LOGINomg... sana dumating na sina Uno, Ariel at Kaori... Susmeyo! 🥹
CHAPTER 157 LUTHER swore after hearing what had actually happened to Karina at the event. Sinabi ni Kaori ang lahat kaya napamura na lang siya nang malutong. Mabilis niyang pinatay ang tawag at nilapitan ang asawa na tahimik na nakaupo sa dulo ng kama. Nakabalot pa rin ito sa kumot. Nakonsensya naman siya dahil sa pagsigaw niya rito kanina. Umupo siya sa tabi nito nang mapansin ang mabibigat nitong paghinga. Akala niya ay umiiyak ito. Dahan-dahan niyang inalis ang isang hibla ng buhok na nakatakip sa mukha ng asawa. At doon siya natigilan. Namumula ang mukha nito at tila hirap sa paghinga. Agad niyang naramdaman na may mali. "Love, are you okay?" nag-aalalang tanong niya. Muli niyang pinagmasdan ang asawa. Namumula pa rin ang mukha nito at mabigat ang paghinga. Agad niyang hinawakan ang noo nito upang alamin kung may lagnat ba ito, ngunit wala naman. Normal lang ang init ng katawan nito. "L-Love, is there something wrong?" he asked. Tinitigan lamang siya ni Karina
CHAPTER 156: STALKER THIRD PERSON POV Nang mahanap ni Kaori ang mga pinsan na sina Uno at Ariel, agad niya silang kinurot sa tagiliran. Kanina pa kasi sila hinahanap ngunit ni tawag o text ay hindi man lang sinasagot ng dalawa. Agad silang bumalik sa pwesto kung saan niya iniwan si Karina. Ngunit nagtaka sila nang makitang wala ito roon. Kaagad na kinabahan si Kaori nang maalala ang mga sinabi ni Karina habang nasa restroom sila kanina. "Nasaan na kaya 'yon? Sabi ko na huwag siyang aalis dito," nag-aalalang sambit ni Kaori. "Baka nag-restroom ulit, Ate Kao?" mungkahi ni Uno. "Hindi 'yon aalis nang walang kasama, Uno. Nababahala nga siya dahil doon sa lalaki na tauhan ni Mr. Shelton. At sa totoo lang, pati kay Mr. Shelton ay wala na rin akong tiwala," sagot niya. "Hanapin na lang natin, Ate. Sigurado akong wala siya rito. Hindi naman basta-basta aalis si Ate kung wala siyang pupuntahan. Kilala niya ang lugar na ito dahil dati siyang nagtatrabaho rito. May mga kakilala rin
CHAPTER 155 { MARRIAGE LIFE } THIRD PERSON POV AT THE EVENT…. Pagdating nila sa hotel ay sinalubong agad sila ni Blake Shelton sa labas ng hotel. Karina was happy after finding out na sa hotel pala gaganapin ang event kung saan siya nagtatrabaho noon. Kaya pala pamilyar ito sa kanya. Dito rin niya nakilala ang asawa niyang si Luther. Kaya masaya niyang naaalala ang lahat ng nangyari sa hotel na ito. “You finally came. I thought you would ignore my invitation, Mrs. Mendez,” Mr. Shelton said as he extended his hand for a handshake. “I won't miss this event, Mr. Shelton, especially when you personally invited us,” ani naman ni Karina habang nakikipag-shake hands dito. “I’m so glad…” he said before turning his attention to Kaori. “And thank you, Miss Kaori.” “This kind of event is a big help for someone like us who's building a small business. Thank you for inviting us here, Mr. Shelton,” Kaori said with a gentle smile, dahilan para bahagyang mamula si Mr. Shelton. “Alrig
CHAPTER 154 (MARRIAGE LIFE) THIRD PERSON POV LUMIPAS ang dalawang buwan at tuluyan nang nakarekober si Luther mula sa coma. Ngunit hindi pa rin ito bumabalik sa trabaho sa opisina. He still wanted to spend more time with his family, lalo na ngayon na naging busy na rin si Karina sa kanyang negosyo. Naging hands-on si Karina sa negosyo simula noong manganak siya kay Precious. Kahit na nag-aalaga at nagbabantay siya sa anak at asawa niya, hindi pa rin siya nawawalan ng oras para asikasuhin ang negosyo. Mas lalo pang lumakas ang café at flower shop ni Karina na pinangalanan niyang Little Precious. Ipinangalan niya ito sa kanilang anak na babae. "Baba, did you check the file?" tanong ni Karina habang inaayos ang sarili para sa isang event. Isa itong event para sa mga businessmen at businesswomen. Maliit man o malaki ang negosyo, basta isa kang negosyante ay puwede kang dumalo. Karina was invited by one of the event hosts, at kasama niya si Kaori dahil hindi puwedeng siya lang
CHAPTER 153 LUTHER Our Christmas was filled with laughter and joy. I’m thankful and continuously praying to Him for waking me up and giving me the chance to be with my family again. Nakasakay ako ngayon sa wheelchair habang marahang itinutulak ng asawa ko. Nasa labas kaming lahat upang salubungin ang Pasko—ang araw kung kailan ipinanganak ang Panginoon. “Five, four, three, two, one… MERRY CHRISTMAS!” sabay-sabay nilang sigaw. I am still so weak that I can barely open my mouth whenever I try to speak. But I’m still trying. Everyone was so happy—giggling, laughing, hugging, and playing around. Ang sarap sa pakiramdam na kasama ko ulit ang buong pamilya ko. Hindi ko mapigilan ang pagluha, at muli na naman akong umiiyak. Sobrang saya ng puso ko na hindi ko na maintindihan kung gaano ako kagalak ngayong gabi. Akala ko hindi na ako muling magigising. Probably, I still have a purpose why I’m still breathing. “May masakit ba, Baba? Are you okay?” nag-aalalang tanong ni Karin
CHAPTER 152 LUTHER Kinakabahan ako. Hindi ko alam kung narinig ba niya ang pagtawag ko sa kanya. Nakahiga pa rin ako. Gusto kong umupo, ngunit hindi ko talaga maramdaman ang ibabang parte ng katawan ko. I want to surprise her. "Love?" I called her twice kasi pakiramdam ko hindi niya narinig ang unang pagtawag ko sa kanya. "B-baba?" She said. Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa akin dito sa kama. Maliwanag ang buong kwarto kaya kitang-kita ko siya na papalapit sa akin. Nakatingin lang ako sa kanya, sinusundan siya. She was staring at me, her eyes watery. Her lips curled into a smile with a teary eyed. "Hi," I said. She didn't say a word but jumped onto my bed and hugged me so tightly. She was sobbing, her face buried in my chest. "Baba..." she called. I raised my arms and hugged her back. I missed her so much. Hindi ko na rin napigilan ang luha ko at umiyak na rin ako. "You're back, right? You won't close your eyes again, okay?" she said between her cries. "I
Nasa cafeteria ngayon si Karina, kumakain ng lunch. Hindi kasi siya nag-agahan kanina dahil nawalan siya ng gana kumain, marahil dahil siguro sa nangyari kanina. Hindi niya rin sinasagot ang tawag ni Luther o replayan ang text messages nito. Mag-isa lang siya sa table niya, kahit mahaba naman ang
KINABUKASAN ay maaga nagising si Karina. Hindi pa gising si Luther kaya hindi na niya ito ginising pa. Bumangon siya at nagtungo sa banyo upang maglinis ng katawan. Kasalukuyan siyang nagsisipilyo ng biglang pumasok si Luther sa banyo. Nang makita siya nito ay nginitian siya at nilapitan. Pumwesto
NAGSIMULA na naman silang mag-ingay, upang tuksuhin lang si Kennedy. Ang akala nila ay may kinikita na itong babae, without knowing that he actually likes men. Luther feels the tension between Arian and his bestfriend—Kennedy. From that very moment, Luther felt something between the two. He is
Nagulat si Karina sa sinabi niya. Hindi naman niya intensyon ang sabihin iyon perp kusang lumabas na lang sa bibig niya. “N-naintindihan naman kita at hindi rin kita pinipilit na tanggalin ang bagay na iyon. Gusto ko gawin mo na hindi labag sa loob mo." Kinakabahan na salita ni Karina. Sa una







