Chap 5

Kabanata Lima

Isang panginginig ang gumapang sa gulugod ni Cal, kahit unti-unting kumakalat sa ilalim ng balat niya ang init ng apoy.

Ginawa niya ang lahat para itago ang reaksiyon. Duda siyang magsisinungaling ito. At dahil totoo ang sinabi nito, bigla siyang nagkaroon ng sandamakmak na tanong na hindi niya masagot.

Hindi naman ito madre noong high school. Magkaiba sila ng kolehiyo, hindi niya masyadong nasubaybayan, pero tiyak na—

Sapat na ba ang pagiging bukas ko para sa iyo? Isang mata kapalit ng isang mata?

Tumayo si Cal, pilit na hindi pinapansin ang kakaibang pakiramdam na may nakamasid sa kanya. Alam niyang inaasahan ni Sol ang negatibong reaksiyon mula sa kanya. Hindi naman niya pinagbigyan ang mga inaasahan nito noon. Bakit niya sisimulan ngayon?

Tatanggapin ko iyan.

Humarap siya rito at naglakad papunta sa sofa hanggang makatayo siya sa harap nito. Halos magkadikit na ang mga binti niya at ang hubad nitong mga binti habang nakatingin siya sa nakaupong katawan ni Sol.

Pero gusto ko ng mga detalye.

Anong klaseng detalye? Kung ilang base na ang narating ko, o kung bakit hindi pa iyon nangyari hanggang ngayon?

Iwinagayway ni Cal ang kamay sa hangin, parang sinasabing ayos lang sa kanya alinman sa dalawa. Hindi niya inalis ang matalim na tingin habang pilit na pinapakalma ang tibok ng puso niya.

Kung magiging tapat siya sa sarili, nakipag-date siya noon sa matalik na kaibigan ni Sol, si Bianca, noong high school, hindi dahil mababaw at mapaglaro siyang binatilyo, kundi dahil gusto niyang ilayo ang sarili sa mismong babaeng labis niyang ninanais.

Kapag sinira niya ang pagkakaibigan nila, siguradong hindi na muling lalapit sa kanya si Sol. Kaya sinadya niya ang isang kalkuladong hakbang na akala niya ay dalawang ibon ang tatamaan ng isang bato.

Ngayon, ang ideyang wala pang ibang lalaking nakalapit kay Sol ay halos magpaalab sa kanya sa sobrang pagkamakaako. Hindi ganito ang dapat na mangyari. Alam niyang gugugulin nila ang buong weekend na magkalapit ang mga katawan, nagpapanggap na nagmamahalan, habang si Sol ay nananatiling walang karanasan. Para bang hinahamon siya mismo ng tadhana.

Sabihin mo sa akin ang lahat.

Ah, ganoon ba?" Umikot ang mga mata ni Sol.

Hindi nakapagtataka na interesado ka na ngayon.

Umayos ito ng upo at kinamot ang likod ng ulo. Mas napapako ang atensiyon nito sa bawat bagay sa silid maliban sa kanya.

Sinikap niyang pigilan ang pagkainip. Hindi naman nangangahulugang may espesyal na kahulugan ang paghuhukay niya sa damdamin nito. Nagsasaliksik lang siya para sa papel na gagampanan nila. Malinaw na may hangganan iyon.

Iyon ang dahilan kung bakit pilit niyang hindi pinapansin ang panunuyo ng bibig at paninikip ng dibdib niya habang sumasandal siya sa armrest.

Perpektong pagsasama-sama iyon ng iba't ibang problema, Cal. Simula pa lang, alam mong mahalaga sa mga magulang ko ang mataas na marka. Sa pagitan ng pangangailangan kong makakuha ng magagandang grado at ng kagustuhan nilang hindi maging tipikal na pasaway na anak si Kuya Brando, wala na akong panahong humanap ng sarili kong gusto. Halos lumaki ka na rin sa bahay namin. Alam mo kung ano ang buhay namin noon. Sa dami ng pinaghirapan kong makapasok sa UP Diliman at… ayun, waitress na lang ako ngayon sa isang kainan. Makikita mo kung saan ako dinala ng landas na iyon.

Na nangangahulugan ding alam kong maraming pagkakataon para makalusot ka nang hindi nalalaman ng mga magulang mo at makipaglandian sa isang varsity player sa likod ng gym. Bakit hindi mo ginawa?

"Dahil—"

Naputol ang sinasabi niya. Niyakap niya ang sarili at ipinikit ang mga mata habang humihinga nang malalim.

Ngayon, may nararating na kami. Hindi siya nangahas na gumalaw, baka mabigla niya ito at mawala ang takbo ng iniisip nito.

"Sa totoo lang, wala akong pakialam. Kung paano makitungo ang mga magulang ko sa isa't isa, kung gaano sila

kawalang-pagmamahal sa isa't isa, kahit pa may mga pagbabago sa katawan at damdamin ko dahil sa hormones, hindi ko talaga nakita kung bakit kailangan kong gawin iyon. Kalahati ng babae sa klase namin noon ay halos baliw na baliw sa mga lalaki at wala nang panahong kilalanin ang sarili nila… Ayokong maging isa sa mga babaeng magkakamali at mauuwi sa apat na anak at trabahong walang kinabukasan bago mag-trenta.

Buong lakas siyang napabuntong-hininga at gumalaw sa upuan habang nakatitig sa mga daliri ng paa niya.

Natupad ko naman ang trabahong walang kinabukasan, pero naiwasan ko ang lahat ng iba pa. Bakit ba napakahalaga nito sa iyo?

Nang itanong iyon ni Sol, biglang nanigas ang mga kalamnan ni Cal nang magtagpo ang mga mata nila. Hindi niya magawang umiwas.

Hindi agad nakasagot si Cal.

Sa isip niya, bumalik ang gabi ng JS Prom, labinlimang taon na ang nakararaan. Labing-anim siya noon, naka-barong na hiniram kay Tiyo Cesar. Sa labas ng gym, nakita niya si Sol, labindalawang taong gulang pa lang, nakaupo sa baitang ng hagdan, naka-bestidang kupas, dahil sumama lang siya para ihatid ang kuya niya. Nakayuko ito, nagbabasa ng libro, at hindi man lang tumingin sa mga naggagandahang dalaga sa paligid.

Hindi niya alam kung bakit iyon ang naaalala niya ngayon. Pero iyon ang unang beses na naisip niyang, ang babaeng ito, balang araw, ay hindi mapapasaakin, at ayos lang, basta ligtas siya.

Hindi siya nagbago ng isip sa loob ng labinlimang taon.

Walang magtatanong kung virgin pa ako sa seventieth birthday ng Lola mo. At iniisip na nilang kasal na tayo. Sa reputasyon mo, walang maniniwalang virgin ako.

Naglinis siya ng lalamunan at humigop nang malaki ng whisky. Dumaloy ang matapang na alak sa lalamunan niya.

Sige na. Dahil halatang hindi ka komportable sa paksang ito, hahayaan na kitang magpalit ng usapan.

Maganda!" Bahagya siyang ngumiti. "Puwede na tayong dumiretso sa mga bagay na talagang mahalaga.