Bölüm 2

Başını eğdi, acı acı gülümsedi.

Daha neyi arzulayabilirdi ki? Onunla evlenebilmiş olmak, gelecek hayatının bütün şansını tüketmişti zaten.

Annesiyle babası, SK Holding'te sıradan birer çalışandı. Bir yangında operasyon odasında mahsur kalmış, ama ölmeden hemen önce kritik sistemi kapatarak zehirli madde sızıntısını önlemiş ve daha fazla insanın zarar görmesini engellemişlerdi.

Haber kanalları günlerce olayı işlemiş, ebeveynlerinin dış dünyayla yaptığı son konuşma kayıtlarını yayınlamıştı.

O zamanlar on yaşında olan Bahar, halasının yanına sığınmak zorunda kalmıştı.

Ama halası içki, sigara ve kumara düşkündü. Bir yıl içinde SK Holding'in verdiği tazminatın tamamını kumarda eritti.

Bahar on bir yaşına bastığında, halası onu doğrudan SK Holding'in kapısının önüne bırakıp gitti.

Bahar sırt çantasına sarılmış, şirketin önünde tam iki gün beklemişti.

Açlıktan ve yorgunluktan tükenmiş haldeyken SK Holding'in Şirketin Başkanı çıkageldi ve onu alıp evine götürdü.

O günden sonra okul masraflarını karşıladı, yiyeceğini, giyeceğini, barınmasını sağladı. Bahar büyüdüğünde ise onu torunu Efe'yle evlendirdi.

Efe bu evliliğe itiraz etmemişti, ama özel olarak Bahar'a şunları söylemişti: "Seninle evlensem bile sana duygu veremem. O kadın geri döndüğü an evliliğimiz biter, buna hiçbir itirazın olmayacak."

O an kalbi sanki bıçakla yarılmıştı.

Ama biliyordu ki, eğer bu evliliği reddederse babaannesi suçu mutlaka Efe'nin üstüne atacak, işin peşini bırakmayacak ve sonunda hasta bedeniyle yataklara düşecekti. Bu yüzden canı ne kadar yansa da dişini sıkıp başını sallamıştı.

"Sorun yok. Zaten ben de seni yalnızca abi olarak görüyorum, sana karşı özel bir şey hissetmiyorum. Boşanmak istediğin an söyle yeter, peşine düşmem."

Evlilikleri böyle başlamıştı.

Evlendikten sonra Efe onu el üstünde tutmuştu.

Herkes Efe'nin onu deli gibi sevdiğini sanıyordu, oysa yalnızca Bahar biliyordu ki o sorumluluk sahibi bir adamdı sadece. Ona iyi davranması sevgiden değil, vazife bilincindendi.

Şimdiyse o vazife sona ermişti.

Bahar tabağındaki son lokma yumurtayı da ağzına atıp ayağa kalktı: "Doydum, ben odaya çıkıyorum."

Sandalyeyi itip gitmek üzereyken,

ayağa kalkar kalkmaz başının döndüğünü, ayaklarının pamuk gibi olduğunu fark etti.

Adımlarını da aceleyle atmıştı, sendeleyip ayağı burkulunca bütün bedeniyle öne yığıldı.

"Ah!"

İçgüdüsel olarak karnını korudu, telaşla doğrulmaya çalışırken bedeni çoktan büyük bir el tarafından kavranmış ve bir çift kolun arasına alınmıştı.

"Ne bu telaş? Bir yerin acıdı mı?" diye vücudunu dikkatle kontrol etti. Bir şey olmadığını görünce rahat bir nefes aldı, ama sesinde azar tonu vardı: "Bir daha böyle yapma. Kaç yaşına geldin, hâlâ çocuk gibisin."

"Ben iyiyim. Dün gece iyi uyuyamadım galiba."

Bahar bakışlarını kaçırdı.

Onun endişesinin artık ne anlamı vardı?

Bahar kolunu kurtarmaya yeltendi, ama Efe bir şey sezmiş gibi kaşlarını çattı ve onu kucaklayıp kaldırdı.

"Ah!" diye irkildi Bahar, içgüdüsel olarak kollarını adamın boynuna doladı: "Ne yapıyorsun?"

"Ben götüreyim seni, yine düşersin diye."

"Ben iyiyim, bırak beni. Böyle olmuyor."

"Neden olmuyormuş?"

"Boşanmak üzereyiz biz."

Efe donup kaldı, gözlerinde belli belirsiz bir hoşnutsuzluk gölgesi geçti.

"Boşanma protokolü henüz imzalanmadı. Daha bir dakika bile geçse, hâlâ karı kocayız. Yoksa en başından beri bana dokundurtmak istemiyordun da şimdi hemen mesafe koymaya mı can atıyorsun?"

Sesi buz gibiydi, sanki boşanma kararını o soğukça almıştı da kendisi mecburen razı oluyordu.