HEARTLESS GUY 4

“เอ่อ ค่ะ ขอบคุณพี่มากนะคะ”

เธอพูดออกมาทั้งๆที่ดูเหมือนว่าอาการช็อก(เพราะโดนหอมแก้ม)ยังไม่เข้าที่เข้าทาง แต่ก็ดีแล้วล่ะครับ ผมจะได้ไม่เสี่ยงโดนเธอตบโทษฐานฉวยโอกาส ถ้าเกิดว่าสติเธอมันกลับมาตอนนี้

“อือ”

ผมพยักหน้าส่งๆแล้วรีบถอยออกมา ขืนอยู่นานกว่านี้ ผมอาจโดนตบจริงๆก็เป็นได้

“จริงสิ แม่งลืมยัยรุ่นน้องจอมโดดซะสนิท”

ทันทีที่ผมนึกได้ ผมก็เอาหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกรอบ ก่อนจะเดินหาต่อไป แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอครับ ไม่รู้ไปมุดหัวอยู่ไหน หรือว่ายัยนี่ มันหายตัวได้วะ ผมถึงได้รู้สึกว่าตัวเองเหมือนกำลังงมเข็มในมหาสมุทร เพราะหาแล้วหาอีก หาจนผมแทบจะหมดแรงตายอยู่แล้ว แต่ผลก็ยังเหมือนเดิม คือหาไม่เจอสักที!

“เป็นไงวะ”

ไอ้ธีถามทันทีที่ผมเดินกลับมาถึงลานรับน้อง

“ไม่เจออ่ะ กูแทบพลิกมหาลัยหาละ อะ”

ผมยัดโทรศัพท์คืนใส่มือไอ้ธี

“คงหนีกลับบ้านกินนมนอนแล้วมั้ง”

พูดจบผมก็เดินไปนั่งข้างไอ้เรย์กับไอ้เจ

ปึก!

ลืมบอกไปว่านั่งแรงมาก ก็โคตรหงุดหงิดอ่ะ!

“สะดุดรังแตนจนเผลอกลืนเข้าไปเหรอวะ ลมออกหูเชียว”

“ไม่ใช่เว้ย กูเซ็งต่างหาก คราวหลังไม่ตามละ เสียเวลา เหนื่อยก็เหนื่อยสัส!”

ผมกระแทกเสียงตอบไอ้เจมันไป

“ลงก่อนมั้ย ขึ้นสูงไปแล้วมึง”

ไอ้เรย์พูดเสียงนิ่งๆขึ้นมาอีกคน แต่ผมไม่ได้ตอบมันหรอก เพราะผมทั้งเหนื่อยทั้งหงุดหงิด ทำได้แค่หันไปมองมันแล้วถอนหายใจอย่างโคตรเซ็ง โคตรเซ็ง แล้วก็โคตรเซ็ง!!!...-

#Chain End

LYDIA

"พวกมึง วันนี้ไม่โดดรับน้องแล้วนะ"

ฉันบอกโรสกับแพรว ตอนที่พวกเราเรียนเซคเช้าเสร็จ อ้อ แล้วก็เมื่อวาน สรุปพวกเราก็รอดตายอย่างหวุดหวิด โดยเฉพาะฉัน ที่น่าจะเกือบ แต่ดีไม่ตาย บังเอิญแมสช่วยชีวิตเอาไว้

"อีสัส ความรักเข้าตาสินะ"

แพรวกระแทกเสียงใส่ฉัน ประมาณว่ารู้ทัน แต่ที่มันรู้เพราะฉันบอกเองแหละ ก็เมื่อวานไง ที่มีรุ่นพี่คนนึงมาช่วยฉันไว้ ตอนฉันหกล้มขาแพลง ตอนแรกฉันนึกว่าจะต้องโดนส่งเข้าโรงเชือดซะแล้ว ที่พี่เขาดันมาเจอ แต่โชคดีที่เขาจำฉันไม่ได้ แถมยังช่วยฉันไว้อีก ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ทั้งหล่อทั้งใจดี ถึงจะพูดไม่ค่อยเพราะแล้วก็ฉวยโอกาสไปหน่อยก็เถอะ แต่นั่นแหละ สาเหตุที่ทำให้ฉันตกหลุมรักเขาเลย ใช่แล้วล่ะ ฟังกันไม่ผิดหรอก ฉันตกหลุมรักพี่เชนทร์เข้าแล้ว ไม่ใช่เป็นรักแรกพบหรอก เพราะฉันจำได้ว่าพี่แกเป็นพี่ว้าก แล้วตอนเห็นแกครั้งแรก ฉันก็ไม่ได้ชอบอะไรหรอก ก็แค่ปลื้มในความหล่อ แล้วก็ความเท่ห์เหมือนกับที่รู้สึกกับรุ่นพี่คนอื่นๆ แต่จุดเปลี่ยนมันก็คือเมื่อวาน ตอนนี้หัวใจฉันฝากไว้ที่พี่เชนทร์แล้วล่ะ คงแบ่งให้ใครไม่ได้อีกแล้ว

"เขินจนหน้าแดงละมึง น้อยๆหน่อยอีดอก แม่งเป็นเอาหนัก"

โรสหันมามองแรงใส่ฉันเฉยเลย คงหมั่นไส้ที่ฉันบิดเป็นเกลียวมากเกินไป

"แหมๆ หึงเมียเหรอคะโรส"

"มึงก็อีกคนอีแพรว เดี๋ยวจะโดนตีนกู"

โรสตาเขียวใส่แพรวแล้วเดินไปนั่ง พวกเราก็ตามไปนั่งด้วย ตอนนี้ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติเหมือนเดิม มีแต่หัวใจฉันนี่แหละ ที่คงไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ...พี่เชนทร์ รักครั้งแรกของฉัน...^^

#Lydia End

CHAIN

2 ปีผ่านไป...

"เฮ้พวกมึง วันนี้ฉลองไฟนอลตัวสุดท้ายกันหน่อยป่ะ"

พอเดินออกมาจากห้องสอบ ผมก็บอกไอ้สองตัวมัน ตอนนี้ผมปี 4 แล้วล่ะครับ แถมตัวสุดท้ายก็เพิ่งสอบเสร็จไปเมื่อตะกี้นี้เอง มั่นใจว่าน่าจะผ่านแหละ ไม่งั้นผมจะชวนไอ้สองตัวไปฉลองเหรอ

"มึงรอผลสอบก่อนมั้ย ขืนฉลองไป ไม่ผ่าน ไม่จบขึ้นมา มีซวยนะครับเพื่อนเชนทร์"

ไอ้เจจะขัดทำไม

"นั่นปากเหรอสัส"

"ก็จริงนี่หว่า แม่งยากชิบหาย กูจะผ่านมั้ยก็ไม่รู้"

มันทำหน้าเครียดใส่ผมด้วยครับ

"เอาน่า ผ่านแหละ ปะๆ ฉลอง"

"ฉลองที่ไหน"

คำถามนี้ ไอ้เรย์เป็นคนถามครับ

"ร้านของกินใกล้ๆมหาลัยนี่แหละ ปะ"

แล้วผมก็เดินนำพวกมันไป พร้อมกับบอกพวกมันในใจ ว่าที่ต้องชวนพวกมันไปฉลองตอนนี้ เพราะกลางคืนผมมีนัดฉลองกับคนอื่นแล้ว ..

หลายเดือนต่อมา...

"เหี้ยเจ เตรียมถ่ายรูปแท็กทีมหน่อยครับเพื่อน"

ผมเดินไปบอกไอ้เจ จริงสิครับ ลืมบอกไปว่าวันนี้วันรับปริญญาของพวกผมเอง เห้อ ในที่สุดก็เรียนจบจนได้ครับ

"เออๆ ถ่ายดิ แล้วไอ้เรย์อ่ะ"

"ไปห้องน้ำ แต่เดี๋ยวคงมาแหละ"

ผมบอกไอ้เจมันไป จากนั้นก็นั่งรอไอ้เรย์มันอยู่พักนึง เพราะคิดว่าไม่นานมันคงมา แต่แล้ว การรอมันก็ทำให้ผมหงุดหงิด เพราะไปห้องน้ำแป๊บนึงของมันนี่แม่งเป็นชาติของผมเลย

"ไอ้ห่า มาเมื่อไหร่กูจะจัดหนักมึงคอยดู สารเลว"

ผมนั่งด่ามันไปอย่างนั้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเห็นลางๆว่ามันเดินกลับมาแล้ว

"ไอ้สัส ไปห้องน้ำเป็นชาติเลย คxx!"

ผมตะโกนใส่หน้าไอ้เรย์ทันทีครับ ให้สมกับที่ผมอัดอั้นมานาน ก็ไม่ให้โมโหได้ไงล่ะครับ ในเมื่อมันบอกพวกผมว่าจะไปห้องน้ำ แต่นี่แม่งเล่นหายไปนานอย่างกะไปทัวร์ดาวอังคารมา

"เรื่องของกูมั้ย"

มันยังมีหน้ามาย้อนผมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"เออ! เรื่องมึง แต่กูรอถ่ายรูปอยู่ไงสัส"

"ก็ถ่ายไปดิ เกี่ยวไรกับกู"

"แล้วมันจะไม่เกี่ยวกับผีดิวะไอ้เวร ก็จะถ่ายรูปแท็กทีม ไม่มีมึงแล้วพวกกูจะเอาเหี้ยที่ไหนมาถ่ายวะสัส หรือเอาหน้าหมาแถวนี้มาแทนหน้ามึงได้รึไง"

"สารเลว"

มันด่าผมอีกแล้ว สรุปไม่รู้ว่าผมรอวีนมัน หรือรอให้มันมาวีนใส่กันแน่ แต่ก็ดีอย่างนึงครับ ที่ถึงมันจะมองแรงใส่ผม แต่มันก็ยอมมายืนข้างๆผม

"ไหนมึงบอกแท็กทีม แล้วไอ้สารเลวเจอยู่ไหนวะ"

"อยู่นี่เว้ย โทษที พอดีรุ่นน้องขอถ่ายรูป"

"แว้บเร็วชิบหายสัส"

ผมเพิ่งรู้ครับ ว่าไอ้เหี้ยเจก็แอบหายไปอีกคน

"นิดนึงว่ะ งั้นมะ ครบแล้วก็ถ่ายเว้ย"

"เออ ถ่ายๆๆ จะได้มีหลักฐานว่าปัญญาอย่างพวกกูก็แม่งเรียนจบเว้ย"

ผมบอกพวกมันแล้วมองซ้ายมองขวา เห็นมีรุ่นน้องกลุ่มนึงยืนอยู่ไม่ไกล หึ เข้าทางผมล่ะ

"โทษนะครับน้อง"

ผมเดินไปหา น้องสองสามคนนั้นก็หันมา หน้าคุ้นๆเหมือนกันนะ แต่ผมจำไม่ได้ว่ะ

"คะ?"

มีน้องผู้หญิงคนนึงขมวดคิ้ว แถมดูท่าทางเกรงๆยังไงก็ไม่รู้ อดคิดไม่ได้ว่าเธอกลัวผมเหรอ ผมดูท่าทางใจดีขนาดนี้ เธอไม่น่าจะกลัวผมเลยนะว่ามั้ย

"คือ พี่อยากขอให้น้องช่วยถ่ายรูปให้พี่หน่อยอ่ะครับ สะดวกมั้ย"

ผมยิ้มหวานแถมไปให้ด้วย ช่วยไม่ได้ครับ กับผู้หญิงผมยึดคติว่าต้องพูดหวานๆเพราะๆเอาไว้ก่อน เป็นผู้ชายต้องสุภาพบังหน้า เอ้ย! สุภาพบุรุษ

"เอ่อ ค่ะ ได้ค่ะ"

"ขอบคุณครับ"

ผมยิ้มหวานให้อีกที แล้วยื่นกล้องให้เธอ จากนั้นผมก็เดินไปรวมกับไอ้เรย์แล้วก็ไอ้เจ

แชะๆๆ

"นี่ค่ะ"

พอถ่ายเสร็จรุ่นน้องก็เดินมาคืนกล้องให้ผม

"ขอบคุณนะครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

เธอยิ้มตอบกลับผมมา เห้ย แม่งน่ารักอ่ะ นี่ขนาดยิ้มนิดๆนะยังน่ารักขนาดนี้ แล้วถ้าได้เอาไปฟัดบนเตียงจะน่ารักขนาดไหนวะ

"มองตาเป็นมันเลยไอ้สัส"

ไอ้เจจะทักผมให้เสียบรรยากาศเพื่อ?

"อะไรของมึง กูก็มองไปเรื่อยๆ"

"มึงลืมแล้วเหรอว่ากูรู้สันดานมึง"

"เหี้ย!"