Bölüm 17

"Bırak beni! Bir şeyim yok dedim, duymuyor musun?"

Bahar her zaman yumuşak huyluydu, Efe'ye hiç çıkışmamıştı. Bu ilkti.

Hastaneye giderse hamile olduğu kesin ortaya çıkardı.

Madem boşanacaklardı, bu çocuğun varlığını bilmemesi gerekiyordu. Yoksa onu kendine bağlamak için çocuğu kullandığını düşünür, hem ondan hem de bebekten nefret ederdi.

"Bir şeyin olup olmadığına doktor karar verir. Uslu dur."

Onu zorla kucağında odadan çıkardı.

"Efe, haklısın. O söylediklerim içimden geçenlerdi. Seninle mutlu değilim!"

Efe'nin adımları ansızın durdu, kaşları çatıldı.

Bahar mide bulantısını bastırarak devam etti: "Sana katlanmaktan bıktım. O yüzden sorduğunda biraz fevri çıktım. Önemli bir şeyim yok, sadece bu evlilikte çok uzun süre katlandım ve nihayet kurtulmak üzereyim. Yalnız kalmak istiyorum. Bırak beni!"

Yumruklarını gitgide daha sıkıyordu.

Sanki kendi kalbini elleriyle paramparça ediyordu.

"Yani kapıyı kilitlemenin sebebi beni görmek istememek miydi?"

Yüzü korkunç derecede soğuktu.

Bahar acıyla başını salladı: "Evet. Yalnız kalıp sakinleşmek istiyorum. Bırak beni."

Adamın kolları yavaş yavaş gevşer gibi oldu, sanki onu yere bırakacaktı.

Ama kadının yüzüne baktı; kıpkırmızı kesilmiş, ter içinde kalmış, beti benzi atmıştı. Gevşeyen kolları yeniden sıkılaştı.

Gözlerinde öfke bulutları birikiyordu: "Beni görmek istememen sorun değil. Doktora göründükten sonra giderim. Bir yıl katlanmışsın, birkaç saat daha eksik değil!"

Adamın yüzü korkunçluğun da ötesine geçmişti. Kucağındaki kadını sımsıkı tutup uzun adımlarla ilerledi.

Bütün öfkesi ayaklarının hızına dönüşmüştü.

Bahar bu adamın kollarında, patlamaya hazır bir yanardağın ağzında dikiliyor gibiydi. Nefes alışverişi bile zorlaşmıştı.

Onu durdurmak için bir şeyler daha söylemek istedi, ama midesinden yine o altüst edici dalga yükseldi.

Tek bir kelime daha etse kusacaktı. Mecburen bulantısını bastırıp adamın omzuna yaslandı, sessizleşti.

Arabada Efe buz gibi bir yüzle, mendille durmadan Bahar'ın alnındaki terleri sildi. El hareketleri son derece şefkatliydi: "Nasıl bu kadar terlendi? Hastanede baştan aşağı kontrol ettirelim, neyin var neyin yok belli olsun."

Endişesi, az önce kadının söylediği o ağır sözler karşısında duyduğu öfkeyi gölgede bırakmıştı.

"Tam vücut kontrolü" sözlerini duyunca Bahar'ın zihni zonkladı. Ama artık onu durdurmak için ne söylese boştu. Ne kadar engel olmaya çalışırsa o kadar şüphelenecekti.

"Deva Hastanesi'ne gidebilir miyiz?" diye sordu Bahar.

"Deva mı? Neden?" diye sordu Efe.

"Küçük rahatsızlıklarımda hep oraya gidiyordum. Oranın doktorları bayağı iyi. Ortamını biliyorum, kendimi güvende hissediyorum."

"Daha önce çok hastalandın mı?"

Nasıl olur da haberi yoktu?

Evlendikleri bu bir yıl içinde ne zaman nezle olsa, ateşi çıksa hep yanında olmuştu.

Daha ciddi durumlarda bizzat hastaneye götürmüştü. Kendi başına sık sık Deva Hastanesi'ne mi gitmişti?

"Evleneli daha bir yıl oldu. Ondan önce de her gün birlikte değildik. Kaldı ki iki ay önce iş seyahatine çıkmıştın. Kendimi biraz kötü hissetsem tek başıma gidiyordum. Büyük bir şey değildi, o yüzden söylemedim."

Efe bir süre sessizce onu izledi, yüzünden bir şeyler okumak ister gibiydi. Ama sonra düşündü, kadın az önce ona ne kadar katlandığını söylemişti. Her şeyi ona anlatması beklenemezdi.

Bilmediği ne çok şey vardı kim bilir.

"Deva Hastanesi'ne," dedi Efe. Yüzü biraz öncekinden de soğuktu.

Bahar rahat bir nefes aldı. Yana dönüp camdan dışarı baktı, gözlerini kapatıp uyuyormuş gibi yaptı.

Efe'nin olduğu yerden bakınca, kadın onun omzuna yaslanmaktansa koltuğa yaslanmayı tercih ediyordu.

Zaman ağır ağır geçiyordu. Bahar camdan yansıyan aksinden Efe'nin artık onu izlemediğini fark edince gizlice cebinden telefonunu çıkardı, bir mesaj yazdı.

"Şule, çok acil bir yardıma ihtiyacım var. Ne olur."