บททั้งหมดของ HOMBRES CALIENTES 5: JACOB - NEVER BEEN, NEVER HAD: บทที่ 1 - บทที่ 10

Jacob was tapping his fingers on the railings. Kanina pa siya sa airport— sa waiting area, pero hanggang ngayon, wala pa ang hinihintay niya.Tiningnan niya ang relong pambisig. It was already four in the afternoon. Ang sabi sa kaniya, alas-kwatro y media raw ang dating. Napaaga nga lang siguro siya.“I am not excited. I am just being responsible here. Kung hindi pa nga sinabi ng kapatid niya na darating siya hindi ko pa malalaman.”Napabuntonghininga siya. Hindi niya alam kung bakit ba humantong ang buhay niya sa ganoon. He knew he did his best. Pero para bang sa kanta ni Dan Hill na Sometimes When We Touch. It still wasn’t good enough.“Siguro nga . . . I am not enough,” bulong niya, muling bumuntonghininga. Pagkatapos, tumingin siya sa kawalan.He didn’t know that time passed by as he stared at nothingness for a long while. Nabasag lang ang mundong nilikha niya para sa sarili nang may magsalita sa kaniyang tabi.“J-Jacob? What are you doing here?”Kagyat siyang napalingon sa nagsa

Napansin ni Jacob ang pagkaestatwa ni Anyah nang makababa ito sa kotse niya, habang pinagmamasdan ang kanilang bahay. He could see the sadness in her eyes, even the pain. There’s also bitterness on it that he couldn’t explain. At base sa ekspresyon ng mukha nito, para bang ayaw nito kahit ang pumasok man lang sa loob niyon— na sila mismong dalawa ang nagdisenyo.Yes. The truth was, he and Anyah designed their dream house when they were still dating. It was a modern, three-storey mansion with a very wide lawn, magnificent garden, and a big kidney-shaped swimming pool on the side. Pa-cube ang style ng bahay nilang iyon at saktong-sakto lang ang kumbinasyon ng bubog na salamin, sheet piles at concrete na siyang pinakadingding, habang Earth tone naman ang kulay. May apat na baitang iyon sa harap bago marating ang dalawang malapad na pintong kahoy.Pareho silang nasa linya ng construction. Siya bilang engineer at si Anyah naman bilang architect, kaya alam nilang pareho ang mga ayaw at gust

“F**k! What is it! What is it! May magnanakaw ba? May sunog ba?” sunod-sunod na wika ni Jacob kasabay ng mabilis na pagbalikwas. Nakatayo na siya sa ibabaw ng kama habang nakahanda ang dalawang kamay para manuntok.“Anyah, what is it? Ano ba’ng nakita mo?” Inaantok pa ang diwa niya kaya medyo umiikot pa ang paningin niya. He wanted to close his eyes again, but he stopped himself. Kaya naman, malakas na lang niyang ipinilig ang ulo dahil wala naman siyang makitang kahit ano sa kaniyang harapan.Pababa na ang mga kamay niya nang marinig ang sunod-sunod na pag-flash ng camera. Kagyat siyang napabaling sa pinagmulan niyon. And there, besides Anyah was his m*ron friends, taking photos of him.“F**k, m*rons! What are you doing here?! Hindi niyo ba alam ang bedroom rules? Sagrado ang lugar na ito, mga loko! Paano kayo nakapasok dito, ha?”“Tsk! Ano sa palagay niyo? Nabinyagan na ba ang alaga natin?” tanong ni Skyler sa iba pa nilang mga kaibigan na binalewala lang ang mga sinabi niya.“Well,

Jacob knew he had drunk a lot, but he wasn’t drunk at all. Nakalakad pa nga siya pauwi. Nakaligo pa rin siya at ngayon ay nakahiga na sila ni Anyah. Subalit, kahit anong gawin niyang pagpapatulog sa sarili, hindi niya magawang ipikit ang mga mata. He was sure that he was burning, but it was not because of a fever. For some reason, iba ang dahilan niyon. Ang kaniyang asawa. Hindi niya alam kung tulog na ito, pero pansin niyang kalmado ang paghinga nito. “Anyah?” tawag niya rito, pagkuwa’y pinakiramdaman. Ilang sandali rin ang pinalipas niya ngunit walang tugon mula rito. Napabuntonghininga siya bago yumakap rito. But he felt that unimaginable pain in him. Gustuhin man niyang pigilan ang sarili pero kusang naglikot ang mga kamay niya. He even sniffed Anyah’s nape. Napamura siya sa isip dahil mas lalong tumindi ang sakit na kaniyang nadarama.&nb

Masiglang inilalagay ni Anyah ang mga pagkaing pinagkaabalahan niyang lutuin kanina. Mga paborito iyon ni Jacob dahil gusto niyang sopresahin ito. Pupuntahan niya ito sa opisina nito at sabay silang mag-l-lunch. Alam niya kasing doon lang siya makababawi sa mga ginawa nito para sa kaniya. Sandali siyang tumigil sa paglalagay ng mga food containers sa paper bag. Napatingin siya sa kawalan kasabay ng malalim na buntonghininga. She was thinking of giving their marriage a chance. She knew Jacob and his feelings for her. Alam niyang mahal na mahal siya nito. Ganoon din naman siya kaya lang . . . Madali niyang ipinilig ang ulo. “Marami pa akong kailangang gawin at unahin. Aayusin ko muna itong relasyon namin bago ko pag-isipan ang susunod kong hakbang,” sabi niya sa sarili bago ipinagpatuloy ang ginagawa. Nang matapos, ginamit niya ang isa sa mga kotse ni Jacob. Iyon din naman ang bilin nito sa kaniya para daw hind