Chap 4

Kabanata Apat

Mga Patakaran sa Isang Pekeng Relasyon

Komportable ka na bang ipaliwanag ang mga naisip mong patakaran?" tanong ni Cal habang iniikot ang whisky sa baso niya. "Nakahanap tayo ng port wine mula pa noong 1930s na siguradong makakapagpasaya sa iyo, pero hindi ka pa rin umiinom ng kahit isang lagok."

Ipinatong ni Sol ang mga binti sa sandalan ng itim na leather sofa na may butones at hinubad ang sneakers niya. Ikinampay niya ang mga paang naka-medyas habang nakatitig sa kaunting alak na nakabuhos sa kristal na basong hawak niya. Malamang, sapat ang halaga niyon para mapag-aral siya sa kolehiyo. Dalawang beses pa. At hindi man lang nagdalawang-isip si Cal nang ituro niya iyon sa koleksiyon nito sa ilalim ng bahay.

Naisip niyang ito ang pinakaunang pagsubok.

Kapag nanghinayang si Cal kahit kaunti, kapag may bakas ng pagdududa sa mukha nito, malalaman niyang hindi ito seryoso. Pero hindi ito kumurap. Kinuha nito ang bote, binuksan, at ibinuhos pa para sa kanya, na parang tubig lang.

Nakapasa ba ako sa pagsubok?

Tumingin siya rito. Nakataas ang isang kilay ni Cal at may bahagyang ngiti sa isang gilid ng labi. Matapos sumimsim ng inumin, nagpalit ito ng upo, kinalagan ang butones sa manggas ng polo, at itinupi ang tela hanggang siko. Binuksan din nito ang tatlong butones sa may leeg.

"Mas mabuti sigurong pareho tayong magpakomportable, hindi ba? Kung mas panatag tayo sa isa't isa, mas kapani-paniwala ang lahat.

Napaungol si Sol at marahang tumango. Hindi niya alam kung saan magsisimula ngayong nakaupo siya sa sala ni Cal na nakakagulat na parang tunay na tahanan, habang naririnig ang pagkaluskos ng apoy sa fireplace. Matagal na niyang akala na ang bahay ng isang bilyonaryo ay parang hotel lobby: malamig, makintab, walang amoy. Pero may lumang libro sa estante, may kumot na gusot sa dulo ng sofa, may tasa ng kape na nakalimutang hugasan sa side table. May buhay ang lugar.

Sa isang sulok ng estante, may nakita siyang maliit na picture frame na nakataob. Hindi niya iyon hinawakan. Pero nanatili ang mata niya roon nang ilang segundo, nagtatanong kung sino ang mukhang itinago ni Cal sa likod ng kahoy, at kung bakit iyon ang tanging bagay sa buong bahay na hindi nakaharap sa mga bisita. Inilagay niya ang tanong sa bulsa ng isip niya, katabi ng iba pang hindi niya dapat pakialaman.

Sa labas ng malalaking bintana, humuhuni ang amihan sa mga dahon ng palmera. Sa loob, nagsasalitan ang kaluskos ng apoy at ang mahinang tunog ng yelo sa baso ni Cal. Parang pelikula, naisip niya. Pero ang tipo ng pelikulang hindi niya kayang bayaran ang tiket.

Hindi niya itinago ang pagsubok na ginawa niya rito. Sa ngayon, pasado ito nang buong-buo. Gaya ng ipinangako, ginagawa ni Cal ang lahat para maging komportable siya.

Kakaiba iyon, kung iisipin na magkatabing umiiral ang buhay nila pero halos buong araw ay ginugugol nila sa pagtatalo o pagpapanggap na hindi nila nakikita ang isa't isa. Sa loob ng maraming taon, mga isang oras lang sa isang linggo, tuwing Linggo ng hapunan sa bahay nina Mama Luz, sila nagkakaharap nang walang ibang tao. At kahit doon, may dalawang tao pa sa pagitan nila: si Kuya Brando at ang kare-kare.

Mga patakaran." Itinaas niya ang kanang kamay at binilang ang mga ito gamit ang mga kuko niyang natuklap na ang polish. "Walang sobra-sobrang romantikong pagpapakita. Hindi ito teleserye, at hindi ko kailangan ng kuwartong puno ng rosas o sunset dinner sa rooftop.

Makatarungan.

Mabuti." Itinaas niya ang susunod na daliri at sumimsim ng port. Lintik. Napapikit siya.

Napakasarap nito. Parang binago nito ang buhay ko. Kailangan mong tikman." Iniabot niya ang baso sa pagitan nila. Sige na, hindi ka naman nito kakagatin. Ano'ng silbi ng wine cellar kung hindi mo rin iinumin ang laman?

Gusto mo ba talagang malaman ang sagot diyan, Sol?

Ano nga?

Hindi para sa akin ang alak. Para iyon sa pagpapahanga sa… mga bisita.

Ah. Kaya ngayon, nagiging mailap na ito pagdating sa buhay pag-ibig at pakikipagtalik.

Ayos lang. Hindi naman talaga niya gusto o kailangan ang maruruming detalye. Sapat nang ang bahay nito ay parang pinaghalong set ng isang romantic teleserye at drawing room ng isang lumang hacienda: mga kandila, mga makakapal na kurtina, mga kuwadrong may ginintuang frame. Kailangan niyang amining may romantikong kapaligiran iyon, bagay na pilit niyang hindi pinapansin mula nang pumasok siya.

At dito na tayo lumilihis sa mga bagay na talagang dapat kong pakialaman," mabilis niyang sabi. Kinuha niya ang baso at muling itinaas ang hintuturo. "Walang engrandeng pagpapakita ng pagmamahal. Walang labis-labis na paghawak o paglalambingan.

Siyempre, kailangan nating gawin ang sapat para paniwalaan nila ang kasunduan, pero hindi natin kailangang magpakitang-gilas sa publiko na parang nasa beach resort tayo at napasobra sa tequila. Naiintindihan mo?

Sang-ayon ako riyan," sabi ni Cal. "Ano pa?

Malinaw na kailangan nating manatili sa iisang kuwarto, pero kailangan kong magkaroon ng kuta na gawa sa unan na laging maghihiwalay sa atin.

Makatuwiran.

Sa palagay ko, dapat din tayong magkaroon ng limitasyon sa dami ng iinuming alak. O masyado ba akong madamot?

Hindi naman. Ipaliwanag mo lang kung bakit." Sumimsim siya sa baso at napangiwi, parang nasusunog ang lalamunan niya sa pagdaan ng kulay-amber na likido. "Tulad nito, sa palagay ko.

Hmm, kailangan kong tiyaking pareho pa rin tayong may matinong pag-iisip para hindi tayo makagawa ng katangahang pagsisisihan natin sa bandang huli. Kahit magdiborsiyo na tayo," gumawa siya ng maliliit na panipi sa hangin gamit ang dalawang kamay, "magkikita pa rin tayo araw-araw at mananatili tayo sa buhay ng isa't isa dahil sa koneksiyon mo sa Kuya ko."

"Huwag nating kalimutan ang paborito kong special tuwing Miyerkules sa kainan: pancake at kape.

Tama ka riyan." Itinaas niya ang baso sa direksiyon nito at umirap. "Dalawang baso kada limang oras. Sapat na iyon.

Mahigpit kang makipagtawaran. Halos hindi man lang iyon sapat para malasing nang kaunti o magkaroon ng lakas ng loob makihalubilo. Paano mo balak gawin ang lahat ng ito nang walang kaunting pampalakas-loob? Hindi mo naman ako kayang landiin nang walang alak, hindi ba?

Napakaliit naman ng tiwala mo sa akin." Ibinaba ni Sol ang baso at ngumisi. "Walang nakasaad sa kasunduan na hindi ko puwedeng magkunwaring ikaw si Vin Diesel at hindi mo puwedeng isipin na ako si Michelle Rodriguez."

"Sol, bata ka pa noon nang mapanood natin ang mga pelikulang iyon, at ako ang nagpanood sa iyo sa bahay namin. Hindi mo ako puwedeng sisihin habambuhay.

Ayan, diyan ka nagkakamali." Tumawa siya.

Naalala niya bigla ang Linggo ng hapunan ilang buwan na ang nakararaan. Nagkuwento si Kuya Brando tungkol sa isang kliyenteng nahulog sa hagdan habang may hawak na cake, at tumawa nang malakas ang buong mesa. Sa dulo ng mesa, tahimik na nakangiti si Cal, hindi nakatingin sa kuwentista kundi sa kanya. Nang mahuli niya ito, agad itong yumuko at kumuha ng kanin.

Noon, inisip niyang pang-aasar iyon. Ngayon, hindi na siya sigurado.

Halos nakalimutan na niya ang tawa niyang iyon. Hindi ang pekeng tawa niya sa customer, ang tunay, ang tawang lumalabas kapag hindi niya sinasadya. Nakita niyang sandaling tumigil si Cal sa pag-ikot ng whisky, nakatingin sa kanya, parang may pinag-aaralan.

Binawi niya agad ang ngiti. Hindi iyon bahagi ng plano.

May isa pa akong patakaran," dagdag niya, bago pa ito makasagot. "Kapag sinabi kong tama na, tama na. Walang tanong, walang pagpapaliwanag. Kahit sa harap ng Lola mo."

"Kahit na nasa gitna tayo ng isang eksenang kailangang paniwalaan?

Lalo na roon.

Tumango si Cal nang dahan-dahan, at sa unang pagkakataon ngayong gabi, nawala ang ngiti nito. Walang tanong, walang paliwanag. Ibinibigay ko sa iyo ang salita ko.

Hindi niya alam kung bakit mas bumigat ang dibdib niya sa seryosong boses na iyon kaysa sa lahat ng biro nito.

Pero marahil kailangan na rin nating i-update ang kaalaman natin tungkol sa isa't isa. Halos wala na tayong alam sa buhay ng bawat isa—

Malinaw na malinaw iyon," tuyong komento ni Cal. Inilapag niya ang baso sa mesa sa tabi. "Puwede tayong maglaro ng 'katotohanan o katotohanan' para magkakilala ulit, gaya noon. Iyon lang naman yata ang natatandaan mo."

Aray." Inilabas ni Sol ang dila at ipinasok ang mga binti sa ilalim ng katawan niya. "Ako ang mauuna. Kailan ang huli mong seryosong relasyon?

Natigilan si Cal. Pinanood niya itong mag-isip. Sa loob ng isang saglit, dumaan ang lungkot sa mukha nito bago muling napigilan ang sarili.

"Mga isang taon at kalahati na ang nakalipas. Aurora ang pangalan niya. Nagkakilala kami sa isang music festival sa Zambales, sa isang tent na nag-aalok ng Reiki energy healing.

Napangiti ito, medyo nahihiya. "Masaya siyang kasama. Maganda ang enerhiya niya, napakapositibo ng tingin sa buhay. Hinikayat niya akong magtuon din ng pansin sa mga bagay na wala sa trabaho. Mabuting pagbabago iyon.

Wow, ganoon kabilis? Hindi iyon ang inaasahan niyang sagot. Kinontrol ni Sol ang mukha niya bago pa isiping may pakialam siya sa nararamdaman nito.

Ano'ng nangyari? Nakakainis din ba ang pagiging positibo niya kalaunan?

Hindi, sa totoo lang." Ngumiti si Cal, pero hindi iyon ang ngiting sinasadya ang saya. "Kabaligtaran. Siya ang nakipaghiwalay sa akin matapos siyang lumipat dito. Pagkatapos ng halos anim na buwan naming magkasama sa iisang bahay. Sa tingin ko, hindi niya kinaya ang mahigpit kong iskedyul at ang katotohanang wala akong gaanong ekstrang oras para sa mga biglaang lakad at kusang plano.

Sige." Pinahaba niya ang pagbigkas habang gumagalaw ang mga daliri sa kandungan. "May kanya-kanya naman tayong prayoridad, sa palagay ko.

Gulat ka bang may babaeng nakipaghiwalay sa akin?

Nagkibit-balikat siya, hindi nagbibigay ng malinaw na sagot. Inalis niya ang tali sa buhok at hinila iyon paatras, saka inayos sa batok.

Maraming dahilan kung bakit hindi

nagtatagumpay ang isang relasyon. Siguro inakala ko lang na mas malaking dahilan ang pera para manatili ang isang tao sa ganoong sitwasyon.

Natahimik si Cal. Bahagyang nakapikit ang mga mata nito at mariing nakatikom ang labi. Hindi na kailangan pang magsalita nito para malaman ni Sol na mali ang nasabi niya. Hindi talaga kalakasan niya ang pag-iingat sa mga salita kapag si Cal ang kausap. Sa katunayan, hindi niya matandaan kung kailan sila huling nagtimpi sa isa't isa, hanggang sa araw na ito, kahit paano.

Naiintindihan ko.

Umakyat sa lalamunan niya ang pagnanais na humingi ng tawad, pero bago pa siya makapagsalita, tumayo si Cal at lumuhod sa tabi ng fireplace. Gamit ang bakal na panggatong, inayos nito ang nagliliyab na kahoy. Napakalakas ng kaluskos ng apoy sa katahimikan ng silid.

Kung ganoon, iniisip mong tatanggap ako ng kahit mumunting bahagi ng pagmamahal basta may taong manatili sa tabi ko. Kahit mali ang dahilan. Iyan ba ang tingin mo sa akin, Marisol?

Lintik. Mabilis na lumalala ang sitwasyon. Mabilis siyang nag-isip kung paano maibabalik sa pantay ang usapan. Kung sa anumang dahilan ay magpasya si Cal na kanselahin ang kasunduan at humanap ng ibang babae bukas ng umaga, mawawala sa kanya ang perang kailangan para mabayaran ang utang ng pamilya. Hindi siya humingi ng kahit isang sentimong higit sa halagang kailangan para maibalik sa maayos na kalagayan ang hardware store, nang hindi na kailangang dumaan sa ibang paraan.

Hindi ko iyon sinasadya, Cal. Mas gagaan ba ang pakiramdam mo kung may ibabahagi rin akong bagay na kasing-personal at kasing-mahina?

Magandang simula iyan." Napangiwi siya sa dilim ng tono nito. "Ano pa ang hindi ko alam tungkol sa iyo, Marisol?

Sa totoo lang? Marami siguro. Maliban na lang kung nakagawian nitong basahin ang mga journal niya, bagaman duda siyang manghihimasok sa gamit niya ang isang lalaking limang taon ang tanda sa kanya. Hindi ito magiging madali. Pero dapat niyang sabihin.

Aalisin niyon ang tensiyon sa weekend nila at ilalagay siya sa eksaktong lugar na kailangan niyang kalagyan sa isip ni Cal: sa isang maliit na kahon na hindi nito kailanman iisiping lapitan sa ganoong paraan. Perpekto iyon, at hindi pa iyon kasinungalingan.

Hindi pa ako nakikipagtalik kaninuman.