Se connecterSIENNA POV
Limang araw ang lumipas mula nang pirmahan ko ang kontrata kay Lucas, at heto na ako ngayon, nakatayo sa labas ng ballroom ng Grand Hyatt sa BGC habang hinihingal nang bahagya. Suot ko ang isang terno na emerald green silk dress na may modern asymmetric cut, likha ng isa sa mga paborito kong local designers. Perpekto ang pagkaka-tailor nito sa katawan ko, eleganteng tingnan, pero sa totoo lang, pakiramdam ko ay nakasuot ako ng armor papasok sa isang giyera.
"Ready ka na?" ang tanong ni Kat habang inaayos ang buhok ko at pinupunasan ang kaunting smudged lipstick sa gilid ng labi ko gamit ang tissue. "Nasa loob na ang buong high-society world at ang mga press. Kapag pumasok kayo ni Lucas doon, wala nang atrasan ito."
Tumango ako nang may diin, pilit pinatitibay ang loob ko. "Ready na. Mas gugustuhin ko pang harapin ang libong galit na kliyente kaysa magmukhang talunan sa harap ng mga taong nag-aabang sa pagbagsak ko."
Ilang sandali pa, naramdaman ko na ang presensya niya bago ko pa man siya makita. Lumiko si Lucas sa pasilyo suot ang isang tailor-made navy blue tuxedo na lalong nagpalitaw sa tindig at angas niya. Walang kurbata, gaya nang nakaugalian niya, at seryoso ang mukha habang naglalakad palapit sa akin. Pero nang huminto siya sa harap ko, dumaan ang isang mabilis na tingin sa kanyang mga mata na nagpakita ng pagsang-ayon.
"Not bad, Architect Aragon," bungad niya, mababa ang boses habang sinusuri ang ayos ko mula ulo hanggang paa. "Kasya ba sa plano mo ang suot mong damit para sa gabing ito?"
Tinaasan ko siya ng kilay. "Mas maganda ang istraktura ng damit na ito kaysa sa mga proyekto mo, Montenegro. Just stick to the script. Huwag kang masyadong didikit nang walang dahilan."
"We'll see about that," sagot niya habang bahagyang ngumisi ang gilid ng labi niya.
Pagbukas ng malaking p***o ng ballroom, sumalubong sa amin ang marangyang liwanag ng mga kristal na chandelier, ang tunog ng clinking champagne glasses, at ang bulungan ng mga taong nandoon para sa charity art auction. Pero sa mismong sandaling pumasok kami, ang atensyon ng lahat ng tao ay unti-unting lumipat sa amin.
Naramdaman ko ang pagdikit ng mainit na palad ni Lucas sa aking baywang. Mahigpit iyon pero sapat ang kontrol para magmukhang natural at mapagmahal sa paningin ng mga nakakita. Napatigil ako nang bahagya sa paglakad dahil sa gulat, pero mabilis kong binawi ang reaksyon ko at ngumiti nang husto sa mga taong nakatingin sa amin.
"Smile, Sienna," bulong niya sa tabi ng tainga ko habang inilalapit pa ako nang kaunti sa kanya. Ang init ng hininga niya ay tumama sa balat ko, kaya nakaramdam ako ng biglang kuryente sa buong katawan. "Nag-iinit ang mga mata ng press sa gilid. Kailangan nating ipakita na baliw na baliw tayo sa isa't isa."
"Manahimik ka," pabulong kong sagot sa kanya habang nakangiti pa rin sa mga taong bumabati sa amin mula sa gilid. "Kung idiin mo ang kamay mo sa bewang ko ng ganyan, baka isipin nilang hostage ang kasama mo, hindi girlfriend."
"At least ang hininga mo ay kontrolado mo," ganting bulong niya habang ginagabayan ako papunta sa assigned table namin malapit sa stage.
Habang nakaupo kami sa mesa kasama ang ilang kilalang business tycoons at art collectors, nagsimula ang laro ng pagpapanggap. Si Lucas, na kilala bilang ang pinaka-malamig at seryosong CEO sa industriya, ay nagpakita ng ibang mukha sa publiko. Habang nagsasalita ang host sa stage, kumuha siya ng baso ng champagne, inabot sa akin, at habang ginagawa iyon, marahan niyang hinaplos ang likod ng palad ko gamit ang kanyang mga daliri.
"You're tense," sabi niya nang hindi man lang iginagalaw ang labi habang nakatingin sa harap.
"Hindi ako tense," sagot ko habang umiinom ng champagne, pilit itinatago ang kaba. "Iniisip ko lang kung gaano katagal nating kailangang panindigan itong palabas na ito hanggang sa makapaghugas ng kamay ang mga tao."
"Hangga't kinakailangan," tugon niya, bago ibinaling ang tingin sa akin. Ang mga mata niyang kulay abo ay tumitig nang diretso sa mga mata ko, sapat para mawala ang ingay ng buong paligid sa pandinig ko. "Pero kailangan mong galingan ang pagpapanggap, Sienna. May mga matatalas ang mata sa paligid. Tingnan mo iyong nasa kabilang mesa."
Sumulyap ako nang bahagya sa itinuro niya. Si Victoria Alcantara, ang sikat na society columnist na kilala sa pagsusulat ng mga nakakalasong blind items, ay nakatitig sa amin habang may kausap na isa sa mga directors ng banko. Kitang-kita ko ang pagkunot ng noo nito habang pinapanood kaming dalawa ni Lucas.
"Mukhang hindi kumbinsido ang kaibigan mo," bulong ko kay Lucas.
"Hindi ko siya kaibigan," malamig na sagot ni Lucas bago muling ibinalik ang kamay sa bewang ko, mas hinigpitan pa ang pagkakapit sa akin para mas makita ng lahat ng tao sa silid. "At wala siyang pakialam sa atin kaysa sa paghahanap ng isyu para sa susunod na kolum niya. Just play along."
Habang nagpapatuloy ang art auction, natagpuan ko ang sarili ko na nakikipag-usap tungkol sa isang modern abstract painting na naka-display sa stage. Habang sinasabi ko ang opinyon ko tungkol sa brush strokes at sa structural depth ng sining na iyon, napansin ko ang pagtitig sa akin ni Lucas. Hindi iyon ang tingin ng isang lalaking nagpapanggap lang; para siyang nakikinig sa isang napakahahalagang impormasyon na ngayon lang niya narinig.
"Hindi ko alam na mahilig ka pala sa sining bukod sa mga semento at blueprints," sabi niya nang tumigil ako sa pagsasalita.
"Maraming bagay kang hindi alam tungkol sa akin, Montenegro," sagot ko nang may pagmamalaki. "Hindi lang ako basta arkitekto na pumipirma ng kontrata."
"Talaga?" tugon niya, habang unti-unting lumalapit ang mukha niya sa akin hanggang sa maramdaman ko ang init ng balat niya. "Sana sa susunod, ibahagi mo sa akin ang mga bagay na iyon nang walang audience."
Bago pa ako makasagot sa sinabi niya, natapos na ang programa at nagsimula nang magsilipunan ang mga tao para sa pagtatapos ng gabi. Tumayo si Lucas, inabot ang kamay niya para alalayan ako patayo, at sabay kaming naglakad palabas ng ballroom habang nakahawak siya sa bewang ko.
Nang makasakay kami sa itim na luxury SUV na naghihintay sa labas para ihatid ako sa aking penthouse, bumalot ang katahimikan sa loob ng sasakyan. Malayo na ang ingay ng hotel, at ang tanging narinig ko na lang ay ang mahinang tunog ng aircon at ang paghinga naming dalawa.
Inihinto ni Lucas ang sasakyan sa ibaba ng gusali ko. Bago pa ako makagalaw para buksan ang pintuan, lumingon siya sa akin at inabot ang mukha ko. Ang mga daliri niya ay marahang lumapat sa gilid ng pisngi ko, idinikit ang ilang hibla ng buhok ko sa likod ng tenga ko. Ang haplos na iyon ay napakabagal, napakagaan, pero sapat para magpabilis ng tibok ng puso ko nang higit sa inaasahan.
Napatitig ako sa kanya. Ang mga mata niya ay madilim at puno ng hindi maipaliwanag na emosyon sa ilalim ng malamig na ilaw ng kotse.
"Good job tonight, Architect," bulong niya, habang ang mga daliri niya ay nanatili sa pisngi ko nang mas matagal kaysa sa nararapat para sa isang simpleng pagpapanggap.
SIENNA POVPagkabalik namin galing Palawan, hindi ako nakatulog nang maayos buong magdamag. Paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang banta ni Victoria Alcantara. Kahit pa sinabi ni Lucas na haharapin niya ito, may bahagi pa rin sa akin ang nababahala. Ayokong madamay ang kumpanya ko sa isang mas malaking gulo kapag natuloy ang mga banta ng babaeng iyon.Kinaumagahan, maagang dumating si Kat sa opisina ko dala ang isang tasa ng kape at ang tablet kung saan naka-flash ang schedule namin para sa gabi."Sienna, naka-confirm na ang attendance niyo ni Lucas sa charity cocktail event sa Rockwell Club mamaya," bungad ni Kat habang nakatayo sa harap ng mesa ko. "Maraming high-profile investors at board members ang dadalo. Sabi ng PR team ni Lucas, ito na ang tamang pagkakataon para ipakita ulit sa publiko na solid ang relasyon ninyo, lalo na ngayong kumakalat ang mga bulung-bulungan mula kay Victoria."Tumango ako habang iniinom ang kape ko. "Alam ko, Kat. Kakausapin ko si Lucas mamaya tungkol
SIENNA POVAlas-singko ng madaling-araw sumakay kami sa pribadong chopper ni Lucas patungong El Nido, Palawan. Ayon sa pinlano naming PR strategy, kailangan naming magpakita sa publiko na nag-o-ocular inspection kami para sa isang joint eco-resort project—isang hakbang para mas maging kapani-paniwala ang aming relasyon bukod sa mga art gallery at charity galas.Tahimik ang loob ng chopper habang lumilipad kami lampas sa maulap na kalangitan ng Maynila. Suot ko ang isang puting linen button-down shirt at slacks, nakatali ang buhok ko sa isang maluwag na bun, habang si Lucas naman ay nakasuot ng simpleng navy blue polo at khaki pants. Kung titingnan kami ng ibang tao, para kaming normal na magkasamang nagbabakasyon. Pero sa loob ko, magkabilang dulo ng mundo ang nararamdaman ko: ang lamig ng aircon ng chopper at ang init ng bawat sulyap niya."Kung mapagod ka sa paglalakad sa site mamaya, sabihin mo agad," basag ni Lucas sa katahimikan habang nakatingin sa tablet niya kung saan naroon a
SIENNA POVLimang araw ang lumipas mula nang pirmahan ko ang kontrata kay Lucas, at heto na ako ngayon, nakatayo sa labas ng ballroom ng Grand Hyatt sa BGC habang hinihingal nang bahagya. Suot ko ang isang terno na emerald green silk dress na may modern asymmetric cut, likha ng isa sa mga paborito kong local designers. Perpekto ang pagkaka-tailor nito sa katawan ko, eleganteng tingnan, pero sa totoo lang, pakiramdam ko ay nakasuot ako ng armor papasok sa isang giyera."Ready ka na?" ang tanong ni Kat habang inaayos ang buhok ko at pinupunasan ang kaunting smudged lipstick sa gilid ng labi ko gamit ang tissue. "Nasa loob na ang buong high-society world at ang mga press. Kapag pumasok kayo ni Lucas doon, wala nang atrasan ito."Tumango ako nang may diin, pilit pinatitibay ang loob ko. "Ready na. Mas gugustuhin ko pang harapin ang libong galit na kliyente kaysa magmukhang talunan sa harap ng mga taong nag-aabang sa pagbagsak ko."Ilang sandali pa, naramdaman ko na ang presensya niya bago
SIENNA POVAlas-siyete ng gabi nang pumasok ako sa Lumière, isang eksklusibong private dining club sa tuktok ng isang gusali sa Bonifacio Global City. Tahimik ang buong paligid. Malalaking glass windows ang sumasalubong sa nagniningning na ilaw ng siyudad, pero walang sinuman ang naroroon kundi ang waiter na naghatid sa akin sa pinakadulong mesa.At doon siya nakaupo.Si Lucas Montenegro. Suot ang isang itim na tailored suit na walang kurbata, bahagyang nakabukas ang itaas na butones ng kanyang puting polo. Tahimik siyang umiinom ng single malt whiskey habang nakatingin sa labas ng bintana. Ang mga matutulis niyang linya ng mukha at ang malamig na tindig niya ay sumisigaw ng kapangyarihan nang walang kahirap-hirap.Huminga ako nang malalim bago hinila ang silya sa tapat niya at naupo. "Sana binigyan mo na lang ako ng memo kung gusto mo akong ipatawag, Montenegro."Lumingon siya. Ang mga mata niyang kulay abo ay dumaan sa akin bago bahagyang gumawi ang gilid ng labi niya sa isang tipid
SIENNA POVSabi nila, ang isang magandang disenyo ay nagsisimula sa matibay na pundasyon. Pero habang nakatayo ako rito sa glass-walled conference room sa 34th floor ng Horizon Tower, ramdam ko kung paanong ang limang taon ng paghihirap ko para maitayo ang Aragon Atelier ay kayang gibain ng isang powerpoint presentation lang."Ms. Aragon, the board is still waiting for your final justification on the material costs," seryosong sabi ni Mr. Valderrama, ang pinakamatandang miyembro ng executive committee, habang nakatitig sa tablet niya.Ngumiti ako nang banayad, iyong tipong propesyonal at kontrolado, kahit na ang totoo ay para akong nakatayo sa gilid ng bangin. "As I’ve detailed in the blueprint, sir, we’re using locally sourced sustainable marble. It cuts carbon footprint by forty percent while maintaining the structural luxury your hotel brand requires. Quality doesn't always have to be imported."Tumango-tango ang ilan, pero bago pa tuluyang pumanig sa akin ang board, tumunog ang su







