Bölüm 12

"Boşansak ne olmuş? Hani beni abin olarak görüyordun?"

Bahar karşılık verdi: "Abimsen eğer, bu kadar samimi olmamalıyız. Yakışık almaz."

"Ne oluyor burada? Kim yakışık almadı?"

Ansızın, yaşlı bir kadın sesi duyuldu yakınlardan bir yerden.

İkisi de başını çevirince, Zehra'nın bastonuna dayanmış, kâhyanın kolunda onlara doğru geldiğini gördüler.

"Bakın, daha eve varmadan birbirinize böyle sımsıkı sarılıyorsunuz. Gerçekten de yakışık almaz."

Zehra bunları söylerken, torunuyla torununun karısını böyle sevgi dolu görmekten ötürü içi içine sığmıyordu.

Bahar derhal adamın kollarından sıyrıldı, dimdik durup Zehra'nın yanına gitti, koluna girdi: "Babaanne, bu saatte burada ne işiniz var?"

Yaşlı kadının hali tavrı, boşanma lafını duymadığını gösteriyordu; aksi halde bu kadar sakin olamazdı.

"İçim rahat etmedi. Kalktım, Efe seni gerçekten doğum gününe götürmüş mü diye bakmaya geldim."

Zehra torununa karşı epey kuşkucuydu, ne dese tam inanmıyordu. O yüzden bizzat gelip görmüştü.

"Ha, siz dışarıda kalacaktınız hani? Neden döndünüz?"

Zehra şaşkınlıkla sordu.

"Dışarıda eğlendik, sonra eve dönelim dedik. Dışarısı hiçbir zaman evin yerini tutmuyor."

Bahar mantıklı bir bahane uyduruvermişti.

"Öyledir," diyerek Zehra elini okşadı. "Hiçbir yer evin yerini tutmaz. Ne olursa olsun, evinize dönmeyi unutmayın."

Zehra, Efe'ye eliyle gel işareti yaptı.

Efe yanına gelince Zehra kaşlarını çattı: "Ne kadar içtin sen böyle?"

"Babaanne, bugün doğum günüm diye biraz fazla içirdim. Hepsi benim suçum."

"Sen de çocuğum, niye her suçu üstüne alıyorsun? Bence o içkiye düşkünlük etmiş." Zehra buz gibi bakışlarını Efe'ye çevirdi.

Efe susuyor, yalnızca Bahar'a bakıyordu.

Zehra, Efe'nin Bahar'a attığı o ince bakışı fark edince dudağının kenarı kıvrıldı. Efe'nin elini tutup Bahar'ın elinin üstüne koydu: "Efecim, Baharcım, sizi böyle sevgi dolu görünce içim rahatladı. Unutmayın, ne olursa olsun, ancak ikiniz bir aradayken bu ev yuva olur. Biriniz eksik olursa yuva da eksik kalır. Anladınız mı?"

Bahar'ın burnu sızladı, neredeyse gözyaşlarına boğulacaktı. Kendini sıkıp başını salladı: "Anladım babaanne."

"Tamam, öyleyse sizi daha fazla rahatsız etmeyeyim. Ben gidiyorum, siz baş başa güzel bir gece geçirin. Ha, bu arada sana doğum günü hediyeni odana koydum. Git bak, beğenir misin?"

İkisini böyle iyi görünce Zehra'nın içi rahatlamıştı.

Son birkaç gündür Zehra'nın içine hep bir sıkıntı çöküyor, aralarında bir şeyler olacağından kuşkulanıyordu. O yüzden sıkı takipteydi.

"Babaanne, bu gece burada kalsanız olmaz mı?" diye teklif etti Bahar.

"Yok, ev zaten uzak değil. Şoför bekliyor. Ben gideyim, siz birbirinize iyi bakın."

Zehra bir kez daha ikisinin elini okşadı, sonra kâhyanın kolunda, bastonuna dayanarak gitti.

İkisi araba gözden kaybolana kadar arkasından baktılar.

Bahar tam gidecekken adamın sendeleye sendeleye ayakta zor durduğunu gördü, gidip koluna girdi.

Efe bu fırsatla elini beline atıp bütün ağırlığıyla ona yaslandı.

Odaya girdiklerinde Bahar adamı yatağın kenarına oturttu, banyoya geçti. Biraz sonra çıkıp: "Küveti doldurdum. Yıkan, öyle yat," dedi.

Efe başını kaldırıp ona baktı, uzun süre tek kelime etmedi.

Bahar pamuklu terlikleriyle yanına yürüdü: "Önce sen duşunu al. Ben mutfağa gidip sana bir akşamdan kalma çorbası yapayım. İçince rahat edersin."

Boşanacak olsalar da ona sırtını dönemiyordu.

Tam gidecekken Efe ansızın koluna yapıştı.