เข้าสู่ระบบJacob was really inspired to work with Montenegro’s. They will build a two-storey Victorian-style mansion on the highest part of the land, one big pavilion, two smaller ones, villas and tent-like cottages made of bamboo. Maglalagay rin sila ng dalawang infinity pool at mayroon ding man-made hot spring. Some of the trees weren’t cut down, iyon ay sa kagustuhan na rin niya at ng mga Montenegro. And to make it really private, villas were set to be far from each other. Para na rin
Tulalang nakatitig sa kisame ng kanilang silid si Jacob. Isang linggo na ang lumipas, ngunit magulo pa rin ang kaniyang isip. Hindi pa rin mawala roon ang mga narinig niyang pag-uusap nina Anyah at ng kaniyang biyenan— paulit-ulit na parang isang video na walang tigil sa pag-play sa kaniyang isp.Those thoughts gave him headaches and long, cold nights.Gusto niyang kausapin si Anyah, ngunit palagi siyang nauunahan ng takot. Takot na baka totoo ang lahat ng kaniyang hinala. Takot na baka siya nga ang ugat ng lahat ng iyon. At higit sa lahat, takot na baka muli itong lumayo sa kaniya— at tuluyan na siyang iwan.Ngunit, hanggang kailan ba siya mananatiling ganoon? Hanggang kailan siya matatakot? Hanggang kailan niya tatakbuhan ang bangungot na muntik nang sumira sa pagsasama nila ni Anyah? Hindi ba’t panahon na para gumawa siya ng paraan upang tuluyan na nilang ayusin ang kanilang relasyon?
Makalipas ang tatlong araw, sa wakas ay nakalabas na rin ng ospital si Jacob. Kasamang umuwi nina Anyah ang kaniyang mga magulang sa kanilang bahay. Her mom insisted to spend more quality time with her. Miss na miss na raw kasi siya nito.Hindi naman niya masisisi ang ina. Most of her life, she spent it outside the country. Hindi rin siya madalas umuwi sa kanila, lalo na nang nakalipas na limang taon. Kung gaano niya katagal tinikis si Jacob, ganoon din ang kaniyang pamilya. Well, except for the fact that she never forgot to call them from time to time. Para na rin sa ikapapanatag ng isip ng mga ito.“Oh? You’re cooking?” tanong ng kaniyang ina pagpasok nito sa kusina.Nakangiting nilingon niya ito. “Good morning, mom. How’s your sleep?” bati niya. Lumapit ito sa kaniya. Hinalikan naman niya ito sa pisngi,“Ayon, okay naman. I don’t know na may bahay na
Anyah never left Jacob’s side. She prayed and continuously prayed for his fast healing. Ang sabi ni Brayden, mga ilang oras din daw bago mawala ang epekto ng anesthesia at pampatulog na ipinainom dito. Binigyan sadya ng pampatulog ang kaniyang asawa para hindi raw ma-stress ang katawan at makapahinga. May kalaliman din kasi ang naging sugat nito, at ilang pulgada rin ang naging tahi.Kanina, inalok siya ng kaniyang byenang babae na matulog muna subalit, hindi siya pumayag. Mas gusto kasi niyang gising siya at siyang unang makita ni Jacob kapag ibinukas na nito ang mga mata.Tinanggihan niya rin ang alok nitong umuwi muna para makapagpalit ng damit. Kaya mas pinili ng mga byenan niya na pauwiin muna si Alejandro. Ito ang inutusang kumuha ng gamit nilang mag-asawa. Ibinilin din ng kaniyang byenang babae na isama nito si Veronica sa pagpunta sa kanila. Para ito raw ang kumuha ng mga gamit niya. Si Enrico naman, pinabili nito ng pagkain at
Lakad-takbo si Anyah, nanginginig ang buong katawan. Kanina pa siya nagdadasal na sana ay ayos lang ang kaniyang asawa, pero iba ang sinasabi ng isip niya. Kagaya lang iyon noong tawagan siya ni Elias at sabihin nitong nasa ospital si Jacob at hindi pa nagigising. All negative thoughts were crumpled on her head. Kinakain niyon lahat ng matinong kaisipan niya, bumabalik din ang lahat ng mga pinagdaan niya.Even guilt flooded her whole system every time she heard bad news about her husband. And every time she thought she was needed, it was him who pushed her away.But . . . not now. Alam niyang ayos na sila, alam niyang hinihintay siya ng kaniyang asawa. Alam niya, hindi na sila babalik sa dati dahil siya mismo ang aayos ng relasyon nila.“A-ahm, miss, saan naroon ang asawa ko. I mean . . . si Mr. Jacob Lagdameo,” naginginig ang mga labing tanong niya. Ang mga kamay niyang nakapatong sa marmol na receptio
Panay ang tap ng mga daliri ni Jacob habang nagmamaneho. Nakabalik na silang mag-asawa galing bakasyon kaya balik trabaho na rin siya. Kaaalis-alis nga lang niya sa kanila pero parang gusto na ulit niyang bumalik at huwag na munang magtrabaho.F**k! He missed Anyah already!He must be so madly and deeply in love with her to feel like that. Dahil ang gusto niya, segu-segundo itong nakikita, naririnig at nararamdaman.Napailing na lang siya bago ngumiti. He checked the time on the dashboard. Alas-otso pa lang ng umaga pero pakiramdaman niya, isang taon na agad ang nakalipas.Grabe, Jacob! Isang taon agad? Hindi ba puwedeng isang araw lang o kaya isang oras? Ang OA mo, ha! Napaka-OA! Tapos kapag may nangyari iiyak-iyak ka naman at maglalasing. Naku! Huwag nga ako sa paganyan-ganyan mo! Istilo mo bulok!“Tse! Tsupe! Go away, you f**king conscience! Huwag mong
“Oh, I missed this!” malakas na wika ni Anyah habang pinapaspas ng malakas na hangin ang kanilang mga katawan. Sakay sila ng yate patungo sa kabilang pampang, sa Hacienda Monte Bello.“I know!” masayang tugon ni Jacob bago siya hinalikan sa noo.“Alam ba nilang pupunta tayo sa kanila?” tanong pa niya. Na-miss niyang mangabayo at iyon na ang pinakamagandang pagkakataon para magawa niya iyong muli.“Yes. Tita Candice insisted us to visit them. I’m sure matutuwa siyang makita tayo. She even mentioned cooking sinigang. She knew you’ll love it.”“Really?”“Yeah! Mukhang kuhang-kuha na niya ang kiliti mo.”Napangiti siya at yumakap sa baywang ng asawa. Noong unang beses kasing tumapak ang mga paa niya sa bahay nina Kristoff, iyon ang pagkaing inihayin sa kanila ng ginang. And she lo







