Bölüm 10

Güm!

Tarık, Efe'nin altında yere yapışmış, suratına yumruklar yağıyordu!

Dudağının kenarından gözle görülür biçimde kan sızdı!

"Efe, çıldırdın mı sen!"

En yakın dostu olduğu için Tarık başlangıçta karşılık vermemiş, yalnızca savunmada kalmıştı.

"Tarık, ona dokunmaya nasıl cüret edersin!"

Efe neredeyse kükreyerek bağırdı, kan çanağına dönmüş gözleri sanki kanayacak gibiydi!

Azgın bir canavar gibi haykırıyordu!

Bu hali Tarık'ı bile dehşete düşürmüştü.

"Efe, yanlış anladın!"

Güm! Efe bir yumruk daha indirdi!

Tarık'ın sabrı taşmıştı!

"Sen ne biçim adamsın be Efe! Haklı haksız dinlemeden dalıyorsun. Karının sana ne yaptığını biliyor musun sen?"

Tarık dönüp Efe'yle boğuşmaya başladı. İkisi de güçlü kuvvetli, sürekli idman yapan adamlardı. Kavgaya tutuştuklarında son derece vahşi oldu.

Tarık ayıktı, darbelerini tartıyordu. Ama Efe sarhoştu, gücünün dozunu hiç ayarlamıyordu.

Bahar yüreği ağzında, dehşet içinde izliyordu. Tam o sırada iki adamın yerdeki cam kırıklarının üstüne doğru yuvarlandıklarını gördü ve çığlığı bastı: "Durun artık!"

Bahar koşup eğildi, ikisini birbirinden ayırmaya çalışırken ansızın bir el onu şiddetle savurdu. Bahar bir çığlık kopardı ve sertçe yere düştü!

Kadının sesini duyan iki adam kımıldamaz oldu, aynı anda başlarını çevirdiler.

Bahar kolunu kaldırdı, bileği yerde sürtünüp hafifçe sıyrılmıştı. Derin bir yara değildi, ama fena acıyordu.

Efe ok gibi fırlayıp Bahar'ın yanına koştu, onu kollarının arasına aldı.

"Özür dilerim, nasılsın?"

Efe kadının elini büyük bir özenle kavradı, yarasına hafifçe üfledi. Yüzü pişmanlıkla doluydu, onu neredeyse göğsüne gömecekti: "Özür dilerim, özür dilerim!"

Durmadan özür diliyor, utanç ve öfkeyle kıvranıyordu.

Tarık yerden kalktı, dudağının kenarındaki kanı sildi, soğuk bir kahkaha attı: "Efe, demek senin dünyanda kadın el üstünde, kardeş yumruk altında, öyle mi?"

Öfkeyle Bahar'ı işaret etti: "Gördün mü? Ben onun on küsur yıllık dostuyum. Şimdi senin yüzünden az daha beni öldürüyordu. Sense bu vicdansız kadın, bu gece kalkmış başka bir adamla randevuya çıkıyordun!"

Efe'nin alkolden buğulanmış gözleri sanki biraz açılmıştı. Sessizce kollarının arasındaki kadına bakıyor, zihninde Tarık'ın son cümlesi yankılanıyordu.

Bahar başını kaldırıp önündeki adama baktı. Dayanamayıp elini uzattı, usulca yüzünü okşadı.

Boşanmayı isteyen oydu, peki şimdi neden burada içiyor, üstelik onun için kavga ediyordu?

Ansızın Efe kadının bileğini kavradı, usulca parmaklarını öpmeye başladı, şefkatli bir sesle konuştu: "Acıyor mu? Lale."

Bahar'ın buğulu gözleri, "Lale" adını duyduğu an taş kesildi.

Kenardaki Tarık'ın gözlerinde de bir anlık şok belirdi.

"Özür dilerim Lale, seni korkuttum. Bir daha asla böyle yapmayacağım." Efe onu daha sıkı sardı, yüzü pişmanlıkla doluydu.

Bahar'ın bütün merhameti, o an o acımasız gerçekle paramparça oldu.

Dişlerini sıktı, var gücüyle kollarının arasındaki adamı itti ve yerden kalktı.

"Ben Lale değilim, ben Bahar'ım!"

Ne büyük bir güç kullandıysa, kendini tutmayı başarmış, çılgınca bağırmamıştı.

Efe başını kaldırdı, sarhoş adımlarla yerden doğruldu, ansızın gülümsedi: "Bahar, özür dilerim, karıştırmışım."