Chap 3

Kabanata Tres

Nang sa wakas banggitin ni Sol ang halaga, napasipol si Cal at huminga nang malalim.

Hindi siya nagulat.

Kakailanganin niyang ayusin ang ilang bagay sa mga account niya, pero kaya niya.

Sige. Pumapayag ako.

Kinuskos niya ang tulay ng ilong niya at, sa unang pagkakataon matapos ang parang isang oras, tuluyan siyang sumandal sa upuan.

Ibig sabihin, gagawin mo?

Gusto ko ng kalahati ngayon at ang natitirang kalahati pagkatapos ng lahat." Itinaas ni Sol ang isang daliri. "Kapag pumayag ka riyan, gagawin ko. Isang weekend lang ito, hindi ba? Walang pagpapahaba hanggang Pasko, family reunion, o binyag. Dalawang buong araw lang ang makukuha mo habang nagkukunwari akong masayang nakabuntot sa iyo at nagpapakalasing nang husto, kasi iyon lang yata ang paraan para magawa ko nang maayos ang papel na ito. Naiintindihan mo?

Naiintindihan.

Itinaas ni Cal ang dalawang kamay para ipakitang hindi siya kokontra. Pinipigilan niyang mapangiti.

Kapag nailipat na ni Lola ang mana sa akin, puwede na nating gawin ang kahit anong gusto mo para tapusin ang pagpapanggap. Ako na ang magpapasama sa sarili ko sa paningin nila. Sasabihin ko pang parang anghel ka sa kabaitan at kainosentehan.

Umikot ang mga mata ni Sol.

May isa pa akong itatanong, kung okay lang. Ayokong abusuhin ang pagkakataon."

Nang magbigay ito ng senyas gamit ang isang daliri na magpatuloy siya, hinayaan niyang lumitaw ang karaniwan niyang madaling ngiti. Ngiting kayang akitin ang halos lahat ng babaeng nakikilala niya.

Pero pagdating kay Sol, wala man lang epekto. Para lang itong mabangis na pusang halos umungol sa inis na kailangan nitong magkunwaring may nararamdaman para sa kanya maliban sa matinding pagkamuhi.

Bakit ka pumayag nang ganoon kabilis?

Inaasahan kong pahihirapan mo ako sa negosasyon. Pero halos wala kang reklamo. Hindi iyan ugali mo.

Sabihin na lang nating may mga pagkakataong naiiba ang sitwasyon.

Siyempre, malabo na naman ang sagot nito. Kahangalan talagang magtanong pa siya

Hindi mo pa rin sinasagot ang tanong ko. At mas interesante ang tanong ko kaysa sa iyo."

Diretso siya nitong tinitigan, walang bahid ng biro. Sa dilim ng sasakyan, parang ipinako siya ng matalim nitong tingin sa upuan.

Bakit ako? Hindi tayo nagkakasundo. Kahit kailan, hindi tayo naging magkasundo. Isa kang lalaking mahilig lumipat-lipat ng babae na parang surfboard na dumudulas sa dagat. Hindi mo kailangang isama ako sa maliit mong panloloko. Puwede kang kumuha ng kahit sinong babae… at malamang, wala ka pang kailangang bayaran. Bakit mo pinili ang nag-iisang babae sa mundo na hindi mo gusto, at hindi mo kailanman maaaring mapasaiyo, para ipakilala sa Lola mo?

Tahimik siyang naupo at pinag-isipan ang sinabi nito. Mayroon ba talaga siyang sapat na sagot?

Alam kong mapagkakatiwalaan kita kapag nagbigay ako ng pagkakataong sumali ka sa pagpapanggap na ito. Sa ibang babae, hindi ko alam kung ano ang aasahan. Pero halos magkasama tayong lumaki, Sol. Ako… Diyos ko… siguro alam ko lang na kapag dumating ang panahong kailangan kong umasa sa iyo, hindi mo basta sisirain ang pagkakataon kong magkaroon ng mas magandang kinabukasan.

Kailangan ko lang na bigyan mo ako ng pagkakataong magpaliwanag at pakinggan mo ang sasabihin ko.

Nang magtagpo ang mga mata nila, napansin niyang hindi inaasahan ni Sol ang ganoong katapat na sagot. Bahagyang nakabuka ang mga labi nito. Lumaki ang mga mata at hindi kumukurap.

Sa totoo lang, hindi rin niya inaasahang ganoon karami ang masasabi niya.

Lumunok siya para alisin ang kakaibang pakiramdam sa lalamunan.

Nagtitiwala ka… sa akin?

Bahagyang yumuko si Sol patungo sa kanya, parang hindi nito namamalayang ginagawa iyon.

Oo. Sa sarili kong paraan. Duda akong ganoon din ang masasabi mo tungkol sa akin, at naiintindihan ko kung bakit.

Nagkibit-balikat si Cal.

Palagi akong nariyan para sa Kuya mo, at nakita mo na rin kami sa ilang napakagulong sitwasyon. Hindi ko inaasahang iisipin mo ako sa ganoong paraan. Hindi ganoon ang uri ng pagkakaibigan natin. Pero alam kong hindi mo ako sisirain at hindi mo gagawing miserable ang buhay ko dahil lang gusto mong guluhin ang mga plano ko.

Tumango si Sol pero hindi nagsalita.

Inalis ni Cal ang tingin dito at inabot ang cellphone niya.

Itinaas niya ang isang daliri para sabihing sandali lang at tinawagan ang accountant niyang palaging handang sumagot kahit anong oras. Ibinigay niya ang mga tagubilin para ilipat ang pera sa online account ni Sol.

Wala pang tatlong minuto ay tapos na ang transaksiyon.

Ang malakas na notification mula sa cellphone sa loob ng bag ni Sol ang nagpaalam na natapos na ito.

Iyan ang unang kalahati, gaya ng ipinangako ko. Ibibigay ko ang natitira sa katapusan ng matagumpay nating weekend.

Natigilan ang paghinga ni Sol nang malaman nitong totoo ngang inilipat na ni Cal ang pera.

Ano ang kapalit nito, Caleb?

Pasensiya?

Masyado kang mapagbigay. Hindi ako nagtitiwala rito.

Pumakawala ng malalim na buntong-hininga si Cal.

Siyempre, magkakaproblema pa rin ito kahit nagsisikap siyang maging disenteng tao. May iba pa ba siyang dapat asahan? Hindi sapat ang araw-araw niyang pagpunta sa kainan na pinagtatrabahuhan nito para burahin ang lahat ng nangyari noon.

O kahit man lang sa pananaw ni Sol, ganoon pa rin ang namamagitan sa kanila.

"Alam kong hindi ko kailanman naipaliwanag o nahingi ang tawad ko sa nangyari noon. Pero matagal na iyon—

Teka, iniisip mo bang tungkol ito sa pakikipag-date mo sa best friend ko noong high school at sa pagkasira ng pagkakaibigan namin? Iniisip mong hindi kita mapagkakatiwalaan dahil lang sa isang pangyayaring iyon?

Kung tutuusin, oo." Naglinis siya ng lalamunan. "Sigurado akong hindi nakatulong iyon.

Tama ka. Hindi iyon ang pinakamagandang taon ng buhay ko, pero lumampas na ako roon. Malaki na ako ngayon, Cal. Hindi ko lang maintindihan kung bakit ang lalaking ilang taon na akong inaasar ay bigla na lang magiging mabait at susunod sa lahat ng gusto ko dahil lang pumayag akong tulungan siya.

Napakamahal at napakahalagang pabor kasi ang hinihingi ko, Sol.

Iniunat niya ang kamay sa pagitan nila at marahang hinawakan ang baba nito para ituon ang tingin ni Sol sa kanyang mga mata.

Nasa iyo ang lahat ng kapangyarihan dito. Puwede mong sirain o baguhin ang buong kinabukasan ko, pati ang ilang taon kong pagsisikap para mapanatili ang magandang pangalan ng pamilya ko at ng negosyo namin. Alam mong hindi ako nagbibiro pagdating sa trabaho. Kaya bakit ko babalewalain ang anumang banta sa kinabukasan ko?

Huminto siya sandali bago nagpatuloy.

Pabor sa akin na tiyakin kong komportable ka at kaya mong kumbinsihin ang mga tao sa paligid ko na talagang magkasama tayo. Hindi kita pipilitin sa anumang bagay na sisira sa pagpapanggap na bubuuin natin ngayong weekend.

Kaya kung gagawin natin ito, gagawin talaga natin," mahinang sagot ni Sol.

Dinilaan nito ang ibabang labi habang bahagyang humihinga. Dahil sa simpleng kilos na iyon, agad nag-react ang buong katawan ni Cal. Mas hinigpitan niya ang hawak sa baba nito.

Papasok ako sa kasunduang ito nang buo, o hindi na lang ako sasali.

Oo. Ganoon ang magiging patakaran natin. Walang kalahating desisyon."

Hindi niya napigilang marahang daanan ng hinlalaki ang ibabang labi nito.

Kaya mo ba iyon?

Biglang umiwas si Sol sa hawak niya.

Agad na bumitaw ang kamay ni Cal, parang napaso. Ilang beses siyang kumurap, parang ngayon lang nagising mula sa mahabang pagkatulala.

Kailangan kong magtakda ng ilang patakaran.

Kung ano ang magpapagaan ng loob mo.

Naku, malayo na tayo sa puntong iyan. Pero mas gaganda ang gabing ito kung may magandang baso ako ng alak. Kaya kailangan mo akong ihatid sa wine cellar mo para makapili ako ng napakamahal na bote.

Talagang napakamahal.

Siyempre.

Wala nang sinabi pa si Cal. Inilagay niya ang sasakyan sa tamang gear at itinuon ang pansin sa kalsada habang nakatingin si Sol sa cellphone at mabilis na nagta-type.

Kailangan niyang ipaalam kay Brando na nagbago ang plano at maaantala ang pagkikita nila.

Alam mo, hindi ko alam kung paano ako masasanay na palagi kang sumasang-ayon sa akin. Hindi ba maghihinala ang buong pamilya mo kapag nakita nilang tinatrato mo ang asawa mo na parang marupok na bulaklak?

Kapag tayo lang, ituturing kita bilang mabangis na pusa. Pero kapag nasa harap tayo ng ibang tao, walang makakapansin na may pagkakaiba sa ugali ko. Pero kailangan mo ring magkunwaring gusto mo ako paminsan-minsan. Kaya mo ba iyon?

Bigyan mo lang ako ng sapat na masarap na alak at tingnan natin kung ano ang magagawa ko."