ระบบช่วยด้วย! ข้าถูกองค์ชายสุดห่วยคลั่งรักเสียแล้ว

กลิ่นธูปหอมฉุนกึกและควันสีเทาจางๆ คือสิ่งสุดท้ายที่ ‘หลินเฟย’ พนักงานออฟฟิศสาววัยยี่สิบห้าผู้มีชีวิตหาเช้ากินค่ำจำได้

เย็นวันนั้นหลังเลิกงาน ท้องฟ้าที่เคยมืดครึ้มเปลี่ยนเป็นพายุฝนโหมกระหน่ำ เธอต้องวิ่งกระหืดกระหอบแวะหลบฝนที่ศาลเจ้าแม่ไร้ชื่อริมทาง ด้วยความเหนื่อยล้าจากหน้าที่การงาน บิลค่าใช้จ่ายที่กองท่วมหัว และรองเท้าส้นสูงที่กัดจนข้อเท้าถลอก เธอจึงพนมมืออธิษฐานส่งๆ ไปด้วยความหงุดหงิดว่า ‘ท่านเจ้าแม่คะ ขอให้ลูกช้างมีเงินทองกองท่วมหัว กินใช้สอยสบายๆ ไม่ต้องทำงานงกๆ ทนโดนเจ้านายด่าแบบนี้ทีเถอะ... เฮอะ แต่ก็นะ คนโบราณที่เอาแต่นั่งรอรับของเซ่นไหว้อย่างพวกท่าน จะไปเข้าใจความเหนื่อยยากของมนุษย์เงินเดือนอย่างฉันได้ยังไง’

สิ้นคำสบประมาทที่หลุดปาก ฟ้าที่เคยมืดดำก็ผ่าเปรี้ยงลงมาตรงหน้า! แสงสีขาวสว่างวาบกลืนกินทุกสรรพสิ่ง สติสัมปชัญญะของเธอถูกกระชากหลุดลอยไปในห้วงอนธการอันหนาวเหน็บ

[ ติ๊ง! ]

[ ระบบสิ่งศักดิ์สิทธิ์ตรวจพบการลบหลู่ ยืนยันการลงทัณฑ์และมอบบททดสอบ ]

เสียงเย็นเยียบไร้ซึ่งอารมณ์ดังก้องขึ้นในโสตประสาท หลินเฟยสะดุ้งเฮือกราวกับคนจมน้ำที่ทะลึ่งพรวดขึ้นมาฮุบอากาศหายใจ เธอเบิกตากว้าง ลมหายใจหอบถี่ ทว่าภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่เพดานห้องเช่ารูหนูที่มีรอยน้ำรั่วซึมอีกต่อไป

มันคือม่านมุ้งสีแดงเข้มปักดิ้นทองลายพฤกษาอร่ามตา ร่างกายของเธอกำลังจมลึกอยู่ในฟูกไหมนุ่มลื่นดุจปุยเมฆบนเตียงไม้ซื่อถานหลังใหญ่ที่สลักเสลาลวดลายวิจิตรบรรจง กลิ่นเหม็นอับของห้องเช่าถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของกำยานกฤษณาชั้นเลิศที่ลอยอวลออกมาจากกระถางทองเหลืองฉลุลายนกกระเรียน

"นี่มัน... ที่ไหนเนี่ย?" เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พลางพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก เมื่อก้มมองมือของตนเอง เธอก็ต้องเบิกตากว้างกว่าเดิม มือที่เคยสากกระด้างจากการพิมพ์งานและทำความสะอาด บัดนี้กลับเรียวสวย ขาวเนียนนุ่มนิ่มราวกับหยกสลักชั้นดี ไร้ซึ่งรอยตำหนิใดๆ

[ ยินดีต้อนรับสู่แคว้นต้าฉู่ ขณะนี้โฮสต์อยู่ในร่างของ 'จ้าวหลินเฟย' บุตรีภรรยาเอกของท่านเสนาบดีกรมคลัง ผู้ซึ่งเกิดมาบนกองเงินกองทองและไม่เคยต้องหยิบจับสิ่งใด ]

ทันใดนั้น หน้าจอโปร่งแสงสีทองสว่างจ้าก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าตัวอักษรลอยเด่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงระบบที่ดังก้องในหัว

[ ภารกิจหลัก: เนื่องจากโฮสต์ปรามาสว่าเทพเซียนไม่เข้าใจความลำบาก โฮสต์จะต้องพิสูจน์ตนเอง โดยการช่วยเหลือ 'องค์ชายเจ็ด เซียวอู๋จี้' องค์ชายขี้โรคแห่งตำหนักเย็น ให้ก้าวขึ้นสู่บัลลังก์มังกรให้สำเร็จ ]

[ ระยะเวลา: 1 ปี ]

[ รางวัลเมื่อสำเร็จ: กลับสู่โลกเดิมพร้อมเงินสด 1,000 ล้านบาท (ปลอดภาษี) ]

[ บทลงโทษหากล้มเหลว: วิญญาณแตกดับตลอดกาล ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดอีก ]

"หนึ่งพันล้าน!" ดวงตาหงส์ของจ้าวหลินเฟยเบิกกว้าง ความหวาดกลัวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อได้ยินตัวเลขรางวัลมหาศาล เงินสดหนึ่งพันล้านบาท! นั่นมันมากพอให้เธอซื้อเกาะส่วนตัวแล้วนอนจิบแชมเปญไปทั้งชาติเลยไม่ใช่หรือ!

แต่เดี๋ยวนะ... รอยยิ้มบนใบหน้างามแข็งค้าง เมื่อสายตากวาดไปเห็นเงื่อนไขของภารกิจ องค์ชายขี้โรคแห่งตำหนักเย็น? ไอ้ตำหนักผีสิงที่ไม่มีใครเหลียวแลนั่นน่ะหรือ? แล้วจะให้เวลาแค่หนึ่งปีในการผลักดันคนใกล้ตายให้ขึ้นเป็นฮ่องเต้เนี่ยนะ! นี่มันภารกิจส่งคนไปตายชัดๆ!

"เดี๋ยวสิระบบ! ขอต่อรองเวลาหน่อยได้ไหม สักห้าปี... ไม่สิ สามปีก็ได้!" หลินเฟยพยายามร้องเรียก แต่หน้าจอสีทองกลับสลายกลายเป็นละอองแสง หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความหนักอึ้งในอก

"คุณหนู! คุณหนูฟื้นแล้ว!"

เสียงเล็กแหลมของสาวใช้ดังลั่นทำลายความเงียบ ก่อนที่ประตูลายฉลุไม้หอมจะถูกผลักเปิดออกอย่างแรง สาวใช้ในชุดสีเขียวอ่อนหน้าตาจิ้มลิ้มวิ่งถลาเข้ามาคุกเข่าอยู่ข้างเตียง น้ำตานองหน้า