HEARTLESS GUY 3

มันตวาดอีกนั่นแหละครับ คือเสียงดังจนผมเองยังแทบสะดุ้งอ่ะ นับประสาอะไรกับรุ่นน้องหน้าหวานคนนั้น

“เอ่อ รหัส 183 1...”

“พอ คุณมีรูปมั้ย เอารูปมาเลย ผมจะได้นึกออกเลยทีเดียว!!!!”

“มีค่ะ อยู่ในโทรศัพท์”

“ไปเอามา!!!!”

“ค่ะ”

มันตวาดบอก รุ่นน้องคนนั้นก็วิ่งไปเอาโทรศัพท์แทบไม่ทัน แถมวิ่งกลับมาแบบว่าเหนื่อยมากอ่ะ สงสัยวิ่งกลับไปเอาที่หอ อาการนี่นะ คือผมอยากวิ่งเข้าไปประคองมาซบอกผมให้รู้แล้วรู้รอด เหี้ยเอ๊ย คิดแล้วก็อยากถอนตัวออกจากการเป็นพี่ว้ากซะตอนนี้เลย จะได้ทำอะไรถนัดมือ

“ได้แล้วใช่มั้ย ไหน เอามาดู!!!!”

มันตวาดปุ๊บ รุ่นน้องก็จิ้มๆๆหน้าจอโทรศัพท์แล้วส่งให้มันดูปั๊บ

“นี่ค่ะ”

แล้วมันก็รับมาดู

“เอาไปสัส จำหน้าไว้ คนนี้กูให้เป็นหน้าที่มึง ไปพาตัวมา”

เอาแล้วไง ไหงเวรกรรมตกมาที่ผมซะงั้นอ่ะ

“เห้ย เอาไปดูดิ ยืนนิ่งอยู่นั่น”

“เออ!”

ผมจำใจรับมา ปากก็บ่นไปพลาง

“แม่งอยู่ดีไม่ว่าดีจริงกู ไม่น่ายืนอยู่ใกล้ไอ้เหี้ยนี่เลย”

“อย่าบ่น”

ผมพูดเบาขนาดนี้แล้ว ไอ้ธีมันยังอุตส่าห์ได้ยิน ก่อนมันจะเดินไปไหนของมันก็ไม่รู้ ส่วนโทรศัพท์รุ่นน้องคนนั้นยังอยู่ในมือผมเลย แล้วผมมีทางเลือกอย่างอื่นมั้ยนอกจากก้มมองรูปรุ่นน้องตัวดี คำตอบคือไม่มี

-PHOTO-

ถ้าถามว่าผมเห็นแล้วอึ้งมั้ย คำตอบคือ อึ้งสิครับ ไอ้ผมมันเป็นโรคเห็นผู้หญิงไม่ค่อยจะได้อยู่แล้ว ยิ่งเป็นผู้หญิงสวยๆยิ่งแล้วใหญ่ ต่อมหื่นมันยิ่งกระตุก แต่ไม่ได้ครับ ท่องเอาไว้ว่าไม่ได้ ตอนนี้ผมจะแสดงอาการใดๆไม่ได้เด็ดขาด เดี๋ยวรุ่นน้องไม่เคารพ

“เห้ย พวกมึงสองตัว ไปกับกูป่ะ”

“ไม่อ่ะ ไอ้ธีใช้มึง มึงไปดิ”

ไอ้เจตอบกลับมาแบบนี้แหละครับ ส่วนไอ้เรย์ถึงมันไม่พูด ผมก็ดูออกว่ามันคิดไม่ต่างกันกับไอ้เจหรอก ไอ้สองตัวนี้มันแท็กทีมกันดีตลอด มีแต่ผมนี่แหละ ที่โดนรุมอยู่คนเดียว ซึ่งผมควรจะชินได้แล้ว ทั้งๆที่ความจริงคือผมไม่ชิน

“สารเลว!”

ผมด่ามันไปให้พอได้หายแค้น ก่อนจะหันไปหารุ่นน้องผู้หญิงเจ้าของโทรศัพท์

“งั้นยืมก่อนนะ เดี๋ยวเอามาคืน”

แล้วผมก็เดินแยกออกมา ความจริงผมอยากจะพูดเพราะๆกว่านี้นะ กับผู้หญิงสวยๆ ผมไม่ถนัดร้ายใส่ แต่ติดอยู่นิด ไม่สิ ติดอยู่เยอะเลย นั่นก็คือ ตอนนี้ผมยังจำเป็นต้องรักษามาดพี่ว้ากจอมโหดเอาไว้

“มหาลัยตั้งกว้าง กูควรไปหาที่ไหนก่อนดีวะเนี่ย”

ผมเกาหัวแกรกๆ คือจนหนทาง มองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นจะมีผู้หญิงหน้าเหมือนในรูปเลย

“เจอนะ โดนจัดหนักแน่ โทษฐานที่ทำให้ฉันต้องเหนื่อย ยัยตัวแสบ!”

ผมบ่นไปพลาง เดินหาไปพลาง เริ่มโมโหแล้วล่ะครับตอนนี้ เพราะหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ

“โอ๊ย!”

“เสียงไรวะ”

ผมหันไปมองแทบไม่ทัน ช่วยไม่ได้ ก็ผมอยากรู้ บวกกับตกใจหน่อยๆ

“เห้ย!”

ผมเห็นอะไรรู้มั้ย ผู้หญิงครับ เธอไม่รู้ทำอิท่าไหน ตอนนี้ถึงลงไปนั่งแอ้งแม้งอยู่บนพื้น โคตรหมดสภาพอ่ะ

“เป็นไรป่าว”

ผมรีบวิ่งเข้าไปประคองเธอขึ้นมา ก็นะ ตามประสาผู้ชายที่มีความเป็นสุภาพบุรุษอยู่เต็มร้อย หึ

“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ”

ป๊ะ! เสียงเพราะซะด้วยครับ น่าเสียดาย เธอใส่แมส ผมเลยเห็นหน้าไม่ชัด ไม่รู้หน้าตาเป็นไง

“ไม่เป็นแน่เหรอ ปะ ไปนั่งตรงนั้นก่อน”

แล้วผมก็ประคองเธอไป แต่...

“โอ๊ย!!”

เกิดaccidentครับ เพราะเธอเกือบล้มลงไปนั่งอีกรอบ ไม่รู้เป็นเพราะผมประคองไม่ดี หรือว่าขาเธอไม่มีแรง อาจจะเป็นอย่างแรกก็ได้ ผมไม่อยากโทษผู้หญิง

“เดินไหวป่ะ สงสัยขาแพลงอ่ะ เอางี้ ฉันอุ้มละกัน”

“เอ่อ ไม่ต้องก็ได้ค่ะพี่ เดินเองก็ได้ค่ะ”

“อยากจะแพลงอีกข้างเหรอ”

ผมถลึงตาใส่เธอไปทีนึง โทษฐานที่ไม่รู้จักเป็นห่วงตัวเอง สภาพนี้น่าจะรู้ตัวนะว่าเดินไม่ไหว ยังจะมีหน้ามาปฏิเสธความช่วยเหลือจากผมอีก

“แต่ว่า...อุ๊ย!”

ผมอุ้มเธอขึ้นมาก่อนที่เธอจะปฏิเสธผมแล้วทำให้ผมหงุดหงิดอีกรอบ จากนั้นผมก็พาเธอไปนั่งลงที่ม้าหินอ่อนเบาๆ

“เอ่อ พี่ทำอะไรคะ”

เธอทักผมเพราะผมทำท่าจะคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ

“ดูข้อเท้าให้เธอไง”

แล้วผมก็คุกเข่าลง ค่อยๆเอื้อมมือไปถอดรองเท้าเธอเบาๆแล้วแตะสำรวจดูที่ข้อเท้า ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ผมถึงต้องทำแบบนี้ นี่ยังตกใจตัวเองอยู่เลยนะ ปกติผมไม่ใจดีขนาดนี้นี่หว่า

“โอ๊ย!”

“เจ็บเหรอ โทษที”

“ไม่เป็นไรค่ะ เอ่อ พี่คะ ฉันว่า...”

“นิ่งๆเหอะน่า แล้วก็หลับตาด้วย”

“หลับตา? หลับตาทำไมคะ”

โถ่ เล่นถามกันแบบนี้แล้วผมจะตอบยังไงวะ ให้ตอบไปตรงๆเลยเหรอว่าผมจะบิดข้อเท้าเธอให้มันเข้าที่เข้าทาง

“ก็แค่จะนวดข้อเท้าให้ ไม่ทำไรหรอกน่า ไม่ต้องกลัว เร็วๆ หลับตาดิ”

สรุปคือผมจำเป็นต้องโกหก

“แต่ว่า...”

“ฉันไม่ทำอันตรายเธอถึงชีวิตหรอกน่า หลับตาเร็ว”

“เอ่อ...”

“หรือไม่อยากเดินได้เป็นปกติ อยากเดี้ยงแบบนี้ไปอีกสักอาทิตย์สองอาทิตย์ก็ตามใจ”

นี่ผมไม่ได้ขู่นะ ผมพูดจริง ผู้หญิงอะไรเรื่องมาก ขี้ระแวงชะมัด

“เอ่อ ก็ได้ค่ะ หลับตาก็ได้”

“ก็แค่นั้น”

ผมรู้สึกได้ว่าหน้าผมมันคงดูดุๆขึ้นมาหน่อยมั้ง เธอเลยกลัว ถึงได้รีบหลับตาทั้งๆที่ก็น่าจะไม่ได้อยากหลับ แต่ถึงจะอยากหรือไม่อยาก ผมก็ทำให้เธอหลับได้แล้ว เพราะฉะนั้น ผมลงมือเลยละกัน

แกร็ก!!!

“โอ๊ย!!!!!”

เป็นอย่างที่ผมคิดเลยครับ ยัยนี่ร้องซะจนแก้วหูผมแทบแตก ยิ่งกว่าเสียงว้ากรุ่นน้องของไอ้ธีซะอีก

“พี่!!! ทำอะไรคะ ไหนบอกไม่ทำอะไรถึงชีวิตไง แต่นี่พี่ตั้งใจจะฆ่ากันทางอ้อมชัดๆ”

“เฮ้ๆ พูดให้มันดีๆ ฉันไม่ได้จะฆ่าเธอ แต่จะช่วยเธอต่างหาก”

“ช่วยยังไงคะ ก็เห็นๆอยู่ว่าพี่จะหักขาฉะ...”

ที่เสียงยัยนี่ขาดห้วงไปคงเป็นเพราะรู้สึกได้แล้วมั้งว่าข้อเท้าหายเจ็บ เห็นทำหน้าเอ๋อๆเหมือนเจออะไรประหลาดๆ ไม่รู้สิ ผมเดาเอาจากสายตากับสีหน้าที่ยัยนั่นมองผมสลับกับมองเท้าแล้วลองขยับไปมา

“เอ่อ มะ...ไม่เจ็บแล้วค่ะ”

นั่นไง ผมเดาผิดรึเปล่าล่ะ

“ไง สรุปฆ่าหรือช่วย”

“ชะ...ช่วยค่ะ”

ผมคิดว่าเธอกำลังยิ้มนะ ภายใต้หน้ากากอนามัยนั่น อยากรู้จริงว่าใบหน้าข้างในเป็นไง แต่ก็คงทำได้แค่คิดแหละ เพราะถึงผมจะอยากรู้แค่ไหน แต่อยู่ๆจะให้ไปกระชากหน้ากากอนามัยเธอออกมันก็คงไม่ดีมั้ง

“ขอบคุณนะคะ”

“ไม่เป็นไร หายก็ดีแล้ว ทีนี้ก็อย่าเดินซุ่มซ่ามอีกล่ะ คราวหลังอาจไม่โชคดีแบบนี้ ดีไม่ดีขาจะหักเอา”

“เอ่อ ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

“ไม่ต้องขอบคุณหลายๆครั้งก็ได้ป่ะ เพราะฉันไม่ช่วยฟรีๆหรอก”

“ไม่ช่วยฟรีๆ?...อุ๊ย!”

เธอตกใจเพราะผมหอมแก้มเธอไง ช่วยไม่ได้ ก็ผมไม่ใช่คนดีขนาดนั้น ไหนๆก็ไม่เห็นหน้าแล้ว ขอแค่ได้สัมผัสเล็กๆน้อยๆก็ยังดี แถมแก้มเธอหอมขนาดนี้ผมถือว่าคุ้ม

“ค่าตอบแทนไง”

ผมยิ้มมุมปากอย่างเลวอ่ะบอกตรงๆ ส่วนยัยนั่นก็หน้าเหวอ แบบว่าตกใจไปตามระเยียบ คงคิดไม่ถึงมั้ง ว่าจะโดนหอมแก้ม แต่ก็นะ ถ้าคิดก็แปลกแล้ว

“งั้นฉันไปละ อย่าลืมกลับบ้านไปทายาซะด้วยล่ะ ถึงจะหายเจ็บแล้ว แต่ก็เผื่อว่ามันจะอักเสบขึ้นมาตอนหลัง”

คงคิดอยู่ใช่มั้ยว่าผมไปขโมยหอมแก้มเขาแล้วยังมีหน้าไปสั่งเขาได้หน้าตายอีก ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอะไรประมาณนั้น หึ ลืมบอกไปว่าเรื่องทำเนียนผมก็ถนัด...😏