Bölüm 3

"Öyle bir şey demek istemedim," dedi Bahar, biraz öfkeliydi.

Öyle bir niyeti olsaydı, dün gece hamile haliyle ona dokunmasına izin verir miydi?

Efe daha fazla bir şey söylemedi. Onu kucağında odaya taşıdı, usulca yatağa bıraktı. Her hareketi şefkatli ve özenliydi.

Bahar neredeyse bütün gücünü kullanarak ağlamamak için kendini zor tuttu.

Efe üstünü düzeltti, koca eli farkında olmadan karnına değdi.

Bahar'ın yüreği hopladı, hemen elini tutup itti.

Karnı hâlâ dümdüzdü oysa, ama içgüdüsel olarak bir şeylerin ortaya çıkmasından korkuyordu.

Efe bir an duraksadı: "Ne oldu?"

Boşanacakları için mi artık dokundurtmuyordu?

"Bir şey yok. Sadece iyi uyuyamadım, kafam biraz dalgın," diye bahane uydurdu.

"Doktor çağırayım, rengin iyi değil," diyerek elini alnına götürdü, ateşi normaldi.

Ama içinden bir ses ters giden bir şeyler olduğunu söylüyordu.

"Gerçekten iyiyim ben."

Doktor getirtmemeliydi, yoksa hamile olduğu ortaya çıkabilirdi. "Biraz uyusam geçer."

"Bahar, sana son bir şans daha veriyorum. Ya bana gerçeği söylersin ya da seni hastaneye götürürüm."

Ondan bir şey sakladığını göremediğini mi sanıyordu?

Bahar zoraki gülümsedi: "Uzun zamandır birlikte olmamıştık da, dün gece öyle aniden olunca biraz alışamadım. Daha kendime gelemedim. Hastaneye gitmeyelim, biraz dinlensem geçer. Yoksa çok tuhaf olur."

Adam bu mantıklı açıklamayı duyunca gözlerinde belli belirsiz bir mahcubiyet gölgesi geçti. Hemen yorganı çekip üstünü örttü: "Daha önce söylemeliydin, hiç kalkmazdın. Kahvaltını yatağına getirirdim."

Bahar yorganın altında ellerini sımsıkı yumruk yaptı, gözyaşlarını zorla tuttu.

Ne kadar acımasızdı. Boşanmayı dillendirdikten sonra bile ona böyle şefkat göstermeye nasıl devam edebiliyordu?

O istediği an çekip gidebilecekken, arkasında onun için kıvranan bir kadını yapayalnız bırakıyordu.

Efe bileğini kaldırıp saatine baktı, sanki bir işi vardı.

"Kocacım... Efe Bey, işin varsa git. Ben biraz dinlensem iyi olurum."

"Efe Bey" sözü dudaklarından dökülür dökülmez Efe'nin kaşları çatıldı. Ona hiç böyle seslenmemişti.

"Ne dedin sen bana?"

Adamın sakin ses tonunda belli belirsiz bir öfke vardı.

Bahar kendini sıkarak konuştu: "Boşanmak üzereyiz. Erken alışsak iyi olur. Yoksa boşandıktan sonra farkında olmadan samimi bir şey söylerim de duyan yanlış anlar."

Efe bu sözleri son derece rahatsız edici buldu.

Ayağa kalktı, daha fazla bir şey söylemeden arkasını dönüp gitti.

Neredeyse aynı anda Bahar da arkasını döndü, gözyaşları sessizce süzülmeye başladı.

Efe'nin adımları birden durdu, başını çevirdi: "Bahar, sen beni hep abi olarak gördün, değil mi?"

Bahar hafifçe irkildi, gizlice yüzündeki yaşları sildi: "Efendim?"

"Evlenmeden önce söylemiştin. Bana karşı kadın erkek hislerin yok, yalnızca abi olarak görüyorsun."

"Söylemiştim."

Şimdi bunu nereden çıkarmıştı?

"Şimdi de bu his değişmedi. Beni hâlâ abin olarak görüyorsun, bana karşı özel bir şey hissetmiyorsun, öyle değil mi?"

"..."

Bahar'ın parmakları çarşafı öyle sımsıkı kavradı ki eklem yerleri bembeyaz oldu.

Dişlerini var gücüyle sıktı, gözyaşları durmaksızın akıyor, titreyen bedenini kontrol etmeye çalışıyordu.

On bir yaşında onu ilk gördüğü andan beri, gözlerinin önündeki o delikanlıya vurulmuştu.

Gözlerine baktığında evrendeki en güzel galaksiyi görür gibi olmuştu.

On dokuzunda nişanlandılar, yirmisinde evlendiler. Şimdi yirmi birindeydi ve ona duyduğu hisler bir an olsun sarsılmamış, aksine zaman geçtikçe derinleşmişti.

Sadece bir yıldır evliydiler, ama tam on yıldır bir aradaydılar.

Bütün gençliği yalnızca ondan ibaretti, kalbinde başka kimseye yer yoktu.

Sanki zehirlenmişti ve tek panzehiri oydu.

"Neden cevap vermiyorsun? Söyleyemeyeceğin bir şey mi var?" diye üsteledi.