Chapter 6

Isang buong taon siyang pinagmukhang tanga at ginawang tagapagsilbi ng kabit ng sarili niyang asawa.

Para siyang clone na pinaglalaruan ng lahat.

Kahit kailan ay hindi man lang siya tinrato ng kahit konting respeto.

Hindi na kaya ni Jane na magtiis pa, at sa malamig na boses ay binitiwan ang kanyang huling mga salita, “kung ayaw niyo sa akin sa pamamahay na ‘to, magsama-sama kayong pumunta sa impyerno!”

Biglang nagdilim ang mukha ni Bettina.

Gulat at hindi makapaniwala niyang tinitigan ang paalis na pigura ni Jane.

Kahit ang maid na nakatayo sa malapit ay napabuntong-hininga sa pagkagulat.

Nababaliw na ba si Jane sa sobrang pagseselos kay Ms. Olivia?

Paano niya nagagawang magsalita ng ganoon kabastos sa byenan niya?

Agad namang nakuha ni Bettina ang nangyayari, at malamig na na-ngiwi ang kanyang mga labi, “Napakababa talaga ng pinagmulan ng babaeng yan! Napakakitid ng utak! Akala mo ba makukuha mo ang puso ng asawa mo? Mangarap ka!”

Pagkatapos maiayos ang mga gamit, nagpunta so Jane sa ospital kung saan siya nagtrabaho ng apat na taon para magpasa ng resignation.

Ang dahilan kung bakit niya pinili ang ospital na ito na may common standards ay dahil hindi ito malayo sa Maynila. Ngayong ayaw niya na sa lalaki, wala ng dahilan para mag-aksaya pa siya ng panahon dito.

Kahit kailan ay hindi siya nawalan ng option, marami siyang mas magandang lugar na pwedeng puntahan.

Nakaplano siyang magdinner kasama si Julian ngayon.

Isinend na ni Julian sa kanya ang location.

Malapit lang ito.

Pagpasok na pagpasok niya sa restaurant ay kumaway agad sa kanya si Julian, ikinuha siya ng mainit na sabaw at inabot iyon sa kanya, “tapos ka na ba magfile ng resignation mo?”

Tumango si Jane, “medyo maayos na.”

“Anong reaksyon ni Terrence nung sinabi mong makikipag divorce ka na?”

Medyo curious pa rin si Julian tungkol dito.

Sa ugali kasi ng ganoong klase ng lalaki, malamang naisip pa nitong ang paghingi ni Jane ng divorce ay isang malaking sampal sa pride niya bilang lalaki, diba?

Tinitigan ni Jane ang bowl ng soup na umaangat pa ang puting usok at umiling, “hindi naman siya nagbigay ng opinion.”

Dahil totoo naman talaga. Hindi man lang ito umupo kasama niya ng mahinahon para mapag-usapan ng maayos ang divorce.

Kahit noong napuno na siya at nabanggit ang tungkol sa hiwalayan, nagawa pa rin siyang balewalain nito.

Sa totoo lang, nakakatuwa rin ang mga lalaki, ayaw na nga nila sayo, pero pa rin nilang iwan mo sila.

Nagmura s agalit si Julian habang nanggagalaiti ang mga ipin, “napakawalang hiya ng gagong lalaki nayan! Pitong taon! Kahit sino, magkakaroon ng reaksyon sa loob ng ganon kahabang taon, diba?”

Hindi alam ni Jane kung maiiyak ba siya o matatawa.

Ang sarili niyang pagkabigo, ang pambabastos sa kanyang tapat na puso ay napakalinaw at hindi matatakasan.

Siya lang ang nakakaalam ng mga hirap at dusa na tiniis niya sa loob ng pitong taon. Hanggang sa natuyo na lang ang kanyang mga luha.

Hindi na siya ang babaeng kumakapit na lang sa buhay sa pamamagitan ng pagmamakaawa para sa konting pag-ibig galing kay Terrence.

Nagtanong ulit si Julian kung bakit naisipan ni Jane na makipagdivorce. Hindi nagtago si Jane at tapat na sinabi kay Julian ang mga nangyari sa emergency room.

Nangitim ang mukha ni Julian sa galit. Agad niyang itinampal ang kamay sa lamesa at napatayo, “ang dalawang taksil na yan! Hindi man lang marunong magtago! Wala bang kahihiyan yang Olivia na yan?! Nakulong lang ng sandali ang fiance niya, tapos ginagawa niya na ang ganitong pambabastos kasama ang pinsan ng fiance niya?! At nabuntis pa siya?!”

Ngayon lang siya nakakita ng ganitong klase ng tao sa buong buhay niya!

Alam ni Jane na diretshan magsalita si Julian at tumataas pa ang boses kapag nadadala ng sobrang emosyon.

Agad niyang hinawakan si Julian para pigilan.

Hindi rin naman kasi niya ganap na alam ang mga detalye sa nangyari kagabi. Iyon lang ang sinabi sa kanya ng nurse at pangkalahatang kwento lang ang naibigay niya kay Julian.

Napakasama ng kondisyon ng katawan ni Olivia kaya hindi man lang ito naisailalim sa tamang pag e-examine. Mababa rin naman ang tingin nila sa kakayahan niya bilang doktor at labis ang hinala sa kanya.

Pero huli na ang lahat.

Narinig ni Jane ang isang malamig na tawa galing sa likod niya.

Pumaling siya at makita ang isang lalaking nakatayo sa likod ng divider screen. Nakilala niya ito.

Si Eugene– isa sa iilang matalik na kaibigan ni Terrence.

Ang mga mata ni Eugene ay puno ng hindi maitagong pang-aasar at pagkadismaya, na malinaw na nagpapahiwatig na narinig niyang mabuti ang mga sinabi ni Julian.

At dahil doon… naniwala silang sinasadya ni Jane na magpakalat ng ganoong klaseng iskandalo.

“Jane, hindi ko akalaing napakababa pala ng lipad mo.”

Nangiwi ang mga labi ni Eugene habang nakatingin sa kanila ng may panghahamak, natawa nang malamig at mabilis na humakbang pataas ng hagdan.

Hindi man lang niya binigyan ng pagkakataon si Jane na makapagsalita.

Umayos ang kabilang kampo na para bang si Jane ang masamang taong gumawa ng kasalanan.

Hindi mapigilang mapakunot noo si Jane.

Agad na nag init ang ulo ni Julian, “grabeng mga tao ‘to! Sila na nga ang gumawa ng kagaguhan, sila pa ang walang hiya at takot na mapag-usapan? Dapat maglagay ng malaking tarpaulin sa ibaba ng ospital para ikalat yan! Sayang kung hindi lang babagsak ang stock market nila!”

Alam ni Jane na imposible iyon.

Maliban na lang kung ayaw na rin niyang tumira sa bansang ‘to.

Walang awa ang pamilya Samaniego, at ayaw niyang makipag-away ng sobra habang hindi pa siya fully established sa sarili niyang mga paa,

Pagkatapos ng lahat, alam niyang outnumbered siya at kailangan niyang protektahan si Julia, kay ahindi siya ganoon katanga para gawin iyon. Wala siyang balak na dibidbin ang ginawa ni Eugene.

*

Sa taas.

Malamig ang mukha ni Eugene nang itulak niya ang p***o at pumasok. Ang magarang private room ay puno ng mga tao. Ang nangunguna sa lahat ay walang iba kundi si Terrence, nakaupo siya ng may kagalang-galang at maayos na tindig, naglalabas ng matinding authority kahit hindimagsalita, at sulyap na tumingin sa kanya.

Sa mismong tabi nito ay si Olivia.

Bahagya siyang ngumiti kay Eugene at tinanong, “sinong nagpa-init ng ulo mo?”