Chapter 5

Pinagmamasdan ko ang mukha ni Mr. Alvarez—siya nga talaga ang ama ko, ’yung sumampal din sa akin. Kung alam na niya pala na anak niya ako, bakit pa niya ako sinaktan?

May kapatid ako—’yung mataray na ’yon, at ang pangit ng ugali. Nge, wala akong kapatid na masama ang ugali ah. Baka mana sa nanay niya ata.

“Huy, Zai, kanina ka pa nakatingin kay Mr. Alvarez. Anything wrong ba?” saad ni Zander. Napabuntong-hininga ako.

“Iniisip ko kasi ’yung sinabi ni Mama. Totoo ba talaga na ama ko siya?” naguguluhang saad ko.

“Oo naman, Zai. Kitang-kita mo sa pinakitang larawan ni Tita, ’di ba? Hindi naman magsisinungaling si Tita sa ’yo. Tsaka seryoso siyang nagsabi noon,” ani nito. Napa-tango na lang ako.

Hindi naman magsisinungaling si Mama sa akin kung alam niyang ikakasakit ko. Ama ko talaga ang lalaking ’to.

“I saw Knight a couple of minutes ago,” usal niya. Napatingin ako dito.

“Pake-alam ko sa kanya. Tsaka huwag mo muna siyang banggitin sa akin—naiinis lang kasi ako,” inis kong sabi.

“Ma-hi-high blood ka na naman. Si Dion pala, sino ang nagbantay?” tanong nito.

“Si Ava. Nakiusap ako—buti na lang pumayag siya at si Tito,” nakangiting saad ko.

“Mag-CR lang muna ako, Zan,” dagdag ko. Naiihi kasi ako.

“Sige, mag-iingat ka,” sabi niya. Ngumiti lang ako sa kanya at nagtungo na sa CR.

Papasok na sana ako sa CR nang makita ko ang anak ni Mr. Alvarez—’yung natapunan ng sarili niyang kape. Deserve niya ’yon, maarte kasi. Kasama nito ang mga clown niyang kaibigan.

Naglakad ito papalapit sa akin. Huminto ito sa harap ko at tinitigan ako mula ulo hanggang paa.

“Oh! You again,” usal nito. Tumingin ako sa likod ko pero walang tao, kaya tumingin ulit ako sa kanya at tinuro ang sarili ko.

“Tsk, sino pa ba? Tayo lang naman ang andito.”

“Ah, ako pala kausap mo. Akala ko kasi kaibigan mong mga clown,” asik ko.

“HAHA, ’di ako nakaganti sa ’yo. Gusto mo ngayon, babawi ako sa mga ginawa mo sa akin?” pekeng ngiting saad nito.

“Bakit, natatakot ba ako sa ’yo?” matapang na saad ko. Pero agad hinila ng isang kaibigan niya ang buhok ko kaya napadaing ako.

“Aray!” agad ko ring hinila ang buhok ng humila sa akin.

“Stop! My hair! Ouch!” sigaw nito.

Hinawakan ako ng dalawa niyang alagad at sinampal ako nito.

“Ano ba! Bitawan n’yo ako!” sigaw ko.

Ang sakit ng mukha ko. Oo, natigil lang sila nang dumating ang ama niya. Agad akong binitawan ng mga kaibigan niya.

“What’s going on here?” saad ni Mr. Alvarez.

“Daddy, nauna siya. Bumawi lang ako—sinampal ba naman ako kaya sinampal ko rin po,” saad nito.

Ang sinungaling naman nito. Masama na ugali, sinungaling pa—tsk, mana sa ama niyang walang kuwenta.

“Liar,” sulpot na kung sino. Napatingin ako doon habang hawak-hawak ang mukha ko na namamaga pa rin sa sakit. Nabigla ako—si Knight ang nagsalita.

“Mr. Fuentes, magandang gabi. Ano ang ginagawa mo dito?” usal ni Mr. Alvarez.

“Nakita ko ang lahat, Mr. Alvarez. Nauna ang anak mo,” usal nito.

“Wala ka naman dito—nauna siya sa amin,” pagtatanggol nito.

Napatango si Mr. Alvarez at tumingin sa anak niya bago siya tumingin sa akin.

“Pangalawa na natin itong pagkikita. Huwag ka na sanang magpakita sa anak ko para wala nang maganap na gulo. Ayokong masaktan ang anak ko, Doc Santos,” seryosong saad nito.

Napatawa ako at inayos ang sarili. Magulo kasi ang buhok ko kakahila ng mga higad. Hinarap ko ito.

“Ayaw mong masaktan ang anak mo, Mr. Alvarez?” natatawang saad ko.

“Pwede ba, Doc, huwag kang mag-iskandalo dito. Pinapagalit mo lang ako lalo. Layuan mo na lang ang anak ko.”

“At isa pa, Zaiyena, wala akong pake-alam sa ’yo.” Nawala ang ngiti ko nang sabihin niya iyon sa akin.

Lumapit ako sa kanya at tiningnan ang anak niya—ang kapatid ko.

“Alam ko naman na wala ka nang pake-alam sa akin, Papa. Pero kahit ganyan ang pakikitungo mo sa akin, may pake-alam pa rin ako sa ’yo dahil ama kita,” saad ko. Nabigla sila sa sinabi ko.

“What do you mean?” usal ng anak niya.

“Ano bang pinagsasabi mo?” inis na saad ng ama ko.

“Alam mo, hindi ko talaga maintindihan eh. Ayaw mo masaktan ang anak mo? Pero anak mo rin ako—nasasaktan din ako kapag sinasabi mong wala kang pake-alam sa akin,” seryosong saad ko.

Gusto kong umiyak sa harap niya, pero ayokong sabihin niya na madrama ako at mahina.

“Unawain mo sana ako. May pamilya ako. Ayokong masaktan ang anak ko—anak namin ng asawa ko ngayon,” usal nito.

“Anong klaseng pag-unawa ba ang gusto mo? Matagal kong pinangarap na makita ka, mayakap ka, matawag kang aking ama. Pero ngayong nakita na kita, sasabihin mo sa akin na ayaw mong masaktan ang anak mo? Eh ako, nasasaktan din ako. Sa mahabang panahon, ang ninanais ko ay makasama ka! Anak n’yo rin po ako—nasasaktan din po ako. ANAK N’YO. Hindi lang siya ang anak mo! Anak mo rin ako! Ngayon mo sabihin—anong klaseng pag-unawa ang gusto mong ibigay ko sa ’yo?” mahabang lintanya ko. Tinitigan lang niya ako.

“No! Never! Hindi ko matatanggap na kapatid ko siya, Dad. She’s so ugly!” reklamo nito.

“Ugly? You’re talking to yourself. I’m not ugly, b*tch! Ang sabihin mo, ikaw ang ugly—sa kapal pa naman ng make-up mo, kulang na lang parang babangon ka na sa burol mo! And so what? Hindi rin naman kita matatanggap na aking kapatid kasi wala akong kapatid na masama ang ugali!” depensa ko.

“Are you insulting me?” Napatawa ako sa sinabi nito. Napatingin ako sa ama niya na titig na titig lang sa akin.

“Hey! I’m not insulting you, Ms., because I’m describing you!” ngumiti pa ako sa kanya at napabuga.

Umalis ako doon. Ayoko nang lumaki pa ang gulo. Sapat na sa akin na malaman ng anak niya ang totoo—mapapanatag ako doon. Natigilan ako sa paglalakad nang may tumawag sa akin.

“Zai.”

Napatingin ako—si Knight iyon. Maglalakad na sana ulit ako nang tawagin niya na naman ako.

“Wait! Your bag!” ani nito. Napatingin ulit ako sa kanya—oo nga, ’yung bag ko.

“Salamat.” Tatalikod na sana ako ulit nang tawagin niya na naman ako. Nakakainis.

“Sandali lang.” Napapikit na lang ako.

Bumuga muna ako bago ko siya harapin. Seryoso lang siyang nakatingin sa akin. Napa-irap na lang ako.