Married to the Ruthless Billionaire

Three years na kami ni Marco, at this time, everything felt different. Iba. Better. Sa hita ko, maingat kong karga ang isang maliit na box ng chocolate cake na binili ko lang sa bakery sa kanto sa halagang 150 pesos. Simple lang ito, walang gold dust, pero alam kong paborito niya 'to. Pinag-ipunan ko 'to, kaya kahit papaano, worth it na rin.

Habang umaandar ang jeep, mahigpit ang hawak ko sa box para hindi ito tumalon sa bawat lubak ng kalsada. Ang kabilang kamay ko naman, pasimpleng kinakapa ang isang mas maliit pang box sa bulsa ko. Hindi lang ito basta regalo. Mas malaki ang halaga nito kaysa sa presyo ng cake. Mas makahulugan.

"Okay ka lang ba diyan, baby?" bulong ko, kinakausap ang tyan ko. "We're doing this. We're telling Papa today."

Bumaba ako ng jeep dalawang kanto bago ang condo ni Marco. Ayaw ko kasing makita niya agad ako o malaman niyang paparating na ako. Gusto kong i-surprise siya, bigla akong kakatok sa pinto. I wanted to see his face light up, that familiar smile na alam kong para lang sa akin.

Nasa elevator pa lang, lumakas na ang pintig ng puso ko.

Malapit na.

Ilang segundo na lang, magiging complete na ang family namin. Kaming tatlo. Ang sarap sa pakiramdam. Ang daming planong nabubuo sa isip ko. The nursery, names, first steps. Nagpatuloy ang pag-ikot ng elevator paitaas.

Paglabas ko, naglakad ako sa hallway, tahimik ang bawat step ko. Pinagmamasdan ko ang bawat unit, hanggang makarating ako sa dulo. Unit 20B. Marco's unit. Parang bumagal ang oras. Inayos ko ang dress ko, huminga nang malalim. Kinuha ko ang box sa bag ko, idinikit sa dibdib.

Nasa tapat na ako ng pinto, at nakakatuwa. Hindi siya naka-lock. Maybe he was waiting for me....

Nagkamali ako ng akala.

Isang maliit na boses ng babae ang narinig ko sa loob.

"Are you sure about this, Marco? Paano si Alina?"

Biglang tumigil ang mundo ko. Yung pintig ng puso ko, nag-slow motion. Hindi ako makahinga. Ang cake sa kamay ko, bumigat.

Kumunot ang noo ko. Sino 'to?

Then, Marco's voice. His deep, familiar voice, pero may kakaibang lamig.

"Alina? Oh, please. Wala 'yon. Just a distraction."

Napahawak ako sa bibig ko. Nagsisimula nang manghina ang tuhod ko. Pilit akong naghanap ng rason. Baka nagbibiro lang siya. Baka prank lang 'to. Kaso, narinig ko ulit ang boses ng babae, medyo pa-sweet.

"A distraction? But you spent three years with her. And she's always talking about you… About your future."

Nagpatuloy ang pag-ikot ng aking tiyan. Parang may pumilipit. Gusto kong tumakbo, pero parang dumikit ang paa ko sa sahig. Pinilit kong intindihin ang mga sinasabi nila. Ano ang future na 'yon? Hindi ba't future namin ang pinag-uusapan?

"Future?" Tumawa si Marco. Mapakla. "There's no future with her. She's too... plain. Too simple.”

Para akong sinampal ng isang libong beses. Plain? Simple? Lahat ng efforts ko, lahat ng pagmamahal ko sa kanya, nilibing niya sa dalawang salita.

"Then why are you with her?" tanong ng babae, medyo may pagdududa.

Hinihintay ko ang sagot ni Marco. Nanginginig ang kamay ko. Gusto kong marinig niya sabihin na ako lang ang mahal niya. Gusto kong sabihin niya na mali ang pagkakarinig ko.

Then, his voice, malinaw at matigas. Parang yelo.

"I'm marrying you because your father can make me rich. Alina is just a poor burden."

Ang cake. Ang cake na pinag ipunan ko, na puno ng pagmamahal, ng pangarap. Ito ang huling naramdaman ko sa kamay ko bago ito bumagsak.

THUD!

Sa isang iglap, nasa sahig na ang lahat. Wasak ang box at durog ang chocolate cake na bitbit ko. Wala na 'yung sorpresa; puro icing at mumo na lang ang natira sa harap ko. Parang ang pangarap namin, nagkalat din.

Biglang natahimik ang loob ng condo.

Yumuko ako, nanlalabo ang mga mata ko. Ang puso ko, parang unti-unting dinudurog. Naghalo ang amoy ng chocolate at ng sarili kong luha.

Naramdaman ko ang presensya nila sa pinto. Nakatingin sa akin. Sa akin na nakaluhod sa basag na cake.

Napaangat ako ng tingin. Si Marco, nakatayo roon, gulat ang mukha. Nasa tabi niya ang babae. Maganda siya. Hindi plain. Mayaman siguro. Nakasuot ng fitted dress, may hikaw na kumikinang. Parang ako, nasa slum area lang. Si Marco, nakatingin sa akin na parang hindi niya ako kilala.

Umigting ang panga niya. Nag-iwas siya ng tingin. Hindi niya ako kayang salubungin sa mga mata.

Ang babae, ngumiti. Hindi ito ngiti ng pag-aalala. Ito ay ngiti ng pangungutya.

"Well, well. Look what the cat dragged in," matinis ang boses niya, parang matutulis na pako na dumidikdik sa utak ko.

Napakagat ako sa labi ko. Walang lumabas na salita. Tila bumara ang lalamunan ko.

"Alina… What are you doing here?" Marco, sa wakas, bumalik ang boses. Pero hindi ito ang boses na inaasahan ko. Malamig. Galit.

Napailing ako. Narinig niya ba ang sarili niya? Ako? Ako ang tinatanong niya kung anong ginagawa ko dito?

"Anniversary… natin," halos pabulong kong sabi, nanginig ang boses.

Nagpalipat-lipat ang tingin ng babae sa akin at kay Marco. Puno ng pagdududa ang mga mata niya.

"Anniversary?" sumbat niya. "Kaya pala you were acting weird all day, Marco."

Kinagat ni Marco ang labi niya. Hindi niya masagot ang babae. Hindi niya masagot ako.

"Ano'ng weird doon? Sinabi ko na ngang ayoko na sa kanya, 'di ba? Hindi ko naman kasalanan kung ayaw niyang maniwala."

Ang pagkalito ko, napalitan ng galit. Ang mga luha, biglang nag-init.

"Ayaw mong maniwala? Ako? Ako ang ayaw maniwala, Marco? Matapos ang tatlong taon? Tatlong taon na pinaniwala mo ako sa mga kasinungalingan mo?"

Hindi ko na kinaya. Tumayo ako, pero nanginginig ang mga binti ko. Wala akong pakialam sa cake na nagkalat sa sahig, sa basag na plato. Ang sakit. Ang sakit ng katotohanan.

Lumapit ang babae sa akin. Nakataas ang noo. Yung mga hikaw niya, kumikinang. Parang nagpapahiwatig ng kanyang pagiging superior.

"Do you really think a man like him would marry someone like you?"

Ang mga salitang iyon, parang lason na kumalat sa buong sistema ko. Pinuwersa ko ang sarili kong lumaban.

"At ikaw? Sa tingin mo, mamahalin ka niya? Ginagamit ka lang niya, hindi mo ba nakikita?"

Napangisi ang babae. Isang ngising puno ng pang-iinsulto.

"Oh, darling. At least ako, may silbi. May maibibigay ako kay Marco. Ikaw? Anong maibibigay mo sa kanya? Sarili mong kahirapan? Kung talagang mahal mo siya, iibigin mo ang kapakanan niya. Hindi ka magiging pabigat. Hindi ka magiging sagabal."

Napaatras ako. Ang bawat salita niya, parang sumasaksak sa akin. Ang utak ko, parang gustong sumabog. Ang sakit. Ang sakit na naging ganito ako kabilis na nalimutan. Ang sakit na naging ganito ako kabilis na naging "pabigat."

Tumingin ako kay Marco. Naghihintay ng kahit anong senyales ng pagsisisi. Ng kahit anong senyales na nagkamali lang siya. Walang-wala. Ang mga mata niya, blangko. Ang ekspresyon niya, matigas.

"Umalis ka na, Alina," mariin niyang sabi.

Ang boses niya. Ang boses na minsan ko nang minahal. Ang boses na minsan akong binulungan ng matatamis na salita. Ngayon, nag-uutos na umalis ako.

Hindi na ako nagsalita. Wala nang point. Wala nang maririnig. Wala nang maniniwala.

Tumalikod ako. Ang bawat hakbang, mabigat. Parang may pumipigil sa akin. Pero wala. Wala na si Marco. Wala na kaming dalawa.

Nararamdaman ko ang pagtingin nila sa likod ko. Pero hindi ko na sila nilingon.

Paglabas ko ng building, bumuhos ang ulan. Malamig. Parang ang mga luha ko. Nagpatuloy ako sa paglalakad. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Ang alam ko lang, kailangan kong lumayo. Kailangan kong tumakas sa sakit.

Napa-upo ako sa isang bench sa park. Basang-basa na ako. Pero walang pakialam. Mas basang-basa ang puso ko sa kirot.

Hinawakan ko ang bulsa ng jacket ko. Nandoon pa rin ang maliit na kahon. Kinuha ko. Binuksan.

Isang positive pregnancy test.

Isang maliit na stick. Dalawang guhit. Dalawang guhit na nagbabago sa buong mundo ko. Sa buong mundo namin sana.

Napahawak ako sa tyan ko. Ang aking munting lihim. Ang aking munting pag-asa. Ngayon, ano na? Paano na?

Ang ulan, bumuhos nang mas malakas. Parang nakikisama sa pag-iyak ko.

Niyakap ko ang sarili ko. Nanginginig. Hindi sa lamig. Kundi sa sakit. Sa takot. Sa galit.

"Anak," bulong ko, kinakausap ang tyan ko. "We're alone now. Just you and me."