ログイン“Shit.” mura niya, habang nakatingala at lalong hinihigpitan ang hawak sa buhok ko kasabay ng pag-roll ng balakang niya. “Ang sarap ng bibig mo.”“Mmmm.”“Buka pa nang malaki,” ungol niya habang nagtatagis ang mga ngipin, at mabilis na humahataw ang balakang niya paitaas. Ang basang tunog ng paglaba
INGRID’S POVLagot na ako. Malaki siya, sobrang mas malaki kaysa sa inaakala ko.Alam ko naman na makapal siya, pero iba pala kapag nakita na ng sarili kong mga mata at naramdaman na sa loob ko, lalo na nung idiniin ko siya sa pagitan ng mga labi ko. Sa isip ko, akala ko kaya ko. Sabi ko sa sarili k
JOHANNES POVFuck. What a sight.Ang mga tuhod niya ay nakadiin sa sahig, ang nanlalaki niyang mga mata ay nakatingala sa akin, habang ang hinlalaki ko ay nakapatong sa dila niya. Ramdam ko ang init ng bibig niya, ang gasgas ng mga ngipin niya, at ang diin ng mga labi niya sa akin. Tapos ang masesel
INGRID’S POVSa mga sandaling gaya nito, napapaisip talaga ako kung ano ba ang pumasok sa isip ko at napunta ako sa ganitong sitwasyon.Bakit ko ba hinayaan ang sarili ko na mapunta rito samantalang pwede ko naman 'yong naiwasan sa napakaraming paraan?Hindi ko sana pinakinggan si Ramon nung una pa
INGRID’S POV“Mabuti, dahil gagamitin mo ang bibig mo sa ibang bagay, princess.”Napalunok ako nang malalim, bago ko pa man sinubukang sulyapan ang malaking bukol sa ilalim ng pantalon niya. Alam ko na na ang sasabihin niya ay hindi magiging inosente. Hindi lang dahil sa mga salitang ginamit niya, k
JOHANNES POV“Mr. Johannes, gusto niyo po bang mag-lunch kasama ko?”Sandali akong napaisip kung tama ba ang narinig ko.Lunch?Nag-angat ako ng tingin mula sa hawak kong document at itinitig 'yon sa kanya habang nakatayo siya doon. Ayaw niya man lang tumingin sa akin, kung saan-saan sa loob ng kwar
INGRID’S POVAlam mo 'yung moment na feeling mo ay wala ka nang kawala?At hindi ko 'yon tinutukoy sa magandang paraan, kundi 'yung tipo na ang utak mo ay parang daga na nagpapanic sa paghahanap ng malulusutan. Kaliwa, kanan, baka pwedeng madaan sa bluff, pero bawat daan ay pareho lang ang bagsak.G
INGRID’S POVMay kung anong mabigat na dumiin sa dibdib ko.Isang mahinang ungol ang lumabas sa akin, pakiramdam ko ay may kung sinong nakatambay lang doon at walang paki. Gumalaw ako, sinusubukang itulak ang bigat na 'yon, pero gumalaw din ito at gumawa ng sariling mahinang tunog. Tapos may malambo
Ang mga daliri niya ay labas-masok sa akin sa isang nakakalulang ritmo, bawat haplos ay tumatama sa mga parteng nagpapanginig sa mga binti ko, at nagpapa-twitch sa mga hita ko sa paligid ng kamay niya. Hindi na ako makapag-isip, tuluyan nang nag-blanko ang utak ko.“Wait—Aaah!” Pagmamakaawa ko.Ang
Sumulyap ako kay Ramon. Sinalubong niya ang tingin ko at walang imik na iniabot sa akin ang black gift bag na hawak niya.Humarap ako ulit sa tatay ko at iniabot iyon. Napatingin siya sa bag. Tumawa nang mahina ang tatay ko at umiling habang kinukuha ito. “Isa na namang regalo,” sabi niya, habang ma







