HUSBAND'S CAGE

ASHERA

From the second floor of the house, I could clearly see how the love that should have been mine always went to my younger sister.

I just busied myself with cleaning the stairs. Every part of the floor I cleaned had to be scrubbed hard because it was so dirty, and every drop of sweat was a reminder that I had no right to complain about my work.

Tiningnan ko ang aking damit – mas marumi pa ito kaysa sa basahang hawak ko.

Muli akong tumingin kay Jeorge at Zebyana. Pareho silang nagtatawanan habang nanonood ng palabas sa telebisyon. Prenteng nakaupo sila sa sofa, nagsusubuan pa ng popcorn, samantalang ako’y nangangatog na ang mga tuhod sa matinding pagod at gutom.

I tried to smile, forcing myself to believe that all my suffering would eventually end. For now, I needed to stay strong, but every time I saw how happy they were, my heart would break into pieces.

I am legally recognized as his wife, though I have never been the object of his love.

Tanging kapirasong papel lang ang pinanghahawakan ko, hindi ang puso niya.

"Hera! Have you cooked dinner yet?" Malakas na sigaw ni Zebyana. Nakapamewang siya at masama ang tingin sa akin.

"Saglit lang. Tinatapos ko lang ang pagpupunas sa hagdan," paliwanag ko, ngunit lalo lang nangunot ang kanyang noo.

"Will we get full from that? Even if the stairs shine brightly, we can’t eat them!" Malakas niyang sigaw, kaya bigla akong nataranta. Nagmadali akong bumaba, halos madapa ako dahil basa pa rin ang hagdan.

"Ito na, magluluto na ako," mahinahong sabi ko. Dumaan ako sa harapan nila, ngunit hindi man lang ako tinignan ni Jeorge. Matagal ko nang alam na wala siyang pakialam sa aking presensya.

"What are you still fooling around with? The kitchen isn’t here!" bulyaw ni Zebyana sa akin na para bang ako’y isang tuta. Kahit kailan ay hindi niya ako itinuring na nakakatandang kapatid.

I moved quickly with tears streaming down my face. I went to the kitchen and prepared a meal. I grew up in a wealthy family, so all the work here was new to me. I wasn’t used to cleaning, so I got tired easily, I wasn’t used to cooking, so my fingers were covered in bandages because I didn’t know how to handle a knife properly. But I learned everything, in the short time I’ve been here, I’ve picked it up. I’m not exactly great at it yet, but I know I can manage on my own.

Pinili kong magluto ng sinabawang isda, para makahigop naman ako ng sabaw. Kanina pa kasi kumukulo ang sikmura ko – ang huling kain ko ay noong umaga pa, at hindi na ako nakakain ulit dahil sa dami ng trabahong kailangang gawin sa bahay.

Nasanay na ako sa amoy ng sibuyas at bawang na dati ay ayaw na ayaw ko. Kung noon ay umiiyak pa ako habang naghihiwa, ngayon naman ay parang manhid na ang mga mata ko.

It took me less than thirty minutes to finish cooking.

"Zebyana, nakaluto na ako," nakangiting sabi ko, ngunit inirapan lang ako nito. Inanyayahan na niya si Jeorge na kumain, at nilampasan lang nila ako na para bang hindi ako nag-eexist sa bahay na ito.

Pinanuod ko silang kumain, hindi ko mapigilan ang mapalunok. Malakas ang naging pagkulo ng aking tiyan, tila nagkakarambola ang lahat ng nilalaman nito. Hindi ko maiwasang mainggit sa kanila – hindi ako pweding sumabay sa kanila dahil magagalit si Zebyana. Kaya narito lang ako sa pintuan, hinihintay silang matapos.

Isang oras akong naghintay bago sila natapos. Tuyo na tuyo ang lalamunan ko at sabik na akong makahigop ng sabaw. Nang umalis sila ay nagmadali akong kumuha ng pinggan, ngunit nang tingnan ko ang kaldero ng ulam ay wala na itong laman. Ultimo ang sabaw ay simot na simot na, tanging mga tinik na lang ng isda ang natira. Bigla akong nanlumo, bagsak ang mga balikat na ibinalik ang pinggan sa lalagyan.

Napaluha na lamang ako habang pilit na kinukuha ang mga natitirang tutong na kanin sa kaldero. Nanginginig ang mga kamay ko nang isubo ito, at tuloy-tuloy na tumulo ang mga luha ko habang pilit na nginunguya at nilulunok ang kanin.

Kringggg..........

Mommy Calling......

Pinunasan ko muna ang aking mga kamay dahil dumikit ang mga tutong na kanin doon. Sunod naman ay pinunasan ko ang aking mga pisngi, na basang-basa sa pag-iyak.

"Hi, Mommy!" I greeted cheerfully, forcing energy into my voice because I didn’t want my mother to worry. She thought I lived like a princess in this house, but she didn’t know that my life here was worse than an animal’s.

"How was my baby girl? Kumain ka na ba?" masayang tanong niya sa kabilang linya. Lumunok ako at pilit na pinipigilan ang pagkabasag ng aking boses.

"I’m always okay, Mommy. At opo, ang sarap nga ng ulam namin – may lechon, steak, at iba pang seafood," pagsisinungaling ko, ngunit ang totoo ay wala akong makain ngayon. Pinagtiyagaan ko na lamang ang mga natitirang kanin para hindi ako mamatay sa gutom. Mas mabuti pa ang mga aso’t pusa dito – pinapakain ng kanilang amo, samantalang ako’y parang isang daga na umaasa sa mga tira-tira at madalas pang itinuturing na peste.

"Mabuti naman kung ganon. Siguro kapag dumalaw ka rito ay mataba ka na," natatawang sabi niya. Tiningnan ko ang aking sarili sa salamin – napakalaki ng pagbabago ng aking katawan. Namayat ako kahit hindi pa umaabot ng isang linggo mula nang manirahan kami sa iisang bubong at ikasal kami ni Jeorge sa isang pribadong resort na pag-aari nila sa Batangas.

"Inaalagaan ka ba ni Jeorge?" seryosong tanong niya. Bigla akong natahimik at pilit na hinahanap ang tamang salita para hindi siya mag-alala. Hindi niya ako inaalagaan, ngunit hindi rin niya ako pinababayaan. Hindi niya ako gusto – napipilitan lang siyang makasama ako. Wala siyang nararamdaman para sa akin, tanging ang mahalaga lamang sa kanya ay ang yaman na makukuha niya mula sa aming pamilya.

"Oo naman po, Mama. Napakabait at mapagmahal talaga ni Jeorge," ngumiti ako ng mapakla – mga ngiting puno ng kasinungalingan.

"Mabuti naman. O sige na, baka naiistorbo na kita. Bigyan niyo ako agad ng apo, ha?" excited na sabi ni Mommy.

"I love you, Mom," malungkot na sabi ko. Hindi na niya ito narinig dahil binaba na niya ang telepono. Nabuntong-hininga na lamang ako. Nawalan ako ng ganang kumain, kaya itinapon ko na lamang sa basurahan ang kinakain ko. Hindi ko naman ito maaaring ibalik sa kaldero – siguradong bubulyawan na naman ako ni Zebyana kapag may nakita siyang kalat sa kusina.

When I looked at the door, I saw Jeorge. He was staring intently at me with a deeply furrowed brow.

"May karne pa sa ref. Lutuin mo iyon para sa sarili mo. Magluto ka rin ng kanin – para kang pulubi sa hitsura mo," malamig na sabi niya. Walang emosyon ang kanyang mga mata, tila naaawa lamang siya sa aking sitwasyon. Pagkatapos niyang magsalita ay tumalikod na siya at umalis. Ito ang unang pagkakataong kinausap niya ako – ang unang pagkakataong nagpakita siya ng pakialam sa akin.