Chap 2

Kabanata Dos

Hindi naman tayo magkasintahan, Marisol.

Huminto si Cal sa harap ng apartment building niya nang biglaan, kaya bahagyang umusad pasulong ang katawan ni Sol sa seatbelt.

Pero ang akala ni Lola, mahigit isang taon na tayong kasal.

Sa loob ng ilang segundo, parang nawala sa pokus ang lahat ng bagay sa paligid niya.

Pati ang maliliit na detalye, ang pamilyar na amoy ng leather at ng nasusunog na kahoy na laging nakakapit kay Cal, ay parang naghalo-halo sa pakiramdam na halos tumigil ang tibok ng puso niya.

Hindi. Mali ang narinig niya. Hindi iyon ang sinabi nito.

Napakarami na niyang kailangang tanggapin sa loob lang ng isang araw. Umiling siya at inabot ang door handle sa tabi niya.

"Pakiusap.

Isang salita lang iyon, pero sapat para bumalik sa linaw ang lahat.

Kumabig ang sikmura niya. Ilang beses siyang kumurap bago muling tumingin kay Cal. Hindi niya halos makita ang mukha nito sa matinding liwanag ng poste.

Nanatili itong hindi gumagalaw, parang bato. Mahigpit na nakahawak ang mga kamay nito sa manibela hanggang mamuti ang mga buko. Nakatitig lang ito sa harap, parang hinihintay na lang siyang bumaba.

Diyos ko, baka iniisip ko lang ang lahat ng ito. Napakagulo na ng araw niya. Ano pa ba ang pipigil sa imahinasyon niya na gumawa ng mas malalang bagay ngayong stressed siya?

Nasisiraan ka na ng bait.

Hindi ako basta-basta humihingi ng pabor—

Dahil wala akong utang na loob sa iyo, Cal.

Kung ganoon, magkakaroon ka ng utang na loob sa akin. Sabihin mo lang kung magkano."

Kalmado at walang emosyon ang boses nito, pero kabaligtaran ang matalim nitong titig sa loob ng sasakyang biglang parang lumiit at sumikip.

Alam mong hindi ako hihingi kung hindi ito mahalaga.

Mabilis na huminga si Sol. Bahagyang uminit ang mga mata niya sa alok nito.

Sa paraan ng pagkakasabi ni Cal sa mga salitang iyon, napaisip siya kung alam ba nito kung bakit kailangan niya ng pera sa mismong oras na iyon.

Malapit ito sa pamilya niya, at maraming alam tungkol sa kanila. Pero hindi niya akalaing ganoon kadali para rito na ipagsawalang-bahala ang utang nila sa sindikato at unahin ang sarili nitong "maliit" na problema.

Dalawampu't limang milyong piso," sabi niya.

Tumigil siya para pakinggan ang sarili niyang sinabi. Hindi na niya mababawi.

Iyan ang presyo ko para magpanggap na mag-asawa tayo. Pero para lang sa weekend, at kailangang nasa account ko na bago pa ako tumapak sa bahay ng Lola mo."

Kitang-kita ang pagbaba ng mga balikat ni Cal. Gumalaw si Sol sa malambot at maluwang na upuan, pinagkrus at pinaghiwalay ang mga binti.

Kumapit sa palda niya ang mabahong amoy ng lumang French fries at panis na gatas. Kumunot ang ilong niya habang tinatanong ang sarili, marahil sa ikalimang beses sa loob lang ng limang minuto, kung paano siya napunta sa ganitong sitwasyon.

Hindi problema ang pera." Naglinis ng lalamunan si Cal. "Aasikasuhin ko ang transfer pagbalik ko mamayang gabi.

Sige… kung ganoon, bakit pakiramdam ko hindi ka pa tapos magsalita?

Yumuko siya at pinag-aralan ang mukha nito.

Masyado itong madaling pumayag. Totoong barya lang ang halagang iyon kumpara sa yaman ni Cal. Pero habang mas tinitingnan niya ito, mas lalo niyang nararamdaman na may iba pa itong hindi sinasabi.

Matagal nang tradisyon ng pamilya namin, ni Lola at ng iba pa. Naniniwala silang ang mga karapat-dapat magmana ng negosyo ay ang mga mag-asawa na may matibay na pagsasama. Mas balanse raw ang pamamahala kapag magkasosyo ang dalawang tao. Hindi basta makagagawa ng makasariling hakbang ang isa kasi pinagsasaluhan nila ang bawat desisyon. Ganoon nila tinitiyak na mananatili sa pamilya ang yaman ng pamilya.

Umalingawngaw ang mga salita sa isip niya, pero parang walang pumapasok nang maayos.

"Sinabi mo sa kanya na kasal tayo. Pero—

Kailangan mong maging kapani-paniwala, Sol. Kapag hindi ko nakuha ang negosyo, hindi kita mababayaran. Kailangan mong magpanggap na asawa ko sa buong weekend.

Huminga nang malalim si Cal at kinuskos ang mukha gamit ang isang kamay.

Iyon na iyon. Iyon na ang lahat.

"Oo… iyon na ang lahat," ulit niya habang nakatingin sa windshield. "Pero wala pa ring nagbabago.

Talaga? Wala talaga?

Pagod ang boses ni Cal, at kumikirot ang ulo niya sa dami ng ibinuhos niya kay Sol.

"Wala ba akong magagawa para mahikayat kang sumali sa maliit na palabas na ito?"

Hindi niya tiningnan ang babaeng nasa passenger seat. Hindi na kailangan. Alam na alam niyang mukha siyang lalaking walang pakialam sa nararamdaman ng iba.

Isa lang ang tanong na paulit-ulit sa isip ko, Cal. Bakit ako?

May karapatan naman itong magtanong.

Matagal na rin niyang hindi alam kung bakit pangalan ni Sol ang lumabas sa bibig niya noong nakaraang Pasko nang tanungin siya ni Lola Mina kung may asawa na ba siya. Hanggang ngayon, hindi niya iyon gaanong pinag-isipan.

Maliban sa pagsubok niyang humanap ng paraan para kumbinsihin si Sol na sumali sa plano.

Hindi pa kailanman nakilala ni Lola Mina ang pamilya ni Brando. Hindi man lang sila nagkaroon ng pagkakataon.

"Siguro puwede akong magsinungaling na lang at kumuha ng ibang babaeng magpapanggap na ikaw.

Ngayon mo lang naisip iyan? matalim na sagot ni Sol bago sumandal sa leather seat.

Hindi ba sapat ang dalawampu't limang milyon?

Kahit sinikap niyang panatilihing magaan ang boses, napansin niya sa gilid ng mata na biglang nanigas ang katawan nito.

Tumpak. Sa wakas, naabot na nila ang usapang kailangan nilang pag-usapan.

Handa akong makipagtawaran. Kung katanggap-tanggap iyon sa iyo.

Dumilim ang mukha ni Sol habang nakatingin sa kandungan nito, parang may malalim na iniisip. Maya-maya, mabilis nitong ibinaling ang ulo sa kanya at pinakitid ang mga mata. Hindi niya mabasa ang iniisip nito.

Ito na siguro ang sandaling sasampalin niya ako at padabog na bababa ng sasakyan.

Napangiwi siya sa loob-loob niya. Mas hinigpitan niya ang hawak sa manibela hanggang kumirot ang mga bisig niya.

Panahon na para subukan ang matagal nang tanong na iyon.

May bagay bang hindi kayang ayusin ng pera?

"Hindi ito magiging mura, Cal."

Tumango siya nang maikli. Hindi naman niya inaasahang magiging madali.

Anuman ang kailangan para sumama ka sa akin sa buong weekend. Huwag mo lang ubusin ang laman ng account ko. Kailangan kong makasigurong mamanahin ko ang negosyo ng pamilya. Kung hindi, wala ring saysay ang lahat ng ito.

Napaungol si Sol sa lalamunan nito.

Nagkaroon ng mahabang katahimikan sa pagitan nila. Pinigilan ni Cal ang sarili na bumuntong-hininga. Alam niyang sasabihin lang ni Sol ang halagang gusto nito kapag handa na ito.

Walang saysay na pilitin ito. Noong huling ginawa niya iyon, nasa Grade 7 pa lang sila. Hinamon niya itong hindi nito kayang talunin siya sa video game. Wala pang isang oras, pinatunayan nitong mali siya: tatlong sunod-sunod na panalo, hindi man lang nagsalita. Pagkatapos, basta na lang inihagis ni Sol ang controller sa sofa at lumabas ng kuwarto.

Kapag nagpasya na si Sol, tapos na ang usapan.

Iyon ang dahilan kung bakit kailangang magtagumpay ang planong ito.

Anuman ang halagang kailangan niyang ilabas, handa siyang tanggapin iyon.