HUSBAND'S CAGE

ASHERAFrom the second floor of the house, I could clearly see how the love that should have been mine always went to my younger sister.I just busied myself with cleaning the stairs. Every part of the floor I cleaned had to be scrubbed hard because it was so dirty, and every drop of sweat was a reminder that I had no right to complain about my work.Tiningnan ko ang aking damit – mas marumi pa ito kaysa sa basahang hawak ko.Muli akong tumingin kay Jeorge at Zebyana. Pareho silang nagtatawanan habang nanonood ng palabas sa telebisyon. Prenteng nakaupo sila sa sofa, nagsusubuan pa ng popcorn, samantalang ako’y nangangatog na ang mga tuhod sa matinding pagod at gutom.I tried to smile, forcing myself to believe that all my suffering would eventually end. For now, I needed to stay strong, but every time I saw how happy they were, my heart would break into pieces.I am legally recognized as his wife, though I have never been the object of his love. Tanging kapirasong papel lang ang pina

ASHERAPilit kong tinatakpan ang aking dalawang tenga, dahil rinig na rinig ko ang bawat halinghing at ungol na kanilang ginagawa sa kabilang kwarto. Para itong matalim na punyal na unti-unting bumabaon sa aking puso. Sobrang sakit. Sobrang hirap. Bawat patak ng luha ko ay isang paalala na wala akong karapatang magselos, dahil mula pa sa simula ay wala namang pag-ibig na umiral sa amin ni Jeorge.Umiyak ako ng umiyak habang nakasubsob ang mukha ko sa pagitan ng aking mga hita. Araw-araw akong nagdarasal na sana balang araw ay matapos na ang lahat ng paghihirap ko sa bahay na ito. But how long can I keep enduring this? Until I’m completely exhausted, or until I lose my sanity?I stop crying when I hear the next room go quiet – it is a sign that their lustful indulgence is over."Wag ka nang umalis, love." Ang tinig ng lalaking minsan kong pinangarap ay ngayon ay mistulang bangungot sa aking buhay. Magkaklase kami ni Jeorge mula noong high school hanggang sa kolehiyo, ngunit kailanman a

ASHERA Jeorge was out of the house all day, and thankfully, my fever was gradually subsiding. I prepared dinner, knowing my husband would be home soon.Ala-sais ng gabi nang biglang may pumaradang sasakyan sa labas ng gate. Hindi ito ang kotse ni Jeorge—kilala ko ang tunog ng kanyang sasakyan. May bisita kaya ang aking asawa?Mabilis akong lumabas para buksan ang pintuan ng kung sino mang dumating.The car door opened, and the man I had last seen on our wedding day with Jeorge was there. His face was familiar, but I couldn't remember his name."Hi Ashera!" Makikita ang kasabikan sa kanyang boses. Ngumiti lamang ako sa kanya at balak na sanang itanong kung ano ang kanyang kailangan nang bigla niyang binuksan ang passenger seat. Doon ay nakita ko si Jeorge—nakapikit at tila lasing na lasing."Anong nangyari sa kanya?" Magalang na tanong ko. Ito ang unang pagkakataong umuwi siyang ganito kalasing. Mukha namang masaya sila ni Ate Zebyana kanina, kaya hindi ko maintindihan kung bakit siya

ASHERA Pagkatapos kong hubarin ang suot kong damit ay napatingin ako sa black card na hawak ko. Gagamitin ko ba ito? Di hamak na mas mrami ang pera ko na nasa bangko kaysa sa kanya.The Astor Family is known as a multi-billionaire family in the Philippines. They own several large manufacturing companies operating in Manila and various provinces. We also own large hotels, condominiums, and more. We are richer than the Emerald family because they are only second in the rankings. Their company is our close ally. Without them, we wouldn’t be where we are today. All the Astor family’s wealth will soon be given to me, but I remain quiet. Zebyana is just an adopted (not legally), hindi ko siya tunay na kapatid pero itinuring ko siyang tunay na kadugo kahit ayaw niya sa akin. Kaya siguro siya galit na galit sa akin dahil wala siyang makukuhang mana galing sa pamilya ko.I'm the biological heiress but in this house I'm just a mess. Nasa malalim akong pag-iisip nang bigla kong makita si Jeo

ASHERA Alas sais pa lamang ay gumising na ako. Hindi para maglinis ng buong bahay kundi upang maging ganap na empleyado. Kinatok ko na lamang ang pintuan ni Jeorge ngunit walang sumasagot. Marahil ay tulog pa siya. Balak ko kasing sumabay sa kanya, hindi naman ako marunong mag-commute. Tiyaka hindi ko din alam kung saan ba sa Maynila ang eksaktong lugar ng kompanya niya. Lumabas ako upang silipin ang garahe, hindi ko maiwasang mainis nang malamang iniwan niya ako. Wala na kasi ang kotse niya, sinadya niya atang iwan ako. Napabuntong-hininga na lamang ako at mabilis na bumalik ng kwarto. Kinagat ko na lamang ang ibabang labi ko para pigilan ang napipintong pag-iyak. Minabuti ko na lamang na maligo at mag-ayos. Paniguradong malelate ako dahil hahanapin ko pa ang "Emerald Company" na itinuturo ni G****e sa Quezon City. Naisip ko na lamang gamitin ang motor ko. May lisensya naman ako't mas maaga akong dadating doon. Nagsuot lamang ako ng slacks upang maging komporatable sa paglalakad.