PROLOGUE

"Please stop, Kevin, ahh! na sasaktan ako" pakiusap nito dito habang pilit na kuma-kawala mula sa mahigpit na pag-kakahawak nito sa pulso niya ngunit tila wala itong narinig at pinag patuloy na lamang nito ang pang-hahalay sa sariling asawa.

O asawa nga ba ang turing nito sa kawawa babae na kanina pa nag-mamakaawa sa kamay ng sariling asawa.

"Kevin, please, stop!" hilam ang mata at puno ng pangmamakaawa ang lumuluhang matang pakiusap pa nang kanyang asawa mula sa marahas at walang mababakas na emotion pag angkin sa kanya ng sariling asawa.

Bigo at pinag hihinaan siya ng loob hindi makapaniwalang magagawa ito ng sariling asawa sa kanya. Naubos na ang paasa niya nang tinitigan niya ito sa mga mata at bakas sa mukha nito ang sarap, galit at panggigigil na nararamdaman nito para sa asawang babae.

"Why does the relationship they have with her husband have to lead to this?"

Napaluha na lang dahil sa sakit na nararamadam ang asawa nitong babae at hinayaan niyang galawain siya ng paulit ulit ng asawa sa marahas at may pang-gigigil na paraan hanggang sa mag-sawa ito at pag katapos nito sa kanya ay agad agad ito tatayo, walang lingon dadamputin ang mga damit nitong nag kalat sa lapag at mag bibihis, matapos ay aalis sa kwarto na tila walang nangyari.

Iiwanan siyang hubad ang katawan na tanging kumot na lamang ang panakip habang ang mga mata nito ay walang tigil sa pag tulo ng luha.

"Mahal pa rin kita Kevin, even if you hurt me so much." bulong sa sariling saad niya. Pilit pinapaalala sa sarili na kahit anong gawin nito ito pa rin ang lalaking minahal niya at mamahalin niya.

Mahal niya ito pero hanggang kailan niya matitiis ang ganitong klase ng relasyon kung saan ang sarili niya lamang ang sinasaktan niya.

"Your mine. No one can own you, not even your oh-so-called friend."

Hindi ko alam kung bakit nasasabi niya to gayong ilang beses niya rin sinasabi sa akin na hindi niya gusto ang relations meron kami, na hindi niya ako mahal.

I'm his wife, but he never treats me like one. Para sa kanya isa lamang akong babae na minsan niyang naging kaibigan at itinuring noon nakakabatang kapatid, pinakasalan para sa pera at laruan na pwede niyang gawin parausan pag wala ang babaeng mahal niya. 

Mahal ko siya, pero hindi ito ang pinangarap kong buhay. Hanggang kailan ako maniniwala sa fairytale na alam ko naman hindi toto.

"K-Kevin... I-I'm pregnant."

" Ang akala ko magiging masaya siya sa magandang balita pero taliwas dito ang sinabi niya." Rachell said in her mind.

Taliwas dito ang sinabi ng sarili niyang asawa, mga salitang hindi niya inaasahan mag mumula mula sa labi nito. " Abort that baby, hindi ikaw ang gusto kong maging ina ng mga magiging anak ko. Kaya ngayon pa lang tanggalin mo na yan. Ipapalaglag natin yan pesteng yan dahil ngayon pa lang kinamumuhian ko na yan at patuloy kong kakamuhian yan." saad ni Kevin sa asawa niya.

Nanghihina hindi ko alam ang sasabihin ko. Halo halo ang nararamdaman ko at ngayon pa lang naaawa na ako para sa anak ko.

"K-Kevin w-wait saan mo ako dadalhin?" kinakahaban man ay tinanong niya pa din ito nang pilit siyang hilahin ng lalaki palabas papunta sa sasakyan nito

"Sa lugar kung saan pwedeng tanggalin yan nasa tyan mo" nagigigil at final na saad nito atat na mawala ang sanggol na nasa tyan ng asawa.

Nang marinig ang sinabi ng lalaki ay agad agad siyang nag-pumiglas, nag-pumilit kumawala mula sa mahigpit na pag kakahawak nito sa kanya.

"No! No kevin! Please... Kung ayaw mo sa baby ko then palayain mo ako lalayo kami ng baby ko pangako ko. H-Hindi kami mag papakita sayo- please wag mong gawin to sa anak natin. Maawa ka, anak mo rin to Kevin!" pag-mamakaawa niya dito, kita niya ang walang emotion pag-titig nito sa kanya. 

"Kevin please... kevin." hilam ang luha ang matang saad niya ay mabilis na hinaplos ang mukha nito pilit hinahanap ang kahit kauting asawa mula sa mga mata nito ngunit na natili lamang ang walang emotion mga mata nito.

"No, pag pinalaya kita para ko na rin pinakawalan ang mamanahin ko kaya sa ayaw at sa gusto mo ipapalaglag natin ang peste na nasa tyan mo." muli ay hinila siya nito papasok sa kotse nito ngunit nanlaban na siya binuhos niya ang lahat ng lakas niya wag lang mawala ang sarili nilang anak.

No. Ang baby niya. Kanya na lamang ang baby niya. I'm sorry baby, pero tayong dalawa na lang.

Nang makaka wala siya mula sa mahigpit na pag-kakahawak ng asawa ay nakapag decision na siya that she will run and hide to escape from her hurtless husband. Agad siyang tumakbo palayo sa lalaki. Bahala na kung saan siya mapunta o kung ano man ang mangyari sa kanya basta wag lang siya mahuli muli at papunta sa poder ng sariling asawa.

Agad-agad siyang nag tago sa nakitang lumang pabrika na nakita niya habang tumatakbo palayo at sigurado siya na hinahabol na din siya ng mga lalaking tauhan nito. Mula sa kinaruruonan niya ay kita niya ang pag hahanap ng mga nito sa kanya sinusuyod ang bawat sulok mahuli lamang siya. Tahimik na umiyak at nag dasal siya na sana hindi ang mga ito pumasok sa kinatataguan niya. Na nanalangin na, na sana hindi siya matagpuan at mahuli ng mga ito.

"Who are you." matigas na boses mula sa babaeng nasa likod niya sasagot na sana siya ng bigla na lang siyang mawalan ng malay.