Se connecterSIENNA POV
Alas-singko ng madaling-araw sumakay kami sa pribadong chopper ni Lucas patungong El Nido, Palawan. Ayon sa pinlano naming PR strategy, kailangan naming magpakita sa publiko na nag-o-ocular inspection kami para sa isang joint eco-resort project—isang hakbang para mas maging kapani-paniwala ang aming relasyon bukod sa mga art gallery at charity galas.
Tahimik ang loob ng chopper habang lumilipad kami lampas sa maulap na kalangitan ng Maynila. Suot ko ang isang puting linen button-down shirt at slacks, nakatali ang buhok ko sa isang maluwag na bun, habang si Lucas naman ay nakasuot ng simpleng navy blue polo at khaki pants. Kung titingnan kami ng ibang tao, para kaming normal na magkasamang nagbabakasyon. Pero sa loob ko, magkabilang dulo ng mundo ang nararamdaman ko: ang lamig ng aircon ng chopper at ang init ng bawat sulyap niya.
"Kung mapagod ka sa paglalakad sa site mamaya, sabihin mo agad," basag ni Lucas sa katahimikan habang nakatingin sa tablet niya kung saan naroon ang mga blueprints ng resort.
Lumingon ako sa kanya at tinaasan siya ng kilay. "Huwag mo akong alalahanin, Montenegro. Mas malala pa ang nilalakad ko sa mga construction site sa BGC kaysa sa mga isla rito."
Bumaba ang tingin niya mula sa tablet at dumaan sa mukha ko bago siya bahagyang ngumiti nang tipid. "Just looking out for my official girlfriend. Ayokong may masabi ang media na pinapagod ko ang sikat na arkitekto."
Hindi na ako sumagot at ibinaling ko na lang ang tingin sa labas ng bintana. Ang lawak ng dagat mula sa itaas, kulay asul na parang kristal, pero mas pinili kong pagtuunan ng pansin ang pag-alis ng kaba sa dibdib ko. Dahil simula kagabi, pagkatapos noong eksena sa sasakyan kung saan hinawakan niya ang pisngi ko, pakiramdam ko ay may nagbago sa pagitan naming dalawa. Hindi na ito basta laro ng negosyo. May kakaibang tensyon na bumabalot sa bawat pagtabi niya sa akin.
Paglapag namin sa pribadong helipad sa Palawan, sinalubong kami ng lokal na manager ng proyekto at dinala sa isang secluded white-sand cove kung saan itatayo ang eco-resort. Malayo ito sa mga turista, puro tunog ng alon, hangin, at yabag sa buhangin ang maririnig.
Habang iniinspeksyon ko ang mga batuhan at ang tayog ng mga puno para sa planong structural layout, naramdaman ko ang presensya ni Lucas sa tabi ko. May hawak siyang bottled water at inabot sa akin nang walang pasubali.
"Dito mo balak ilagay ang main lobby?" tanong niya habang nakatingin sa malaking cliff na nakaharap sa dagat.
Tumango ako habang binubuksan ang tubig. "Oo. Kapag tinamaan ng araw tuwing dapit-hapon, natural na iilawan ng sunset ang buong glass facade. Hindi na kailangan ng masyadong artificial lighting."
Tumigil siya sa paglakad at tinitigan ako. Walang sinasabi ang mga mata niya, pero ang lalim ng titig na iyon ay parang lumulusot sa kaluluwa ko. "You really love what you do, no? Hindi lang para sa pera o sa pangalan ng kumpanya."
Natigilan ako sa tanong niya. Bihirang magtanong si Lucas tungkol sa mga personal na bagay; kadalasang puro numero, deadlines, at board meetings ang umiikot sa mundo niya.
"Siyempre," sagot ko habang iniiwas ang tingin ko para itago ang biglang pagbagal ng paghinga ko. "Ang architecture ay hindi lang basta pagpapatayo ng pader. Kwento ito ng mga taong titira o papasok doon. Kapag nagkamali ka sa pundasyon, guguho ang lahat."
"Kaya pala ang hirap mong pasunudin," mahinang sabi niya, may bahid ng sarkasmo at paghanga sa boses.
Nagpatuloy kami sa paglalakad sa baybayin habang pinag-uusapan ang mga detalye ng materyales na gagamitin. Sa bawat hakbang, unti-unting nawala ang pagiging pormal ni Lucas. Nakita ko ang ibang bahagi niya—kung paano siya makinig sa mga lokal na manggagawa nang walang ere, kung paano siya magtanong tungkol sa kalikasan ng lugar, at kung paano siya ngumiti nang totoo kapag may nakakatawang binanggit ang foreman. Ang lalaking kilala ng buong BGC bilang cold at ruthless ay mukhang tao rito sa isla, payapa, at malayo sa ingay ng corporate world.
Pero ang sandaling iyon ng katahimikan ay naputol nang marinig namin ang boses ng isang babae mula sa hindi kalayuan.
"Well, well, well. Look who decided to play beach lovers."
Napalingon kami sabay ni Lucas. Mula sa lilim ng mga niyog, naglalakad papalapit sa amin si Victoria Alcantara. Suot ang isang branded resort wear, suot ang makapal na sunglasses, at nakapameywang habang nakatingin sa aming dalawa gamit ang isang mapang-uyam na ngiti. Kasunod niya ang dalawang lalaking may hawak na camera.
Bumilis ang kabog ng dibdib ko. Bakit nandito si Victoria?
"Victoria," malamig na bati ni Lucas habang inilalagay ang isang kamay sa bulsa ng kanyang pantalon, ang mukha ay biglang bumalik sa pagiging blangko at seryoso. "Anong ginagawa mo rito? Pribadong ari-arian ito ng Montenegro Estates."
"Pribado nga, kaya nga nagtataka ako kung bakit nakapasok ang isang peke at scripted na relasyon dito sa isla mo, Lucas," sagot ni Victoria habang naglalakad palapit sa amin, ang mga mata ay nakatingin sa akin na parang hinuhusgahan ang bawat hibla ng buhok ko. "Alam mo, naging interesado talaga ako sa inyo nung una naming nakita sa art auction. Kaya nag-imbestiga ako nang kaunti. At alam mo ba kung ano ang nadiskubre ko?"
Tumigil siya sa harap namin, tiningnan kaming dalawa nang may panlalait. "Walang nakakaalam sa mga kaibigan mo sa high-society na naging kayo pala. Walang lumabas na kahit anong litrato ninyo noon maliban na lang nung kailangang-kailangan mong linisin ang pangalan ng babaeng ito dahil sa iskandalo niya sa isang may-asawang developer."
Huminga ako nang malalim, pilit pinatitibay ang mukha ko. Handa na akong sumagot at ipagtanggol ang sarili ko, pero inunahan ako ni Lucas.
"Victoria," sabi ni Lucas, ang boses ay mababa pero may talim na parang yelo na bumalot sa buong paligid. "Kung naparito ka para magkalat ng dumi rito sa isla ko, mas mabuting umalis ka na bago ko pa tawagin ang security para itapon ka sa dagat."
"Huwag mo akong takutin, Lucas," tumatawang sabi ni Victoria habang inilalabas ang kanyang phone. "May hawak akong ebidensya na ang relasyon ninyong dalawa ay isang malaking palabas para lang sagipin ang mga kumpanya ninyo. Ipapakita ko ito bukas sa buong press, maliban na lang kung..."
Tumigil siya sandali, ibinaling ang tingin sa akin bago ibinalik kay Lucas.
"...maliban na lang kung ibigay mo sa pamilya ko ang eksklusibong land development deal para sa bagong commercial complex sa Alabang. Iyon ang kabayaran para manahimik ako."
Natahimik ako nang marinig ko iyon. Pera at kapangyarihan na naman. Ginagamit niya ang panggigipit para makuha ang gusto ng pamilya niya. Tumingin ako kay Lucas para makita ang reaksyon niya. Ang mukha niya ay kasing-itim ng gabi, ang panga ay mahigpit na nagsalubong, at ang mga mata niya ay nag-aapoy sa galit—hindi dahil sa naipit siya sa sitwasyon, kundi dahil ginamit si Victoria para dungisan ako.
"Isang malaking kasunduan ang hinihingi mo, Victoria," mahinang sabi ni Lucas habang humakbang palapit sa kanya. "Pero subukan mo lang i-publish ang kahit anong salita tungkol sa amin, at sisiguraduhin ko na ang pamilya mo ay mawawalan ng kahit isang dangkal na lupa sa buong bansa."
SIENNA POVPagkabalik namin galing Palawan, hindi ako nakatulog nang maayos buong magdamag. Paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang banta ni Victoria Alcantara. Kahit pa sinabi ni Lucas na haharapin niya ito, may bahagi pa rin sa akin ang nababahala. Ayokong madamay ang kumpanya ko sa isang mas malaking gulo kapag natuloy ang mga banta ng babaeng iyon.Kinaumagahan, maagang dumating si Kat sa opisina ko dala ang isang tasa ng kape at ang tablet kung saan naka-flash ang schedule namin para sa gabi."Sienna, naka-confirm na ang attendance niyo ni Lucas sa charity cocktail event sa Rockwell Club mamaya," bungad ni Kat habang nakatayo sa harap ng mesa ko. "Maraming high-profile investors at board members ang dadalo. Sabi ng PR team ni Lucas, ito na ang tamang pagkakataon para ipakita ulit sa publiko na solid ang relasyon ninyo, lalo na ngayong kumakalat ang mga bulung-bulungan mula kay Victoria."Tumango ako habang iniinom ang kape ko. "Alam ko, Kat. Kakausapin ko si Lucas mamaya tungkol
SIENNA POVAlas-singko ng madaling-araw sumakay kami sa pribadong chopper ni Lucas patungong El Nido, Palawan. Ayon sa pinlano naming PR strategy, kailangan naming magpakita sa publiko na nag-o-ocular inspection kami para sa isang joint eco-resort project—isang hakbang para mas maging kapani-paniwala ang aming relasyon bukod sa mga art gallery at charity galas.Tahimik ang loob ng chopper habang lumilipad kami lampas sa maulap na kalangitan ng Maynila. Suot ko ang isang puting linen button-down shirt at slacks, nakatali ang buhok ko sa isang maluwag na bun, habang si Lucas naman ay nakasuot ng simpleng navy blue polo at khaki pants. Kung titingnan kami ng ibang tao, para kaming normal na magkasamang nagbabakasyon. Pero sa loob ko, magkabilang dulo ng mundo ang nararamdaman ko: ang lamig ng aircon ng chopper at ang init ng bawat sulyap niya."Kung mapagod ka sa paglalakad sa site mamaya, sabihin mo agad," basag ni Lucas sa katahimikan habang nakatingin sa tablet niya kung saan naroon a
SIENNA POVLimang araw ang lumipas mula nang pirmahan ko ang kontrata kay Lucas, at heto na ako ngayon, nakatayo sa labas ng ballroom ng Grand Hyatt sa BGC habang hinihingal nang bahagya. Suot ko ang isang terno na emerald green silk dress na may modern asymmetric cut, likha ng isa sa mga paborito kong local designers. Perpekto ang pagkaka-tailor nito sa katawan ko, eleganteng tingnan, pero sa totoo lang, pakiramdam ko ay nakasuot ako ng armor papasok sa isang giyera."Ready ka na?" ang tanong ni Kat habang inaayos ang buhok ko at pinupunasan ang kaunting smudged lipstick sa gilid ng labi ko gamit ang tissue. "Nasa loob na ang buong high-society world at ang mga press. Kapag pumasok kayo ni Lucas doon, wala nang atrasan ito."Tumango ako nang may diin, pilit pinatitibay ang loob ko. "Ready na. Mas gugustuhin ko pang harapin ang libong galit na kliyente kaysa magmukhang talunan sa harap ng mga taong nag-aabang sa pagbagsak ko."Ilang sandali pa, naramdaman ko na ang presensya niya bago
SIENNA POVAlas-siyete ng gabi nang pumasok ako sa Lumière, isang eksklusibong private dining club sa tuktok ng isang gusali sa Bonifacio Global City. Tahimik ang buong paligid. Malalaking glass windows ang sumasalubong sa nagniningning na ilaw ng siyudad, pero walang sinuman ang naroroon kundi ang waiter na naghatid sa akin sa pinakadulong mesa.At doon siya nakaupo.Si Lucas Montenegro. Suot ang isang itim na tailored suit na walang kurbata, bahagyang nakabukas ang itaas na butones ng kanyang puting polo. Tahimik siyang umiinom ng single malt whiskey habang nakatingin sa labas ng bintana. Ang mga matutulis niyang linya ng mukha at ang malamig na tindig niya ay sumisigaw ng kapangyarihan nang walang kahirap-hirap.Huminga ako nang malalim bago hinila ang silya sa tapat niya at naupo. "Sana binigyan mo na lang ako ng memo kung gusto mo akong ipatawag, Montenegro."Lumingon siya. Ang mga mata niyang kulay abo ay dumaan sa akin bago bahagyang gumawi ang gilid ng labi niya sa isang tipid
SIENNA POVSabi nila, ang isang magandang disenyo ay nagsisimula sa matibay na pundasyon. Pero habang nakatayo ako rito sa glass-walled conference room sa 34th floor ng Horizon Tower, ramdam ko kung paanong ang limang taon ng paghihirap ko para maitayo ang Aragon Atelier ay kayang gibain ng isang powerpoint presentation lang."Ms. Aragon, the board is still waiting for your final justification on the material costs," seryosong sabi ni Mr. Valderrama, ang pinakamatandang miyembro ng executive committee, habang nakatitig sa tablet niya.Ngumiti ako nang banayad, iyong tipong propesyonal at kontrolado, kahit na ang totoo ay para akong nakatayo sa gilid ng bangin. "As I’ve detailed in the blueprint, sir, we’re using locally sourced sustainable marble. It cuts carbon footprint by forty percent while maintaining the structural luxury your hotel brand requires. Quality doesn't always have to be imported."Tumango-tango ang ilan, pero bago pa tuluyang pumanig sa akin ang board, tumunog ang su







