ログインASHERA "Are we going to the party tonight, again?" Nagingislap ang mga mata ni Amery habang nagtatanong. Nandito ako ngayon sa kanyang condo; ayoko namang magmukmok sa bahay. Magtatalo lang kami ni Jeorge kung mamalagi ako roon. "No way! You left me the last time we went," I said with a frown. I couldn’t help biting my lip as I remembered the night Jeorge and I were together. Suddenly, the sensitive parts of my body felt a flutter of excitement. "S-sorry, may nag-aya sa akin na pumunta ng motel eh," nakangiting sabi niya na parang ipinagmamalaki pa ang kalokohan. "Kapag ikaw nagka-HIV, ewan ko na lang sa 'yo," sabi ko nang nakataas ang kilay. "Hindi noh. Sobrang ingat ako at palagi akong nagpapa-check-up. Kahit paano, mahal ko pa rin ang buhay ko," mayabang na sabi niya kaya inismiran ko na lamang siya. Baka kung saan pa mapunta ang usapan. "Pero sabay naman tayong nakauwi ah!" nakangusong sabi niya. Malamang na inantay ko pa siyang makabalik sa bar. Lasing na lasing ang baba
JEORGE "Mag-seatbelt ka, 'wag kang tanga!" Inis na sabi ko sa kanya. Hindi dahil concerned ako sa kanya kundi dahil kailangan, ang ingay ng kotse. Hindi siya nagsalita, pero ginawa niya ang iniutos ko. Para namang pagod na pagod siya, wala naman siyang ginawa buong maghapon. Pinakatitigan ko siya, nakatingin siya sa labas at parang wala lang ang presensya ko sa kanya. Pinakatitigan ko ang katayuan niya, simpleng damit na hindi ko alam kung saan niya nabili. Mukha naman siyang tao pero ang cheap nang mga bagay na mayroon siya. Bigla siyang tumingin sa akin kaya nagulat ako't nawalan ng balanse sa pagmamaneho. Muntik na kaming mabangga, mabuti na lamang ay nakaiwas ako. Nakita kong nagulat din siya dahil nakahawak siya sa dibdib niya. Gusto kong mag-sorry sa kanya pero nangingibabaw talaga ang ego ko, hindi ko kaya. Muling nanaig ang katahimikan sa pagitan namin. Nag-focus na lang ako sa pagmamaneho. Pagdating sa bahay ay tahimik pa rin siya. Pinagbuksan kami ni Mama Eunice kaya
Ashera "When it comes to Zebyana, he’s like a mad dog— fawning all over her," bulong ko sa kawalan habang inaayos ang mga papeles na nagkalat sa aking lamesa. "Are you saying something?" seryosong tanong niya habang nanlilisik ang mga mata. Kahit pa mas lalo niyang palakihin iyang mga mata niya, mas lalo ding nadadagdagan ang lakas ng loob kong baliwalain ang lahat ng sinasabi at ginagawa nilang dalawa ni Zebyana sa akin. "Nothing, sir. Did you hear something?" sarkastikong tanong ko, ngunit mas lalo lang kumunot ang noo niya at nilapitan ako. Inilapag niya ang napakadaming papeles sa harapan ko kaya hindi ko maiwasang mapabusangot. Andaming pipirmahan; tinatamad na ako. "Tapusin mo 'yan ngayong umaga dahil kailangan ko 'yan bukas. Pero bago mo gawin 'yan, hilutin mo muna ang likod ko," seryosong sabi niya na para bang mali lang ang pagkakarinig ko. Gusto niyang hilutin ko siya? Anong klaseng hilot naman ang gusto niya? "A-anong hilot?" nauutal na sabi ko. Hindi lang talaga a
JEORGE Paggising ko pa lang ng umaga ay naiinis na ako. Hindi naman ako nireregla, pero yung galit ko parang tumira na sa ulo ko na kahit si Zebyana ay hindi ito kayang tanggalin. Bukod sa may hangover ako, dinagdagan pa ito ng sandamakmak na toyo. Knock! Knock! Napapikit na lamang ako dahil sa matinding inis. Hindi ko sinabing bumalik siya dito sa opisina. Ang sabi ko ay lumayas siya. Mahirap bang intindihin ang sinasabi ko? Isama mo pa ang namumula at nasunog kong braso at hita dahil sa katangahan niya. Sinamaan ko ng tingin ang taong pumasok, pero bigla-bigla ay nawala ang pagkakunot sa aking noo at nginitian ng peke ang bagong dating. Ano na naman kayang kailangan niya? "Good morning, Mr. Emerald. Looks like you’re having a rough day, huh?" nakangising sabi niya. Pinilit kong ngumiti pero ang ending sumakit lang ang panga ko. "Not really. Just a hangover, Mr. Montefalcon. May I ask why you’re here?" seryosong tanong ko. Agad nawala ang ngiti sa labi niya at mabilis na umupo k
ASHERA "Ashera! Where is my coffee?!" malakas na sigaw ni Jeorge na para bang atat na atat siyang makapagkape. Inutusan niya akong pumunta ng pantry para ikuha siya ng kape at makakain. Kanina pa siya may sama ng loob sa'kin sa hindi ko malamang dahilan. Okay naman siya kagabi; nasobrahan ata ng inom. Imbes na sa tiyan ilagay ang alak, nilagay na naman niya ito sa ulo. "Saglit lang, Sir." Nagmadali akong pumasok ng opisina at lumapit sa kanya. Ngunit bago pa ako makarating sa kanyang pwesto, natalisod ako sa upuang nakaharang sa daan. "What the heck! A-arayyy! Tangina naman!" malakas na sigaw niya habang walang tigil na tumatalon at pag-ihip sa kanyang braso at binti na natapunan ng mainit na kape. "Sorry, Sir. H-hindi ko po sinasadya." Hindi ko maiwasang mautal dahil ang sama ng tingin niya sa akin. "Bogggsh!" I just closed my eyes as he punched the table hard. I really didn’t mean to do it—I got splashed on my thigh too. "ANG TANGA-TANGA MO TALAGA!" sigaw niya sa akin.
JEORGE Damn that woman! I can’t get her out of my mind—her scent, her body, her lips. Everything about her is magical. She feels familiar to me, but I can’t remember where I’ve seen her before. Out of all the women I’ve been with, she’s different. I even took her virginity, yet I never got her name. Why did she have to wear a mask anyway? I didn’t get to see her face at all. I was lost in thought when the person next to me suddenly shouted. "Hello! Hangin ba ang kausap ko? Kanina pa ako nagsasalita dito!" I snapped out of it at once because of Zebyana’s angry voice. Her eyes were glaring at me. "Ano yun, Love? Sorry, nahihilo na kasi ako," pagsisinungaling ko, pero ang totoo ay lutang lang talaga ako. "Mabuti at nakakapagmaneho ka pa. Bwisit ka!" iritableng sabi niya. Bumabyahe na kasi kami pauwi ng bahay. Nawala na rin ang kalasingan ko, at alam kong malakas siyang uminom kaya hindi siya basta-basta nalalasing—isa sa mga bagay na nagustuhan ko sa kanya. "Sorry, Love. Napa







