MasukStill four years ago
HER POV Hindi pa siya nagkakasyota at wala pa sa isipan niya ang magpaligaw.Matapos niyang maranasan ang maitim na hagupit ng sekreto ng kanilang pamilya ay tila nag-iba na ang prinsipyo niya sa pag-ibig. Kung sa noon ay naniniwala siya sa matamis at masuyong pag-iibigan ng magkasintahan. She find it lame and boring.Mas gusto niya na yata ang nagkakasakitan para mas exciting. She wanted extreme pain for pleasure just like what she experienced and endured last few months ago with her family. "Oh, hi, Daisy, kumusta ang usapan ninyo ng lover boy mo, hehehehe, enjoy ba?," bungat ni Cristy ng makaupo katabi nito sa loob ng classroom nila. "Will you shut your mouth!!! Ano na lang ang iisipin ng mga kaklase natin kapag narinig ka nila at isa pa hindi ko iyon lover boy so please stop teasing me, I don't like it !!!," she annoyingly uttered with anger in her eyes but in low tone upang walang makarinig ka sa kanya. "Oi, biro lang ikaw naman sobra ka namang affected, nawiwili lang kasi kami kay Lando sa taas ng pasensiya nito sa pagsusuyo sa iyo,hmnp, ang suwerte mo kaya beshy!," turan pa nito. "Anong suyo, mabait lang iyong tao, kaya huwag munang lagyan ng kahulugan iyong ginagawa niya sa akin, and for pete sake! Never akong papatol sa isang katulad niya, hindi ko siya type never..never..never...period," she insisted fiercely. "Hoy! Kalma ka lang beshy! Ikaw naman kasi in-denial pa, obvious naman kasi na may gusto iyong tao sa iyo, walang magtitiyagang gagawa ng assignments mo ng libre, walang lalakeng magtitiyagang magkakarga ng mga gamit mo pauwi araw-araw at matiyagang maghihintay hanggang matapos ka sa mga ka-ek-ekan mo nuh?," buwelta pa nito. "Puwes kung ganoon ang tingin mo, let him be, hanggang manigas at magsawa siya sa akin dahil wala talaga siyang pag-asa sa akin, yakksssss," nandidiri niyang sabi na pinandilatan pa si Cristy. "So, you mean nararamdaman mo na rin na may gusto siya sa iyo at hinahayaan mo lang," kumpirma pa nito. "A little bit but I think I have already my first victim," sa wakas na bungat niya. "Huh?, wait, anong ibig mong sabihin?," koryoso nitong tanong. "Just wait and see, for now, I am enjoying the moment!!! Pero hindi ako nasasayahan sa panunukso ninyo sa akin kaya tigilan ninyo ako kasi kung ako makaganti sa inyo mas malala pa diyan ang gagawin ko," madiin niyang bulong kay Cristy. "Copy beshy!!! Takot kaya ako sa iyo, hehehehe....oh, hayan na pala si Mrs. Santa Cruz, peace beshy !!!!!," itinaas pa nito ang dalawang daliri at ngumiti ng kay tamis sa kanya. She is not naive in the first place. Ang pinapakitang kabutihan sa kanya ni Lando ay hindi lang dahil bukal lang sa dibdib nitong tulungan siya, there's more.Alam niyang darating ang araw na magpapahiwatig na itong ligawan siya ngunit mas wais siya. Ngayon na may silbi pa sa kanya si Lando ay gagamitin niya muna ito. Paaasahin at paglalaruan ang damdamin nito.He would be her first cruel game victim. Hindi na siya makapaghintay na darating sila sa moment na iyon na makikita niyang iiyak sa kanyang harapan si Lando dahil nainlab na ito ng husto sa kanya.It would a great pleasure for her to break someone's heart.“Hush now… mommy, it’s gonna be alright!,” ang paghagod ng maliit na palad sa kanyang likod niya Savior ang nagbigay ng kapanatagan sa kanya. Reality hits her. Again and again, his son saves him from total anguish and torment. Hindi siya dapat magpatalo sa pighati at lungkot. May dahilan palagi ang Diyos kung bakit nangyayari ang lahat ng ito sa buhay niya. “We are going home, son!,” nang medyo kumalma na siya ay hinarap niya ang anak at humiwalay sa pagyakap rito. “Where mom?, we are home, isn’t it? this is our only home!,” inosenteng tugon pa nito. “Nope, we are heading back to the Philippines, where your grannies and uncle are!,” pagtatama niya sa anak. “Is it for good mom? are we leaving our tiny home?,” makulit nitong usisa. “I am not sure, baby. But we need to see them for the last time!,” sabi ko pa. Tumango- tango si Savior. Sa mura nitong edad ay marami na itong alam at madali lang itong makaunawa sa bawat sitwasyon. Matalino ang kanyang anak. Kahit hindi niya
DAISY POV “Your parents and brother Dane died in a plane crash. Come home ASAP, Daisy!,” pabalik- balik niyang binasa ang text message sa kanya ni Simon, at hindi pa rin maproseso ng utak niya ang mensahe. “No, it can’t be!,” iiling- iling siya habang walang patid ang pagpatak ng kanyang mga luha. Maraming katanungang naglalaro sa kanyang isipan. Kung bakit nadisgrasya ang kuya Dane niya at mga magulang? Magaling at marunong naman ang kuya niya magpalipad ng eroplano. Bakit sa mga mahal niya pa sa buhay nangyari ang trahedyang ito. Tinikis siya ng mga magulang at nadamay pa ang kuya Dane niya na hindi na siya kinakausap at kinakamusta. Batid niyang pinipigilan at hinihigpitan ng mga magulang niya ang kuya niyang makipagkomunikasyon at tumulong sa kanya. Napakawalang puso talaga ng kanyang mga magulang at tinotoo na nga nito ang pagtakwil sa kanya. Kahit nagtatampo siya sa kuya Dane niya dahil mahigit dalawang taon silang walang komunikasyon at wala man lang ito nagparamdam
DAISY POV “Very good baby! Now go and tidy yourself up. Lunch is ready a little while now!,” tumalima naman agad si Savior kaya’t bumalik na siya sa pagluluto at pag- set up ng lamesa. Bata lamang si Savior ay sinanay niya na itong alagaan ang sarili. Bukod sa maselan ang kondisyon nito sa bago nitong bato ay nakatutok din siya sa lifestyle at diet ng anak. Awa ng Diyos, dalawang taon na rin ang lumipas mula ng mag undergo ng kidney transplant ang anak at wala namang komplikasyon na namutawi sa anak. Regular din ang monthly check up at lab test ni Savior upang masiguro niyang healthy ang anak. Nakatutok at hands- on siya sa pangangailangan ng anak habang rumaraket siya sa digital world. Magaling siya sa designing kaya’t iyon ang kanyang pinagkakaabalahan. Isa siyang freelance graphic designer at awa ng Diyos ay meron din siyang nakukuha na mga clients online. Kahit hindi siya nakapagtapos ng kolehiyo aty ginamit niya ang basic knowledge niya sa kanyang kurso na Fine Arts.
DAISY POV Madaling lumipas ang dalawang taon magmula ng magkaroon ng malubhang sakit ang anak niyang si Savior. Nailigtas niya ang anak ngunit habang- buhay naman niya dala- dala sa sarili niya ang mantsa at dumi ng kanyang pagkababae. Naggawa niyang magbenta ng kanyang katawan para sa pera. Nangyari na ang nangyari. Kaya niyang sikmurain ang lahat. Ubos na ubos na ang kanyang dangal pero ang kanyang pagiging ina ay hinding-hindi mauubos. Ipaglalaban niya ang buhay ni Savior. At hindi nga siya nabigo. Nadugtungan ang buhay ni Savior sa panibago nitong kidney. Kinuwestiyon niya ang doktor kung bakit nasira ang bato ng anak. Hindi lang pala sa kinakain nasisira ang kidney kung hindi sa stress. Inaamin niya na walang araw na hindi siya umiiyak ng ipinagbubuntis niya ang anak. She felt alone then. Tanging ang Diyos lang ang kinakapitan niya sa panahong lugmok na lugmok siya. But God is still good. She had surpassed those ebbing and hard times of her life. Ngayon masasabi niya
DYLAN LANDER POV “There you are son! Paaasahin muna naman ako pagkatapos ano?,” inaarok ng ama niya kung totohanin niya ba ang binitiwan niyang salita. “Of course I do!,” hindi niya hinintay makasagot pa sa kanya ang ama. Enough of that matter. Kahit kaarawan ng daddy niya ay hindi siya nagpatinag. Umalis siya sa kumpulan ng mga tao sa malapad nilang hardin sa mansiyon kung saan idinaraos ang party. Tumungo siya sa pribadong opisina niya dito sa mansiyon. Deretso siya sa wine bar at kumuha ng paborito niyang alak. Hindi naman siya nag-abala pang kumuha ng kopita. Pagkabukas niya ng bote ay agad na siyang tumungga. Alam niyang maraming mata ang nakamasid sa kanya kanina. Mga kababaihang gusto siyang masungkit. Pasensiya na lang sila dahil wala silang epekto sa kanya. Alam niya namang katawan at pera niya lamang ang habol ng mga ito sa kanya. Mahirap ng magtiwala lalo na at masakit at malalim ang kanyang napagdaanan sa isang babae. Hindi na nga siguro siya makakausad. Habang
A year later…. DYLAN LANDER POV “One… two… three… happy birthday to you!,” malakas ang music background na pinatutugtog sa 70th birthday ng kanyang daddy. Marami- rami rin ang dumalo karamihan ay mga retirado ding business associates ng daddy niya. Ilang taon din siyang hindi dumadalo sa ganitong birthday party ng daddy niya simula ng sumakabilang- buhay ang mommy niya. He distant himself from people- from grandiose celebration and merry making. But now is different. Niyakag siya ng ama na dumalo dahil mahalaga daw itong iianunsiyo at kapag hindi siya pupunta ay talagang hindi na siya kakausapin nito. Wala na siyang ibang kapamilya kung hindi ang ama niya na lamang. Kahit pa ayaw niya ay nakukunsensiya rin naman siya lalo na at ganoon na ang tono ng ama sa kanya kung makipag-usap sa kanya sa telepono. Mahigit tatlong buwan na rin silang hindi nagkikita at madalang lang kung mag-usap sa telepono. Wala namang problema sa ama niya kung hindi siya mismo. Iniiwasan niya ang mak







