บทที่ 12

[HUSBAND]

:กวนตีนหรอ?

ฉันหยุดชะงักทันทีเมื่อเขาเอ่ยปากออกคำสั่งพร้อมกับค่อยๆหันตัวไปช้าๆ ฉันจ้องมองใบหน้าหล่อคมไร้ที่ติอย่างเกรงขาม

"เดินมานี่!!"เขาทำหน้าดุพร้อมกับเปร่งเสียงรอดไรฟัน(กัดฟันพูด)ฉันยังคงมองหน้าเขาอยู่เหมือนเดิมพอเหลือบตาไปมองปืนที่อยู่ในมือเขาเท่านั่นแหละถอยหลังกลับหนึ่งก้าวทันที

หมับ!

ปึ่ก!

คนตัวสูงก้าวเดินมาแค่สองก้าวเท่านั้นก็ถึงตัวฉันในระยะประชันชิด ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือมาคว้าแขนเล็ก ในจังหวะนี้นี่เองฉันจึงซุ่มซ่ามสะดุดขาตัวเองจนหน้าผากมนชนเข้ากับแผงอกแกร่งอย่างไม่ตั้งใจ

"อ๊ะ!" ฉันยกมือขึ้นมาลูบหน้าผากเบาๆรู้สึกได้ถึงความเจ็บ เพราะบนหน้าผากของฉันในตอนนี้มีแผลสดที่เกิดจากการถูกปาก้อนหินใส่ ยิ่งเมื่อไม่กี่เสี้ยววินาทีที่ผ่านมาดันไปชนทับรอยแผลเดิม ยิ่งเจ็บมากขึ้นถึงสองเท่า

แววตาดุดันมองการกระทำของฉันไม่ละสายตา จนรู้สึกได้ถึงพลังด้านมืดที่ส่งผ่านมาทางกระแสจิต ฉันจึงค่อยๆเงยหน้าขึ้นจนเราสองคนบังเอิญได้สบตากัน

ตึกตึก ตึกตึก ตึกตึก

ดูแววตาเสือร้ายบ้าอำนาจคนนี้สิอย่างกับเสือกำลังจะตะคุ่บเหยื่อแหนะ ทำไมเขาถึงได้น่ากลัวอย่างนี้นะ

"หน้าฉันเหมือนพ่อเธอหรือไง!!" ดูสิ! นี่คือประโยคที่คนดีๆเขาพูดกันหรอ ใช่สิเขามันเป็นคนไม่ดีนิ

"ไม่เหมือนค่ะ ฉันไม่เคยมีญาติพี่น้องหน้าตาแบบนี้"ฉันตอบด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แต่คนใจมารกลับกระชากแขนฉันดึงเข้าหาตัวเขาจนสุดแรง

"ปากเก่งจังเลยนะตอนโดนเอาก็ขอให้เก่งแบบนี้หน่อยอ่อนยังกะเด็กอนุบาล!"

"หยุดพูดเรื่องระยำๆได้แล้ว!!!"

"พูดแล้วจะทำไม! เธอเป็นใครถึงคิดจะสั่งฉัน!!" ฉันพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากเงื้อมมือของเขาแต่ก็เปล่าประโยคเพราะฉันสู้แรงอันมหาศาลของเขาไม่ได้

"ฉันไม่คิดเลยนะว่าคุณจะเลวได้ขนาดนี้ คุณเวล!!"

"หึ เลวหรอ? แต่คืนนั้นไม่เห็นพูดแบบนี้เลย นอกจากนอนให้ฉันเอาอย่างเดียว!!"

"ฮึก! ปล่อยฉันได้แล้ว" ยิ่งฉันสะบัดแรงเท่าไหร่เขายิ่งบีบข้อแขนฉันแรงเท่านั้น ความหวาดกลัวเริ่มถาโถมเข้ามาอีกครั้งน้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้มแบบไม่รู้ตัว เขาขึงตาเพื่อข่มขู่ฉันก่อนที่จะยกปืนขึ้นมาทำเป็นมองเช็คสภาพพร้อมกับเป่าไล่ฝุ่น

ฟู่ว~~

"คะ คุณเวลจะทำอะไรคะ!!"ดวงตากลมโตเบิกกว้างออกด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่นพร้อมกับพูดตะกุกตะกัก

"หึ กลัวหรอ??" ป๊าด!!! ถามมาได้ว่ากลัวหรอฉี่จะราดแล้วค่ะ😭

"อึก!"ฉันกลืนน้ำลายเหนียวๆอย่างฝืดเคือง

"ฉันให้เวลาเธอสองนาทีเก็บแค่ของที่สำคัญแล้วนอกนั้นก็ทิ้งให้หมดก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจฆ่าเธอทิ้ง!!!" สิ้นเสียงคนที่เจ้าเผด็จการเขาก็คลายมือออกก่อนที่จะเก็บปืนไปซ่อนไว้ด้านหลังจากนั้นเขาก็ยืนท้าวเอวมองฉันตาไม่กระพริบ

ด้วยความหวาดกลัวฉันจึงรีบทำตามคำสั่งคนเจ้าเผด็จการเพราะไม่สามารถขัดเขาได้อย่างน้อยตอนนี้เขาก็มีบุญคุณกับฉันนิดหนึ่งที่ช่วยฉันไว้จากลูกน้องขอเจ๊เจ้าของอพาร์ทเมนท์

"ผะ ผิงเก็บหมดแล้วค่ะ"

"ตามมา!"

บรืนนนนนนนนนนนนน

ฉันเกร็งทำตัวไม่ถูกเพราะว่าตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่ในรถแรมโบกินี่สีม่วงคันหรูตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยมีวาสนาที่จะได้นั่งรถราคาแพงขนาดนี้เลย ถ้าเกิดว่าฉันเผลอทำรถเขาเสียหายขึ้นมาล่ะก็ ขายตับขายปอดก็คงไม่พอค่าพ่นสีแน่ๆ นอกจากขายทั้งตัว...

"ทำไมไม่กลับบ้าน!"

"คะ?"ฉันสะดุ้งตื่นเมื่อจู่ๆเขาก็เกิดถามขึ้นมา

"หูตึงรึไง!"เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

"พูดดีๆก็ได้ค่ะ ไม่เห็นต้องว่าผิงเลย"

"ก็พูดดีๆแล้วเธอไม่ชอบไง ชอบให้ด่าให้ว่า" พูดดีตอนไหนกัน! ฉันสาบานได้เลยนะว่าตั้งแต่ฉันรู้จักเขามาไม่กี่วันฉันไม่เคยเห็นเขาพูดดีเลยสักครั้ง(เจ๊เปงพยานได้~😌)

"แล้วจะตอบฉันได้หรือยังว่าทำไมไม่กลับบ้าน"

"ไม่มีบ้านให้กลับ!"ฉันตอบเรียบๆพร้อมกับก้มหน้าแคะขี้เล็บทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น

"กวนตีนหรอ?"

"ไม่ได้กวน ผิงพูดจริงๆ แต่คุณเวลไม่ต้องเก็บไปฟังหรอกค่ะหนวกหูเปล่าๆ" ฉันประชดประชัน เพราะถ้าเขาจะปักใจเชื่อฉันจริงๆเรื่องคืนนั้นมันคงไม่เกิดขึ้น

"เหอะ! เธอนี่มัน...เฮ้อ~ แล้วทำไมถึงไม่มีบ้านให้กลับ"

"ผิงอยู่กับแม่สองคน แต่แม่ผิงตายตั้งแต่หกปีที่แล้ว ผิงก็เลยต้องอยู่คนเดียว ไม่มีบ้าน ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน!" ความเศร้าถาโถมเข้ามาทิ่มแทงหัวใจอีกครั้งจนจุกอกไปหมดทำได้แต่พยายามกลั้นน้ำตาเพื่อไม่ให้มันไหลออกมาต่อหน้าเขา เดี๋ยวก็หาว่าฉันเสแสร้งอีก ฉันเหนื่อยและขี้เกียจที่จะต่อปากต่อคำกับเขาเต็มทีแล้ว

"อย่ามาโกหกฉัน! วันนั้นฉันยังเห็นพ่อของเธอ!..."

"ผิงเป็นลูกเมียน้อยค่ะ" ฉันพูดแทรกขึ้นระหว่างประโยคที่มันกำลังจะหลุดออกมา คนตัวสูงชะงักทันที อึ้งกับคำตอบของฉันก่อนที่จะเบือนหน้าหนีมองทางข้างหน้าดังเดิม

"คืนนี้เธอไปนอนบ้านฉันก่อนแล้วกัน"

"ฮะ! ม..ไม่เอา.."

"แยกห้อง!! ห้ามเถียงรำคาญ!" ฉันทำปากขมุบขมิบเพื่อจะเถียงแต่ประสาทและสมองกลับคิดคำพูดไม่ทัน

สุดท้ายก็คงต้องยอมเพราะตอนนี้มันก็ดึกมากแล้วคงหาที่พักไม่ได้ เอาวะแค่คืนเดียวเองสู้ๆผิง

@บ้านDemon

สาวน้อยกวาดสายตามองรอบๆบ้านร่วมสมัยสไตล์เกาหลีที่เกือบครึ่งของบ้านติดตั้งเป็นกระจก เฟอร์นิเจอร์โทนเทาขาวตามรสนิยมผู้ชายส่วนมาก หญิงสาวนั่งลงบนโซฟาขนาดใหญ่ก่อนที่จะไปสะดุดตาเข้ากับรูปผู้ชายสองคนและวิวเพื่อนรักของเธอ

"คุณเวลมีแฝดหรอคะ"

"อืม" อืม คำตอบสั้นๆแต่ได้ใจความ

"อ่ะ รีบทำแผลซะ ห้องเธออยู่ข้างบันไดนี่นะ ฉันจะไปนอนแล้ว ง่วง!" ชายหนุ่มยื่นกล่องปฐมพยาบาลขนาดเล็กให้เธเเหมือนไม่เต็มใจ แต่ลึกๆในหัวใจก็แอบสงสารเธออยู่ไม่น้อย

หญิงสาวรีบหยิบกล่องปฐมพยาบาลจากมือเขาก่อนที่คนตัวสูงจะเดินดุ่มๆไปยังชั้นสอง

เวล Talk

ตอนนี้ผมกำลังนอนอยู่บนเตียงสีแดงขนาดใหญ่พร้อมกับเอามือก่ายหน้าผาก เพราะนอนไม่หลับทั้งๆที่วันนี้ก็เหนื่อยมากๆแต่ทำไมตามันถึงไม่ยอมหลับตาลงสักที

"ถ้าฉันไม่ตัดสินใจออกไปตามหาเธอป่านนี้คงได้ผัวคนที่สองที่สามนอกจากฉันแน่ๆ" ผมบ่นกับตัวเองก่อนที่จะเผลอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อคิดถึงใบหน้าเรียวเล็กตอนที่ถูกผมดุด่านั้นมันช่างน่าขันจริงๆ คนอะไรวะ! มองตรงไหมมุมไหนก็ไม่น่าเบื่อ

หลายชั่วโมงก่อน..

"พี่จะด่าฉันยังไงก็ได้ฉันไม่ว่า เพราะฉันรู้ว่าฉันมันไม่ดี ขี้เกียจ รอใช้แต่เงินจากพี่!! แต่ขอร้องล่ะอย่าทำร้ายผู้หญิงคนนี้ได้ไหมฉันขอล่ะ พี่ไม่รู้หรอกว่าทั้งชีวิตผิงต้องเจออะไรมาบ้าง การที่จะต้องใช้ชีวิตหลบๆซ่อนๆเพื่อหนีคนพวกนั้น ไหนจะทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียน แล้วยังมาเจอคนอย่างพี่ไปทำร้ายไปแกล้งอีก ป่านนี้ผิงไม่ฆ่าตัวตายไปแล้วหรอ!!! พี่มันคงไม่เข้าใจความรู้สึกของคนที่อยู่คนเดียวแล้วต้องปากกัดตีนถีบหรอก เพราะพี่มันเก่งเป็นนักธุรกิจ เป็นมาเฟีย มีลูกน้อง มีอำนาจ แต่ผิงล่ะผิงเขามีอะไรบ้าง แม้แต่ครอบครัวญาติพี่น้อง ผิงมันยังไม่มีเลย!" วิวใส่อารมณ์ไม่ยั้งพร้อมกับพลั้งปากด่าผมอย่างคับแค้นใจก่อนที่จะกลับหลังหันแล้วเดินจากไป

ผมนั่งทบทวนกับตัวเองหลายนาทีว่าทำไมยัยเด็กนั่นถึงหายไป แค่เสียตัวครั้งเดียวถึงกับหายไปไม่ยอมติดต่อเพื่อนฝูงเลยหรอ ผมยกโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกไปหาแดน

ตืดดดดดดดดดดดดด

(ครับนาย)

"แดน ส่งโลเคชั่นที่อยู่ยัยเด็กนั่นที่ฉันให้นายไปส่งวันนั้นหน่อย อ่อ แล้วก็เอารถยัยวิวไปซ่อนด้วยนะอย่าให้หาเจอจนกว่าฉันจะอนุญาต" เมื่อสั่งการเสร็จผมก็วางสายทันที ผ่านไปไม่นานแดนก็ส่งที่อยู่ของเธอมา ผมจึงรีบไปทันที

เวลาผ่านไปประมาณสามสิบนาที ผมจึงจอดรถคันหรูห่างออกจากหน้าอพาร์ทเม้นท์ประมาณร้อยเมตร แล้วก็พบว่าบุคคลที่หายไปนั้นกำลังยกมือไหว้ใครสักคน

"คนขี้โกงอย่างมึงสมควรโดนแบบนี้แล้ว ออกไปจากอพาร์ทเม้นท์กูซะ!!!" เธอส่ายหน้าพร้อมกับยกมือไหว้เพื่อขอร้องผู้หญิงคนนั้น

"ม...ไม่! ไม่นะคะเจ๊! ให้หนูอยู่ต่อเถอะนะคะ พรุ่งนี้เงินเดือนหนูก็ออกแล้ว เดี๋ยวหนูจะรีบเอามาจ่าย อย่าไล่หนูออกเลยนะเจ๊"

"ไม่ต้องมาโกหกกู ไหนบอกว่าจะจ่ายวันนี้ไง!!"

"เงินเดือนหนูยังไม่ออก พรุ่งนี้นะเจ๊เดี๋ยวหนูรีบเอามาจ่ายเลย ขอร้องล่ะนี่มันก็ดึกมากแล้ว หนูไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหน"

"อยู่ไหนก็เรื่องของมึงออกไปได้แล้ว ก่อนที่กูจะสั่งลูกน้องข่มขืนมึง!!"

"ฮือๆ เจ๊อย่าไล่หนูเลยหนูไม่มีที่ไปจริงๆ!! ฮือๆๆ" เธอนั่งลงพร้อมกับกอดขาหญิงวัยกลางคนก่อนที่จะปล่อยโฮออกมา ผมที่กำลังแอบมองอยู่ตรงนี้ก็อดที่จะโกรธขึ้นมาไม่ได้ไม่รู้ทำไม

"ออกไป!! พวกมึงสองคนจัดการมัน!!" ผู้ชายร่างกำยำทั้งสองเดินเข้ามาหิ้วปีกยัยเด็กนั่นก่อนที่จะโยนเธอออกไปพร้อมกับปาข้าวของใส่ไม่ยั้งมือ

ปึ่ก!

หนึ่งในนั้นโยนก้อนหินขนาดใหญ่ปาใส่หน้าผากของเธอดังปึ่ก ความอดทนผมมันถึงขีดจำกัดแล้วจริงๆ จึงเอื้อมมือไปหยิบปืนที่ลิ้นชักหน้ารถ ก่อนที่จะเดินมุ่งหน้าไป

ปัง!

อ๊ากกก!!!

"มึงทำอะไรเมียกู!!"

และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นของเรื่องวุ่นวายทั้งหมดในวันนี้ ไม่คิดเลยว่าคนตัวเล็กๆอย่างเธอจะเจอเรื่องมากมายแบบนี้ ผมเริ่มที่จะสงสารเธอขึ้นมาแล้วน่ะสิ ไม่!! ไม่ได้! แกจะสงสารผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ มันอาจจะเป็นแผนของเธอกับพ่อของเธอก็ได้ เพราะฉะนั้นห้ามหลงกลเด็ดขาด!!!

__________________________________

คุณเวล~~~คิดในลบเกินไปแย๊วววว สงสารน้องผิงเลยแบบนี้😌😌 (เห็นนะว่าแอบเป็นห่วงน้อง คริๆๆ)