Bölüm 16

"Biraz daha bekleyelim. Dün gece bize ne kadar iyi bakın dedi. Ansızın boşanma lafı edersek kaldıramaz."

"Peki, tamam." Bahar'ın aklına bir şey gelmişti, ekledi: "Merak etme, ne zaman söylersek söyleyelim, babaanneme boşanmayı benim istediğimi söylerim. Sırf onun hatırı için seninle evlendiğimi, bana çok iyi davrandığın halde seninle hiç mutlu olmadığımı anlatırım. Suç sende değil, benim başkasından hoşlandığımı söylerim. Babaanne beni çok sever, benden duyarsa sana zorluk çıkarmaz."

Boşanmak üzere olmalarına rağmen Bahar'ın aklı fikri hâlâ Efe'yi korumaktı, babaannesinin onu suçlamaması için kılı kırk yarıyordu.

Efe kâsesindeki çorbayı kaşığıyla karıştırıyor, uzun süredir tek lokma almıyordu. Dudak kenarı birkaç kez seğirdi, gülümser gibiydi, ama bir yandan da bir şeyleri bastırır gibiydi.

Uzun bir sessizliğin ardından, boğuk bir sesle konuştu: "Nedense bunlar senin içinden geçenler gibi geliyor bana."

Başını kaldırdı, gözlerinde lav gibi kızgın bir ateş parlıyordu: "Bana katlanmakta çok zorlandın, değil mi?"

Bahar eteğinin ucunu sımsıkı kavradı, yüzü giderek soldu.

O, bütün kalbiyle onu düşünürken, adamın ağzından çıkan şey onun sözde gerçek düşünceleriydi.

Sırf bu evlilik haklı gerekçeyle bitsin diye sözlerini bilerek mi çarpıtıyordu?

"Neden cevap vermiyorsun? Gerçekten bana bunca zaman katlanmak zorunda mı kaldın?"

Bu kez sesi daha sertti, adeta cevap vermeye, hatta bunu itiraf etmeye zorluyordu.

"Ben..."

Evet, çok katlanmıştı.

Ona açılmayıp katlanmıştı.

Onu sevdiğini söylemeyip katlanmıştı.

Onu bir tanesi bildiğini söylemeyip katlanmıştı.

Sırf evlenirken, sana duygu veremem, ne zaman boşanırız belli olmaz dediği için.

Heyecandan mıydı bilinmez, Bahar'ın midesinde bir anda altüst olmuş gibi korkunç bir bulantı dalgası yükseldi.

Derhal sandalyeden fırladı, ağzını kapayıp uzaklaştı.

Kadının ansızın sofradan kalkması her şeyi allak bullak etti.

Efe peşinden koştu: "Ne oldu sana?"

Son iki gündür çok tuhaftı.

Bahar ok gibi hızla koşup kendini odaya attı, kapıyı hızla çarpıp kilitledi.

Banyoya dalıp o kapıyı da kapattı, klozetin önünde yığılıp kusmaya başladı.

Efe kapı kolunu kavradı, var gücüyle çekti, ama kapı kilitliydi.

Yumruğunu sıkıp güm güm kapıya vurdu: "Kapıyı neden kilitledin? Aç!"

İçeride ne olduğunu bilmiyordu, belli belirsiz bir ses duyuyordu, ama net değildi.

Güm güm güm!

Yumruğunu kapıya daha sert indiriyor, sesi gitgide huzursuzlaşıyordu: "Bahar, aç kapıyı!"

Kapı hâlâ açılmıyordu.

Efe'nin sabrı taştı, kâhyaya dönüp bağırdı: "Çabuk anahtarı getir!"

Kâhya bir avuç anahtarla koşup geldi, içlerinden doğru olanı bulup kapıyı açtı.

Efe odaya daldı. Bahar yatakta, yorganın altında büzülmüş yatıyordu.

Uzun adımlarla yatağa gidip oturdu, yorganı kaldırıp başını açığa çıkardı, sesi endişeyle titriyordu: "Ne oldu sana?"

Bahar'ın beti benzi atmıştı, hasta gibi görünüyordu.

"Bir şeyim yok. Sadece biraz yorgunum, yalnız uyumak istiyorum."

"Hasta mısın?" diyerek elini alnına götürdü.

"Hasta değilim. Uykum var, çıkar mısın lütfen?" Bahar onu var gücüyle itiyordu.

"Benimle hastaneye geliyorsun." Efe üstündeki yorganı çekip aldı.

"Hastaneye gitmiyorum. Bir şeyim yok dedim. Sadece uyumak istiyorum, rahatsız etmesen olmaz mı?" Bahar'ın sesi gitgide telaşlanıyordu.

Efe yorganı çekip attı, tek kelime etmeden Bahar'ı kollarına alıp kucakladı ve dışarı yürümeye başladı.