Se connecterSIENNA POV
Alas-siyete ng gabi nang pumasok ako sa Lumière, isang eksklusibong private dining club sa tuktok ng isang gusali sa Bonifacio Global City. Tahimik ang buong paligid. Malalaking glass windows ang sumasalubong sa nagniningning na ilaw ng siyudad, pero walang sinuman ang naroroon kundi ang waiter na naghatid sa akin sa pinakadulong mesa.
At doon siya nakaupo.
Si Lucas Montenegro. Suot ang isang itim na tailored suit na walang kurbata, bahagyang nakabukas ang itaas na butones ng kanyang puting polo. Tahimik siyang umiinom ng single malt whiskey habang nakatingin sa labas ng bintana. Ang mga matutulis niyang linya ng mukha at ang malamig na tindig niya ay sumisigaw ng kapangyarihan nang walang kahirap-hirap.
Huminga ako nang malalim bago hinila ang silya sa tapat niya at naupo. "Sana binigyan mo na lang ako ng memo kung gusto mo akong ipatawag, Montenegro."
Lumingon siya. Ang mga mata niyang kulay abo ay dumaan sa akin bago bahagyang gumawi ang gilid ng labi niya sa isang tipid na ngiti. Hindi iyon ngiti ng kasiyahan; kundi ng isang taong alam na hawak niya ang lahat ng baraha sa mesa.
"Architect Aragon," bati niya, mababa at kalmado ang boses. "Glad you made it. Sabi ko na nga ba, hindi ka basta-basta magpapatalo sa isang basurang blog post."
Sumandig ako sa upuan ko, pinapanatili ang matatag na tindig kahit na kanina pa kumakabog nang mabilis ang dibdib ko dahil sa inis. "Hindi ako pumunta rito para makipag-usap tungkol sa blog na iyon. Ano ba talagang kailangan mo? Bakit mo ako kinontak?"
Hindi agad sumagot si Lucas. Kumuha siya ng baso, nagbuhos ng kaunting alak para sa sarili, bago ibinalik ang tingin sa akin. "Let's cut to the chase. Pareho tayong may problema, Sienna. Ang pinagkaiba lang natin, alam ko kung paano natin parehong sosolusyunan ito."
Kumunot ang noo ko. "Anong ibig mong sabihin?"
"The board of Montenegro Estates is giving me a hard time," panimula niya, seryoso ang boses. "Para maaprubahan nila ako bilang official Chairman ngayong quarter, gusto nilang makita na 'stable' ang personal na buhay ko. Para sa kanila, ang isang bachelor na puro trabaho ang inaatupag ay panganib sa kumpanya. They want someone settled. At kung hindi ko maibibigay iyon sa kanila bago matapos ang buwan, ibibigay nila ang posisyon sa pinsan kong si Marcus—na siguradong gagamitin ang kumpanya para sa pansariling interes."
Natawa ako nang mahina, sarkastiko. "At anong kinalaman ko sa boardroom drama ng pamilya mo? Nagkakagulo ang kumpanya ko dahil sa isang malisyosong chismis, tapos ikukuwento mo sa akin ang problema mo sa trabaho?"
"May kinalaman ka roon dahil kailangan mo ako," diretsong sagot niya, walang emosyon ang mukha pero tumagos sa akin ang mga salita. "Kailangan mo ng taong magpapatunay na ang mga ibinabato sa iyong isyu ay gawa-gawa lang. At anong mas magandang patunay kaysa sa pagiging malapit mo sa pinakamakapangyarihang developer sa bansa? Sa akin."
Napasinghap ako. "You're out of your mind. Gusto mo akong makipagpanggap na girlfriend mo?"
"Hindi lang basta girlfriend," pagtatama niya habang inilalapit ang isang itim na folder sa ibabaw ng mesa. "We date publicly. We attend high-society events together. We let the press see us. Ang relasyon na ito ang magpapatahimik sa mga nag-aakusa sa iyo na may 'unethical ties' ka sa mga kliyente mo, kasi makikita nilang nasa tabi mo ang pinakabagong tagapagmana ng Montenegro Estates. At sa gilid ko naman, ang isang sikat, respetado, at magandang arkitekto ang magpapatunay sa board na may disenteng personal na buhay ang susunod nilang Chairman."
Tinitigan ko ang folder na inabot niya. Parang isang kontrata ng kamatayan ang nakalapag sa harapan ko.
"At bakit ako papayag?" tanong ko, matigas ang boses. "Maraming ibang paraan para linisin ang pangalan ko, Lucas. Hindi ko kailangang ibenta ang sarili ko sa isang fake relationship sa taong pinaka-kinaiinisan ko sa industriya."
"Dahil wala ka nang ibang oras," mariing sabi niya, at sa unang pagkakataon ay lumitaw ang talas sa kanyang mga mata. "Bukas na bubuksan ng board ang BGC hotel project para sa ibang bidders kung hindi mo maayos ang PR crisis mo. Lahat ng pinagpaguran mo sa *Aragon Atelier* ay mawawala sa loob ng isang linggo. Kaya mo bang isugal ang pangarap mo dahil lang sa pride mo?"
Tumahimik ako. Masakit aminin, pero tama siya. Walang ibang tumatanggap sa mga proyekto ko ngayon dahil takot silang madamay sa isyu. Si Kat ay nagpapanic na sa opisina. Kung tatanggihan ko si Lucas, baka bukas ay wala na akong kumpanyang babalikan.
"Anim na buwan," patuloy ni Lucas nang mapansin niyang natigilan ako. "Anim na buwang pagpapanggap sa harap ng media at mga kasosyo sa negosyo. Pagkatapos noon, tapos na ang kontrata. Walang masaktan, walang lugi. Pareho nating makukuha ang gusto natin."
Kinuha ko ang folder at binuklat ito. Nakapaloob doon ang mga kondisyon: ang mga petsa ng mga event na kailangang puntahan namin, ang mga alituntunin para sa publiko, at ang mga clause na naglalagay ng malinaw na linya sa pagitan ng laro at ng totoong buhay. Malinis. Walang emosyon. Pure business.
Pero habang binabasa ko ang mga papel, ramdam ko ang bigat ng bawat salita. Alam ko sa sarili ko na kapag pumasok ako sa mundong ito kasama si Lucas Montenegro, hindi na magiging madali ang paglabas.
Itinaas ko ang mukha ko at tumingin nang diretso sa kanyang mga mata. "Paano kung may makahalata? Paano kung sumobra ang media?"
"Kaya ko silang kontrolin," sagot niya agad, walang pag-aalinlangan. "Ang kailangan ko lang ay ang pagsang-ayon mo."
Humigpit ang hawak ko sa folder. Pumikit ako nang ilang segundo para kalmuhin ang sarili bago ko tuluyang ibinaba ang mga papel sa ibabaw ng mesa.
"Fine," mahinang sabi ko, sapat na para marinig niya. "Magpapanggap tayo. Pero subukan mo lang na lumampas sa usapan, Lucas, at ako mismo ang gagawa ng paraan para sirain ang pangalan mo."
Isang tipid na ngiti ang sumilip sa labas ng kanyang mga labi—isang ngiti na nagdala ng kakaibang kuryente sa hangin. Inabot niya ang itim na fountain pen mula sa kanyang bulsa at inilagay ito sa harapan ko.
Inabot ni Lucas ang panulat at inilapag ito sa tapat ko habang seryosong nakatitig sa aking mga mata. "Sienna," sambit niya, mababa at sapat na para umalingawngaw sa tahimik na silid. "Handa ka na bang simulan ang pinakamahirap na proyekto ng buhay mo?"
SIENNA POVPagkabalik namin galing Palawan, hindi ako nakatulog nang maayos buong magdamag. Paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang banta ni Victoria Alcantara. Kahit pa sinabi ni Lucas na haharapin niya ito, may bahagi pa rin sa akin ang nababahala. Ayokong madamay ang kumpanya ko sa isang mas malaking gulo kapag natuloy ang mga banta ng babaeng iyon.Kinaumagahan, maagang dumating si Kat sa opisina ko dala ang isang tasa ng kape at ang tablet kung saan naka-flash ang schedule namin para sa gabi."Sienna, naka-confirm na ang attendance niyo ni Lucas sa charity cocktail event sa Rockwell Club mamaya," bungad ni Kat habang nakatayo sa harap ng mesa ko. "Maraming high-profile investors at board members ang dadalo. Sabi ng PR team ni Lucas, ito na ang tamang pagkakataon para ipakita ulit sa publiko na solid ang relasyon ninyo, lalo na ngayong kumakalat ang mga bulung-bulungan mula kay Victoria."Tumango ako habang iniinom ang kape ko. "Alam ko, Kat. Kakausapin ko si Lucas mamaya tungkol
SIENNA POVAlas-singko ng madaling-araw sumakay kami sa pribadong chopper ni Lucas patungong El Nido, Palawan. Ayon sa pinlano naming PR strategy, kailangan naming magpakita sa publiko na nag-o-ocular inspection kami para sa isang joint eco-resort project—isang hakbang para mas maging kapani-paniwala ang aming relasyon bukod sa mga art gallery at charity galas.Tahimik ang loob ng chopper habang lumilipad kami lampas sa maulap na kalangitan ng Maynila. Suot ko ang isang puting linen button-down shirt at slacks, nakatali ang buhok ko sa isang maluwag na bun, habang si Lucas naman ay nakasuot ng simpleng navy blue polo at khaki pants. Kung titingnan kami ng ibang tao, para kaming normal na magkasamang nagbabakasyon. Pero sa loob ko, magkabilang dulo ng mundo ang nararamdaman ko: ang lamig ng aircon ng chopper at ang init ng bawat sulyap niya."Kung mapagod ka sa paglalakad sa site mamaya, sabihin mo agad," basag ni Lucas sa katahimikan habang nakatingin sa tablet niya kung saan naroon a
SIENNA POVLimang araw ang lumipas mula nang pirmahan ko ang kontrata kay Lucas, at heto na ako ngayon, nakatayo sa labas ng ballroom ng Grand Hyatt sa BGC habang hinihingal nang bahagya. Suot ko ang isang terno na emerald green silk dress na may modern asymmetric cut, likha ng isa sa mga paborito kong local designers. Perpekto ang pagkaka-tailor nito sa katawan ko, eleganteng tingnan, pero sa totoo lang, pakiramdam ko ay nakasuot ako ng armor papasok sa isang giyera."Ready ka na?" ang tanong ni Kat habang inaayos ang buhok ko at pinupunasan ang kaunting smudged lipstick sa gilid ng labi ko gamit ang tissue. "Nasa loob na ang buong high-society world at ang mga press. Kapag pumasok kayo ni Lucas doon, wala nang atrasan ito."Tumango ako nang may diin, pilit pinatitibay ang loob ko. "Ready na. Mas gugustuhin ko pang harapin ang libong galit na kliyente kaysa magmukhang talunan sa harap ng mga taong nag-aabang sa pagbagsak ko."Ilang sandali pa, naramdaman ko na ang presensya niya bago
SIENNA POVAlas-siyete ng gabi nang pumasok ako sa Lumière, isang eksklusibong private dining club sa tuktok ng isang gusali sa Bonifacio Global City. Tahimik ang buong paligid. Malalaking glass windows ang sumasalubong sa nagniningning na ilaw ng siyudad, pero walang sinuman ang naroroon kundi ang waiter na naghatid sa akin sa pinakadulong mesa.At doon siya nakaupo.Si Lucas Montenegro. Suot ang isang itim na tailored suit na walang kurbata, bahagyang nakabukas ang itaas na butones ng kanyang puting polo. Tahimik siyang umiinom ng single malt whiskey habang nakatingin sa labas ng bintana. Ang mga matutulis niyang linya ng mukha at ang malamig na tindig niya ay sumisigaw ng kapangyarihan nang walang kahirap-hirap.Huminga ako nang malalim bago hinila ang silya sa tapat niya at naupo. "Sana binigyan mo na lang ako ng memo kung gusto mo akong ipatawag, Montenegro."Lumingon siya. Ang mga mata niyang kulay abo ay dumaan sa akin bago bahagyang gumawi ang gilid ng labi niya sa isang tipid
SIENNA POVSabi nila, ang isang magandang disenyo ay nagsisimula sa matibay na pundasyon. Pero habang nakatayo ako rito sa glass-walled conference room sa 34th floor ng Horizon Tower, ramdam ko kung paanong ang limang taon ng paghihirap ko para maitayo ang Aragon Atelier ay kayang gibain ng isang powerpoint presentation lang."Ms. Aragon, the board is still waiting for your final justification on the material costs," seryosong sabi ni Mr. Valderrama, ang pinakamatandang miyembro ng executive committee, habang nakatitig sa tablet niya.Ngumiti ako nang banayad, iyong tipong propesyonal at kontrolado, kahit na ang totoo ay para akong nakatayo sa gilid ng bangin. "As I’ve detailed in the blueprint, sir, we’re using locally sourced sustainable marble. It cuts carbon footprint by forty percent while maintaining the structural luxury your hotel brand requires. Quality doesn't always have to be imported."Tumango-tango ang ilan, pero bago pa tuluyang pumanig sa akin ang board, tumunog ang su







