LOGINMeet the parents na...
CHAPTER 153 LUTHER Our Christmas was filled with laughter and joy. I’m thankful and continuously praying to Him for waking me up and giving me the chance to be with my family again. Nakasakay ako ngayon sa wheelchair habang marahang itinutulak ng asawa ko. Nasa labas kaming lahat upang salubungin ang Pasko—ang araw kung kailan ipinanganak ang Panginoon. “Five, four, three, two, one… MERRY CHRISTMAS!” sabay-sabay nilang sigaw. I am still so weak that I can barely open my mouth whenever I try to speak. But I’m still trying. Everyone was so happy—giggling, laughing, hugging, and playing around. Ang sarap sa pakiramdam na kasama ko ulit ang buong pamilya ko. Hindi ko mapigilan ang pagluha, at muli na naman akong umiiyak. Sobrang saya ng puso ko na hindi ko na maintindihan kung gaano ako kagalak ngayong gabi. Akala ko hindi na ako muling magigising. Probably, I still have a purpose why I’m still breathing. “May masakit ba, Baba? Are you okay?” nag-aalalang tanong ni Karin
CHAPTER 152 LUTHER Kinakabahan ako. Hindi ko alam kung narinig ba niya ang pagtawag ko sa kanya. Nakahiga pa rin ako. Gusto kong umupo, ngunit hindi ko talaga maramdaman ang ibabang parte ng katawan ko. I want to surprise her. "Love?" I called her twice kasi pakiramdam ko hindi niya narinig ang unang pagtawag ko sa kanya. "B-baba?" She said. Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa akin dito sa kama. Maliwanag ang buong kwarto kaya kitang-kita ko siya na papalapit sa akin. Nakatingin lang ako sa kanya, sinusundan siya. She was staring at me, her eyes watery. Her lips curled into a smile with a teary eyed. "Hi," I said. She didn't say a word but jumped onto my bed and hugged me so tightly. She was sobbing, her face buried in my chest. "Baba..." she called. I raised my arms and hugged her back. I missed her so much. Hindi ko na rin napigilan ang luha ko at umiyak na rin ako. "You're back, right? You won't close your eyes again, okay?" she said between her cries. "I
CHAPTER 151 LUTHER It feels so light, like I’m floating in the air. Everything is dark—like there’s no sign of life here. I don’t know how long I’ve been in this place. I want to get out. I want to see my wife—my daughter. Nakakatakot dito. Pakiramdam ko’y nakakulong ako sa mahabang panahon. Hindi ko maigalaw ang katawan ko, at hindi rin gumagana nang maayos ang isip ko. Para bang blangko ang lahat, at ang tanging laman lang ng isip ko ay ang asawa at anak ko. Nasaan ba ako? Anong lugar ito? Bakit ako nandito? Gusto ko nang umalis sa lugar na ’to. Ano ba ang nangyayari sa akin? I heard someone is talking. Who is it? "Baba, malaki na ang anak natin. Kailan ka kaya gigising?" sabi ng babae pero hindi ko alam kung sino. Nagsasalita lang siya. Nakikinig naman ako sa sinasabi niya at may lungkot. Siya ba ang asawa ko? Para lang akong nanaginip sa sitwasyon ko. Naririnig ko ngunit hindi ko naman magawang gumalaw. "Baba, Little Precious is already crawling na. Sa
CHAPTER 150 KARINA After checking on him, he just told us to keep on talking to him and sharing happy things, good news. That he is slowly improving–that he might wake up anytime soon. Sobrang saya ng puso ko dahil sa balita. I kept praying na sana magising na siya n tuluyan. Dahil sabik na sabik na akong makasama siya. Magkasama nga kami pero nasa ganitong sitwasyon naman. Weeks passed by already, and I could feel my husband’s presence. I feel like he is going to wake up anytime soon. Habang naglilinis ako ng katawan niya, pansin ko ang mas lalong pagbabago ng katawan niya. He lost a lot of weight. But his skin is slowly back to his color. “Luther and Arian are getting married. Are you not going to witness your best friend's wedding?” I whisper to his ear. Yes, Arian and Kennedy are going to get married. They have been through a lot, and thankfully he survived. Kennedy is such a loving best friend. Sabi pa nga niya na hindi muna sila magpapakasal kung hindi pa
CHAPTER 149 KARINA Days, weeks, and months passed by, but Luther still hadn’t awakened. The doctors continued checking on him. They said he had fallen into a coma, and they had no idea when he would wake up. But my hope remained strong. Hindi ako nawawalan ng pag-asa na magigising pa ang asawa ko. Matatag pa rin ang loob at paniniwala ko. After three months, we decided to bring Luther home so things would be easier for all of us. Kapag nasa bahay kasi siya, mas madali ko siyang mabantayan at maalagaan. “D-dada…” Nagulat ako sa sinabi ng anak ko. Precious was now eight months old. And her father was still in a coma. Precious had already started crawling and had become very playful and active. Kaya halos wala na rin akong sapat na pahinga kakabantay sa kanya at kay Daddy niya. But it was okay. Ang mahalaga, ligtas sila at nasa tabi ko. I would sacrifice everything for them. “Can you say it again, baby? Say, ‘Da-da,’” I softly said. Nasa tabi kami ngayon ni Luther, naka
CHAPTER 148 KARINA I woke up early, feeling excited. Nag-shower agad ako, nagbihis, at nag-ayos ng sarili. Hindi nga ako nakatulog nang maayos dahil sobrang excited akong makita ang asawa ko. Pakiramdam ko, ilang taon ko siyang hindi nakita. "Hindi po halatang excited ka, Ate.." panunukso ni Uno na maaga dumating upang bantayan si Precious. "Hindi lang makapaghintay na makita si Kuya mo. Pero—" sabi ko at huminto muna saglit at huminga ng malalim. "magigising na kaya siya?" "Let's pray for that, Ate. He will wake up!" ani Uno. "I have Faith in Him," I said. "That's the spirit, Ate..." He cheered me up. Ngumiti na lang ako at hindi na makapaghintay na makita siya. "Aalis na ako, Uno. Nasa fridge na ang milk ni Precious, initin mo na lang, Uno ha. Hindi naman ako magtatagal, dahil aalis na tayo mamaya.." sabi ko. Pwede na kaming lumabas ni Baby, dahil okay na ang lahat sa amin. Si Luther na lang ang hindi pa pwedeng lumabas dahil kailangan pa siyang obserbahan ng mga do
013 Tulala at naguguluhan. Iyan ang mukhang ipinakita ni Luther sa sinabi ni Kennedy. Pabalik-balik ang kanyang tingin kay Karina at Kennedy, nagbabakasali na nagbibiro lamang ang kanyang kaibigan slash secretary niya. Ngunit seryoso ito at totoo ang sinabi. Napatakip na lamang ito sa kanyang bib
016 Gulat na napatingin si Karina kay Lucy matapos sabihin nito na magpakasal sila sa lalong madaling panahon. Gulat at hindi agad nakapag-react si Karina at pinoproseso pa ang sinabi ng Matanda. "Po? Magpapakasal kami ni Sir?" nauutal na sabi ni Karina. Malakas ang kabog ng kanyang dibdib dah
014 Sa sala, kumakain pa rin si Karina. Hindi na rin sila nagsasalita, mapapansin lang na bumibilis ang kain niya. Panay pa rin silang bigay ng pagkain sa kanya. Ngunit may isang putahe na hindi niya kinakain dahil sa allergies. "May allergies po kasi ako sa seafood," sabi ni Karina nang bigyan
010 AIRPORT Sinalubong ni Kennedy ang mag-inang Lucy at Luther. Isang buwan nang nawala sa bansa si Luther dahil hindi agad naaprubahan ang medical certificate ni Madame Lucy dahil sa kanyang karamdaman. Mabuti na lang at maayos na ang kanyang mga test at maaari na siyang bumiyahe nang mahabang







