LOGINIsang gabi. Isang pagkakamali. Isang lihim na magdurugtong sa dalawang buhay magpakailanman. Limang taon na ang nakalipas nang magkasama sina Alex at George sa isang gabing hindi nila inaasahang magkakaroon ng bunga. Walang pangako, walang kasiguraduhan, at walang planong muling magkita. Ngunit nang matuklasan ni Alex na nagdadalang-tao siya, nagbago ang lahat. Nais sana niyang sabihin iyon kay George, ngunit nalaman niyang nakatakda na itong pakasalan si Nathalie. Ayaw niyang maging dahilan ng pagkasira ng kanilang relasyon kaya pinili niyang manahimik at mag-isang palakihin ang kanilang anak. Ngunit sinubok ng tadhana ang kaniyang katatagan nang ma-diagnose si Noah ng isang pambihirang sakit sa dugo na nangangailangan ng bone marrow transplant. Nang hindi makahanap ng compatible donor, iminungkahi ng mga doktor na magkaroon siya ng biological sibling na maaaring masuri bilang posibleng donor. Wala nang ibang mapagpipilian si Alex kundi hanapin si George at aminin ang lihim na limang taon niyang itinago. Galit at nasaktan, pumayag si George na tumulong. Ngunit ang muling pagsasama nila ay magbubukas ng mga damdaming hindi pala kailanman naglaho. Sa kabila ng kaniyang engagement kay Nathalie, unti-unting maipakikita ni George na si Alex pa rin ang babaeng minahal niya. Ngunit paano kung ang babaeng nakatakda niyang pakasalan ang siyang dahilan ng kanilang paghihiwalay noon? Sa pagitan ng isang batang lumalaban para mabuhay, isang lalaking hindi nakalimot magmahal, at isang babaeng handang magsakripisyo, mabubunyag ang mga lihim na kayang magwasak ng kanilang mundo.
View MoreMay mga gabing akala mo'y lilipas lamang na parang isang panaginip. Ngunit paano kung ang gabing iyon ang maging simula ng isang lihim na habambuhay mong dadalhin?
Hindi dapat siya naroroon.
Ilang beses nang sinabi ni Alex sa sarili na umuwi na lamang siya, ngunit tila hindi siya kayang pakawalan ng musikang nagmumula sa ballroom ng marangyang hotel. Hawak ang isang baso ng champagne, nakatayo siya sa tabi ng malaking salaming bintana habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod. Hindi niya kilala ang halos lahat ng taong naroroon. Napilitan lamang siyang dumalo sa isang business celebration bilang kasama ng kaniyang kaibigan.
"Alex, hindi ka ba magsasawa sa pagtunganga diyan?" natatawang tanong ni Carla habang lumalapit sa kaniya.
"Mas gusto ko rito kaysa makipag-usap sa mga taong hindi ko naman kilala."
"At least, enjoy the night. Hindi araw-araw nakakapasok tayo sa ganitong klaseng event."
Ngumiti lamang si Alex. Hindi niya talaga hilig ang mga ganitong pagtitipon. Mas gusto niyang tahimik na umuwi, manood ng pelikula, at kalimutan sandali ang mga problemang ilang linggo na niyang pasan.
"By the way, may gusto akong ipakilala sa iyo."
"Bakit parang kinakabahan ako sa sinabi mo?"
Hindi na nakasagot si Carla dahil may isang lalaking lumapit sa kanila. Matangkad ito, maayos ang tindig, at nakasuot ng itim na tuxedo. Hindi man ito nagsasalita, kapansin-pansin ang awtoridad na taglay nito. May malamig na ekspresyon ang mukha, ngunit hindi maitatangging kahanga-hanga ang mga mata nitong tila kayang basahin ang iniisip ng sinumang kaharap.
"Alex, this is George Montenegro. Isa siya sa mga pangunahing investor ng kumpanya."
Iniabot ni George ang kaniyang kamay.
"Pleasure meeting you."
Tinanggap iyon ni Alex. "Nice meeting you, too."
Saglit na nagtagpo ang kanilang mga mata. Hindi niya maipaliwanag kung bakit tila may kakaibang tensiyon sa pagitan nila, gayong ngayon lamang sila nagkakilala.
"You're not enjoying the party?" tanong ni George.
"Is it that obvious?"
Bahagyang ngumiti ang lalaki. "A little."
"Maybe I'm just not used to this kind of crowd."
"Then perhaps you need better company."
Napataas ang kilay ni Alex. "Is that your way of introducing yourself?"
"Only when I find someone interesting."
Bago pa siya makasagot, tinawag na si Carla ng isa sa mga bisita. Naiwan silang dalawa ni George, at sa unang pagkakataon nang gabing iyon, hindi na inisip ni Alex ang pag-uwi.
Nagpatuloy ang kanilang pag-uusap. Nalaman niyang hindi lamang pala matagumpay na negosyante si George kundi isang lalaking maraming responsibilidad sa pamilya. Gayunman, maingat itong umiwas kapag napag-uusapan ang personal nitong buhay.
"Are you married?" hindi sinasadyang naitanong ni Alex.
"No."
"Engaged?"
Saglit siyang tinitigan ni George bago sumagot.
"Not yet."
Hindi na nagtanong si Alex. Wala naman siyang dahilan upang malaman pa ang tungkol sa buhay ng isang lalaking ngayon lamang niya nakilala.
Pagsapit ng hatinggabi, halos wala nang tao sa ballroom. Nagpaalam si Alex sa kaibigan ngunit nalaman niyang nakaalis na pala ito kasama ang ibang bisita.
"I can take you home," alok ni George.
"That's not necessary."
"It's late, Alex."
"May taxi naman."
"At this hour? Let me at least make sure you get home safely."
Hindi alam ni Alex kung bakit siya pumayag. Marahil dahil sa pagod, marahil dahil sa alak, o marahil dahil may kakaibang kapanatagang nararamdaman siya sa presensiya ng lalaki.
Ngunit hindi sila agad umuwi.
Sa halip, nauwi sila sa isang tahimik na restaurant sa loob ng hotel. Doon nila ipinagpatuloy ang kanilang pag-uusap. Unti-unting nabawasan ang distansiya sa pagitan nila habang nagbabahagi ng mga bagay na hindi nila karaniwang sinasabi sa mga taong ngayon lamang nakilala.
"Do you believe in second chances?" biglang tanong ni George.
"Depends. Sometimes, people don't deserve another chance."
"And sometimes?"
"Sometimes, people just need someone who believes they can change."
Matagal siyang tinitigan ni George.
"You're different from what I expected."
"Is that supposed to be a compliment?"
"It is."
Natawa si Alex. Sa unang pagkakataon matapos ang maraming linggo, nakaramdam siya ng gaan sa kaniyang dibdib.
Hindi niya alam na may sarili ring sugat na itinatago ang lalaking kaharap niya.
At hindi rin niya alam na bago matapos ang gabing iyon, may isang bagay silang gagawin na hindi na mababawi ng kahit anong pagsisisi.
Nang tuluyan nang matapos ang kanilang hapunan, inalok siya ni George na ihatid sa kaniyang kuwarto dahil hindi pa rin bumubuti ang panahon sa labas. Malakas ang ulan, at halos wala nang masasakyan sa kalsada.
"Stay until the rain stops," mungkahi nito.
"George, I think I should go."
"You're free to leave anytime, Alex. I'm not asking you to stay."
May kung anong katapatan sa tinig nito na nagpahinto sa kaniya. Ilang sandali silang nagkatitigan bago siya tuluyang pumasok sa silid.
Hindi niya alam kung sino ang unang lumapit. Basta't sa pagitan ng katahimikan at ng mahinang tunog ng ulan, naglaho ang distansiyang kanina lamang ay maingat nilang pinananatili.
Hinalikan siya ni George, at hindi siya umiwas.
Sa gabing iyon, nakalimutan ni Alex ang lahat ng kaniyang pangamba. Nakalimutan niyang isa lamang siyang ordinaryong babae at ang lalaking kaharap niya ay kabilang sa mundong hindi niya kailanman naging bahagi. Sa unang pagkakataon, hinayaan niyang manaig ang damdaming matagal na niyang ipinagkakait sa sarili.
At nang sumikat ang araw, isang gabing hindi nila pinlanong mangyari ang naging bahagi ng kanilang alaala.
Nagising si Alex sa mahinang sinag ng araw na tumatagos sa kurtina.
Ilang segundo siyang nakatitig sa kisame bago tuluyang bumalik sa kaniyang alaala ang nangyari. Napalingon siya sa kabilang bahagi ng kama ngunit wala na roon si George.
May damit itong nakasabit sa upuan, ngunit ang lalaki mismo ay wala na.
Napaupo siya at hinila ang kumot upang takpan ang kaniyang sarili. Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o pagsisisihan ang nangyari.
May ilang sandali siyang nanatiling tahimik hanggang sa mapansin ang isang puting sobre sa ibabaw ng mesa.
Binuksan niya iyon.
Thank you for last night. I hope we can keep this between us. Take care, Alex.
Walang pirma. Walang numero. Walang pangakong magkikita silang muli.
Napangiti siya nang mapait.
"Of course," bulong niya sa sarili.
Mabilis siyang nagbihis at lumabas ng silid. Sa lobby, nakita niya ang isang lalaking nakikipag-usap sa telepono. Si George iyon.
"Yes, Nathalie. I'll see you this afternoon. I promise."
Natigilan si Alex.
Nathalie?
Bago pa siya makalapit, ibinaba na ni George ang tawag. Nagkatinginan sila, at sa unang pagkakataon ay tila may gustong sabihin ang lalaki ngunit hindi nito magawang magsalita.
"Alex."
"Good morning."
"I was about to call you."
"Don't bother. I already found my way out."
"About last night—"
"It's okay, George. We don't have to talk about it."
Hindi niya hinintay ang magiging sagot nito. Naglakad siya palayo habang pilit na pinipigilan ang sariling lumingon.
Hindi niya alam kung sino si Nathalie. Hindi niya alam kung ano ang relasyon ng babae kay George. At hindi niya alam kung bakit tila may bigat sa kaniyang dibdib na hindi niya maipaliwanag.
Ang alam lamang niya, hindi na dapat maulit ang gabing iyon.
Tatlong linggo ang lumipas.
Naging abala si Alex sa trabaho at sinikap na kalimutan ang lalaking nakilala niya sa hotel. Ngunit isang umaga, habang nakatayo siya sa harap ng salamin sa banyo, napansin niyang ilang araw na siyang nahihilo at nasusuka tuwing umaga.
Una niyang inisip na epekto lamang iyon ng pagod.
Hanggang sa maantala ang kaniyang buwanang dalaw.
Kinahapunan, nanginginig ang mga kamay niya habang hawak ang pregnancy test.
Dalawang guhit.
Dalawang malinaw na guhit na tila nagpahinto sa mundo.
"Please, no..." mahinang sambit niya.
Napaupo siya sa gilid ng bathtub. Hindi niya alam kung iiyak ba siya o matatakot. Wala siyang planong maging ina, lalo na sa ganitong sitwasyon.
Ngunit may isang pangalan na agad pumasok sa kaniyang isip.
George.
Kinuha niya ang kaniyang telepono at hinanap ang pangalan nito sa internet. Ilang minuto lamang ang lumipas bago lumitaw ang isang artikulong nagpahinto sa kaniyang paghinga.
BUSINESS AND SOCIETY
GEORGE MONTENEGRO AND NATHALIE CRUZ ANNOUNCE THEIR ENGAGEMENT
Nasa larawan ang lalaking nakasama niya noong gabing iyon. Nakangiti ito habang hawak ang kamay ng isang magandang babae na may malaking singsing sa daliri.
Sa ibaba ng larawan ay nakasulat ang isang maikling balita tungkol sa nalalapit nilang kasal.
Naramdaman ni Alex ang unti-unting pamumuo ng luha sa kaniyang mga mata.
Kaya pala.
Kaya pala walang pangakong magkikita silang muli. Kaya pala kailangan nilang panatilihing lihim ang nangyari.
May ibang babaeng naghihintay kay George.
Dahan-dahan niyang inilapag ang telepono at muling tiningnan ang pregnancy test.
Isang buhay ang nabubuo sa kaniyang sinapupunan. Isang inosenteng batang walang kasalanan sa anumang nangyari.
Hindi niya maaaring ipagkait dito ang pagkakataong mabuhay dahil lamang sa isang gabing hindi niya napag-isipan ang mga maaaring maging bunga.
"Anak..." bulong niya habang marahang hinahaplos ang kaniyang tiyan. "Hindi kita pababayaan."
Pinunasan niya ang kaniyang mga luha at muling tumayo.
Hindi niya tatawagan si George.
Hindi niya guguluhin ang nalalapit nitong kasal.
At higit sa lahat, hindi niya hahayaang maramdaman ng kaniyang anak na hindi ito ginusto.
Ngunit may isang bagay na hindi alam ni Alex.
Sa kabilang bahagi ng lungsod, hawak ni George ang parehong litrato nila ni Nathalie habang nakatitig sa kaniyang telepono. Ilang beses na niyang binuksan ang pangalan ni Alex, ngunit wala siyang lakas ng loob na tawagan ito.
"George, are you listening?" tanong ni Nathalie mula sa kabilang linya.
"Yes."
"Your mother wants us to finalize the wedding date."
"Whatever you want."
"Good. I love you."
Hindi agad nakasagot si George.
Sa halip, tumingin siya sa isang litrato sa ibabaw ng kaniyang mesa—ang kuhang palihim niyang kinunan kay Alex noong gabing magkasama sila.
At sa unang pagkakataon, napagtanto niyang maaaring nakagawa siya ng isang pagkakamaling hindi na niya kayang itama.
Hindi niya alam na may isang munting buhay na nagsisimula nang mabuo sa sinapupunan ng babaeng hindi niya kayang kalimutan.
At limang taon mula ngayon, ang batang iyon ang magiging dahilan upang muling magtagpo ang kanilang mga landas.
Hindi inaasahan ni Alex na darating ang araw na muli siyang makauupo sa tabi ni George sa loob ng isang silid ng ospital, hindi bilang babaeng minsang nakasama nito sa isang gabi, kundi bilang ina ng batang pareho nilang minamahal.Magkatabi silang nakaupo sa labas ng consultation room. Hawak ni Alex ang isang folder na naglalaman ng mga resulta ng pagsusuri ni Noah. Samantala, tahimik na nakasandal si George sa upuan, halatang maraming iniisip.“Hindi ka ba kinakabahan?” tanong ni Alex.“Kinakabahan ako,” sagot niya. “Pero mas natatakot akong malaman na wala akong magagawa para sa anak ko.”Napayuko si Alex. Sa kabila ng lahat ng nangyari, ngayon lamang niya nakita ang ganitong bahagi ni George. Hindi ito ang mayamang negosyanteng laging kontrolado ang sitwasyon. Isa lamang itong ama na natatakot mawalan ng anak na ngayon pa lamang niya nakikilala.“Hindi mo kailangang akuin ang lahat,” sabi niya.“Hindi ko kailangang akuin ang lahat?” Napatingin si George sa kanya. “Alex, limang tao
Hindi mapakali si George habang paulit-ulit na tinitingnan ang litratong ipinadala sa kanya. Hindi niya maunawaan kung bakit naroon si Nathalie sa hotel noong gabing nakilala niya si Alex. Ayon sa naaalala niya, hindi niya sinabi kaninuman ang tungkol sa babaeng nakasama niya. Isa lamang iyong gabing hindi niya inaasahang magiging mahalaga sa kanyang buhay.Ngunit ngayon, limang taon ang lumipas, may isang batang may dugo niya na nakahiga sa ospital, may babaeng pilit niyang kinalimutan, at may litrato na nagpapahiwatig na hindi aksidente ang pagkawala ni Alex.Tinawagan niya ang numerong nagpadala ng mensahe.Hindi ito sumagot.Muli siyang tumawag. Sa ikatlong pagkakataon, tuluyan nang namatay ang linya.“Damn it!”Inilapag niya ang cellphone sa mesa at napahawak sa batok. Kung may alam si Nathalie, kailangan niyang marinig iyon mula mismo sa kanya. Ngunit hindi niya rin alam kung kaya niyang harapin ang posibilidad na ang babaeng ilang taon niyang pinagkatiwalaan ay may kinalaman sa
Hindi nakatulog si Alex nang gabing iyon. Ilang beses niyang sinilip ang cellphone, umaasang may mensaheng manggagaling kay George. Nangako itong pupunta sa ospital, ngunit lumipas ang halos isang oras at wala pa rin siyang natatanggap na tawag.Sa kabilang kama, mahimbing na natutulog si Noah. Nakakabit sa maliit nitong kamay ang dextrose line habang mahinang pumipintig ang ilaw ng monitor sa tabi nito. Sa kabila ng mga karayom at gamot, nanatiling payapa ang mukha ng bata. Paminsan-minsan ay gumagalaw ang mga labi nito na para bang may kinakausap sa panaginip.Hinaplos ni Alex ang buhok ng anak.“Patawarin mo ako, anak,” bulong niya. “Hindi ko alam kung tama ba ang ginawa kong ilayo sa iyo ang Daddy mo. Pero ipinapangako kong hindi kita susukuan.”Biglang bumukas ang pinto.“Alex?”Napalingon siya.Nakatayo roon ang isang lalaking nakasuot ng itim na polo at mamahaling relo. Bahagyang magulo ang buhok nito, tila nagmamadaling umalis sa kung saan. Hindi na ito ang lalaking nakilala n
Limang taon ang lumipas, ngunit may mga alaalang hindi kayang burahin ng panahon. Para kay Alex, ang gabing nakilala niya si George ay matagal na niyang ikinulong sa pinakalikod ng kanyang isipan. Hindi dahil pinagsisihan niya ang nangyari, kundi dahil iyon ang naging simula ng pinakamagandang regalong natanggap niya sa buhay—si Noah.“Mommy, tapos na po ako!”Napalingon si Alex sa maliit na mesa sa tabi ng bintana. Nakaupo roon ang limang taong gulang niyang anak, nakangiting ipinagmamalaki ang iginuhit na larawan. Isang lalaki, isang babae, at isang batang may hawak na pulang lobo ang makikita sa papel.“Ang ganda naman niyan, anak. Sino-sino sila?”“Ikaw po, ako, at si Daddy.”Bahagyang natigilan si Alex. Ilang beses na niyang narinig ang tanong tungkol sa ama ni Noah, ngunit hindi pa rin siya nasasanay sa bigat na dulot nito.“Bakit may Daddy ka na sa drawing mo?” maingat niyang tanong.“Para po kapag nakita ko siya, alam na niya kung saan siya puwedeng pumuwesto.”Napangiti si Al






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.