabing iyon na nagbago ang lahat.

Lumapit sa akin si Mang Berting bago lumubog ang araw, ang kanyang mukha ay seryoso ngunit may bahid ng pag-aalala.

“Dahlia,” panimula niya, ang kanyang boses ay malalim tulad ng dati. “Kailangan kong pumunta sa siyudad ngayong gabi. May mga espesyal na halamang gamot na kailangan kong kunin para sa susunod na yugto ng ating paggamot. Maaaring matagalan nang kaunti ang aking pagbabalik, ngunit sisikapin kong makauwi bago sumikat ang araw.”

Tumango ako at pilit na ngumiti, kahit may kakaibang kaba na gumuhit sa aking dibdib. “Sige po, mag-iingat kayo. Hihintayin ko po kayo rito.”

Hinalikan niya ang aking noo nang mabilis, isang haplos na mabilis ngunit tumatak sa aking isipan. Pagkatapos ay sumakay siya sa kanyang itim na motorsiklo at umalis patungo sa kalsadang patungo sa bayan.

Naghintay ako. Naghintay ako hanggang sa sumapit ang hatinggabi. Naghintay ako hanggang sa marinig ko ang huni ng mga unang ibon sa madaling-araw. Ngunit hindi siya bumalik.

Lumipas ang ilang oras, at wala pa ring bakas ng kanyang pagbabalik. Ang katahimikan sa paligid ay naging mabigat, at ang mga tanong ay nagsimulang pumasok sa aking isipan. Bakit hindi siya bumalik? May nangyari ba sa kanya? O baka naman… baka sadyang iniwan niya lang ako dahil natapos na ang kanyang tungkulin bilang manggagamot?

Ang isiping iyon ang lalong nagpabigat sa aking pakiramdam. Kung tapos na ang paggamot at wala na siyang dahilan upang manatili ako rito, ano pa ang aking gagawin? Wala akong narinig na anunsyo, walang paalam na tiyak, at ang tanging naiwan niya ay ang kanyang mga salitang aalis lang sandali.

Sa huli, napagdesisyunan kong umalis na rin. Nagligpit ako ng aking mga gamit, iniwan ang maliit na talaan ng pasasalamat sa ibabaw ng mesa, at bumyahe pabalik ng Maynila. Ang biyahe ay tahimik at puno ng halo-halong emosyon—gumaling ako, oo, ngunit may bahagi ng aking puso na tila naiwan sa kubong iyon kasama ang lalaking nagpagaling sa akin.

Makalipas ang ilang linggo mula nang makauwi ako sa aming tahanan, doon ko naramdaman ang mga kakaibang pagbabago sa aking katawan. Ang dating lakas na naramdaman ko ay napalitan ng biglaang pagkahilo tuwing umaga. May mga pagkakataong nasusuka ako kahit wala naman akong kinain na masama. Ang aking panlasa ay nagbago, at ang aking dibdib ay naging mas sensitibo at masakit kapag hinahawakan.

Sa una, inisip ko na baka pagod lang ako o kaya ay epekto ng pagbabago ng panahon. Ngunit nang tumagal ang mga sintomas at lalong lumala ang aking pakiramdam, napilitan akong humingi ng tulong sa isang matandang manggagamot na kilala ng aming pamilya—hindi sa ospital, dahil ayaw ko pa ring makita ang mga doktor, ngunit sa taong may sapat na kaalaman sa mga senyales ng katawan.

Nang hawakan niya ang aking pulso at tignan ang aking mukha, tumingin siya sa akin nang may malaking ngiti at nagsalita nang dahan-dahan.

“Dahlia, huwag kang mag-alala. Hindi ka maysakit. Sa katunayan, ang iyong katawan ay gumagawa ng isang himala. Ikaw ay buntis. Halos dalawang buwan na ang sanggol sa iyong sinapupunan.”

Parang tumigil ang ikot ng mundo ko sa mga salitang iyon. Buntis? Paano ito nangyari? At higit sa lahat… ang ama ay walang iba kundi si Mang Berting—ang lalaking nakilala ko bilang manggagamot, ang lalaking aking pinagkalooban ng aking katawan sa pangalan ng paggaling.

Napaupo ako sa upuan, ang aking mga kamay ay dahan-dahang dumampi sa aking patag na tiyan. May buhay na nabuo doon—isang bunga ng aming pagsasama na hindi ko inakalang magdudulot ng ganitong malaking pagbabago sa aking buhay. Halos hindi ko maintindihan ang aking nararamdaman—takot, gulat, ngunit may halong kakaibang kagalakan na tumutulo sa aking puso.

Hindi ko alam kung paano ko ito sasabihin sa aking pamilya. Hindi ko alam kung paano ko hahanapin si Mang Berting, lalo na’t hindi ko man lang nalaman ang kanyang tunay na apelyido o kung saan pa siya nakatira maliban sa kubong iyon. Sa isip ko, baka sadyang itinago niya ang kanyang tunay na pagkatao upang walang makapagtanong o makahanap sa kanya. Kaya napagdesisyunan kong harapin ang sitwasyong ito nang mag-isa.

Ang siyam na buwan na sumunod ay puno ng pagbabago at paghahanda. Ang aking tiyan ay unti-unting lumaki, ang aking katawan ay humubog para sa pagbubuntis, at sa bawat araw na lumilipas, lalo kong naramdaman ang tibok ng puso ng maliit na buhay sa loob ko. Kahit na may mga tanong pa rin sa isip ko tungkol sa ama nito, tinanggap ko nang buong puso ang regalong ibinigay sa akin ng tadhana.

Hanggang sa dumating ang araw ng panganganak.

Sa loob ng isang pribadong silid ng matandang manggagamot, sa tulong ng mga halamang gamot at mahinahong paggabay, dumanas ko ang matinding sakit ng paghihiwalay. Ngunit sa bawat sigaw ko, ang tanging nasa isip ko ay ang pagdating ng aking anak. At sa wakas, pagkatapos ng ilang oras ng paghihirap, narinig ko ang malakas at malinaw na iyak ng sanggol.

“Isang malusog na lalaki,” anunsyo ng matanda habang dahan-dahang nililinis ang maliit na katawan.

Nang ilapag siya sa aking dibdib, ang lahat ng pagod at sakit ay agad na naglaho. Tumingin ako sa kanya—may maitim na buhok, maliliit na kamay, at mga mata na tila nakapikit pa sa pagtulog. Sa sandaling iyon, alam kong mayroon na akong dahilan upang maging matatag.

Pinangalanan ko siyang Prince Jude Perez.

Prinsipe, dahil sa kanya ko naramdaman na ako ay mayaman na sa kabila ng kawalan ng ama. Jude, bilang paalala na ang kanyang pagdating ay isang paghatol ng kapalaran—hindi parusa, kundi isang biyaya.

Habang hinahaplos ko ang kanyang maliit na pisngi, napangiti ako sa kabila ng mga luhang tumutulo sa aking mga mata. Hindi ko alam kung babalik pa si Mang Berting. Hindi ko alam kung malalaman niya na may anak kami. Ngunit sa ngayon, sapat na ang katotohanang nandito na si Prince Jude—ang bunga ng paggamot na naging higit pa sa lunas, at ang simula ng bagong kabanata ng aking buhay.