Bölüm 5

Asaf doğruldu. "Sözleşmede yazım hatası var, düzeltmek için geri götürmem gerekiyor. Kusura bakmayın."

Bahar nutku tutulmuş gibiydi, eli ayağı boşaldı.

Yazım hatası mı?

Bir dönüş umuduyla beklemişti içten içe.

Ah, hâlâ o gülünç hayallere tutunuyormuş demek.

Asaf gittikten sonra Bahar odasına döndü. O günü nasıl atlattığını kendisi de bilmiyordu. Ama öğle yemeğini de akşam yemeğini de hakkıyla yedi.

Acısından mı yoksa fazla mı yediğinden bilinmez, o güne dek neredeyse hiç şiddetli bulantı yaşamamışken, o akşam öyle feci kustu ki neredeyse içi dışına çıkacaktı.

Bir yandan kusuyor, bir yandan ağlıyordu. Sonunda banyonun zeminine çöküp kaldı, dizlerini karnına çekip tir tir titredi.

Saat neredeyse on iki olmuştu. Eskiden saat onu geçti mi dönmezse, mutlaka arar, nerede olduğunu söylerdi.

Artık gerek yoktu.

Birden telefonu çalmaya başladı.

Bahar kulak kesildi, ses gitgide netleşiyordu.

Yerden fırladığı gibi ok hızıyla banyodan çıktı, yatağın üstündeki telefonu kaptı.

Ekranda yazıyordu: Canım Kocam

Bahar'ın yüzünde bir anda çocuksu bir gülümseme belirdi. Yüzündeki gözyaşlarını sildi, derin bir nefes aldı, boğazını temizledi ve açtı: "Efendim."

"Bugün neden mesajıma cevap vermedin?" Adamın sesinde belli belirsiz bir soğukluk vardı.

Sorgular gibiydi.

Bahar bunu soracağını düşünmemişti.

"Tam o sırada Asaf Bey gelmişti. O yüzden cevap vermedim. Gerekli olduğunu düşünmedim," dedi Bahar alçak bir sesle.

"Öyle mi?" Adamın sesi sakindi, ama insanı ezen bir ağırlığı vardı. "Mesajıma cevap vermeye gerek duymama raddesine gelmişsin demek. Bugün sözleşmeyi imzalarken o kadar mutluymuşsun ki gülmüşsün hatta, şaşırmadım."

Bahar elbisesinin ucunu sımsıkı kavradı, avuçları terledi. Belli ki Asaf yetiştirmişti.

"Ben..."

"Boşanacak olmaktan bu kadar mutlu musun?" Daha o cevap veremeden üsteledi.

Bahar'ın gözleri kızardı.

"Niye sustun?" diye yine sordu.

Sesi dümdüzdü oysa, ama Bahar üstüne üstüne gidildiğini hissediyordu.

"Ben... yani, bana bu kadar çok şey verdiğin için mutluyum. Bu kadar eli açık olacağını tahmin etmemiştim."

Rastgele bir bahane uydurdu işte.

Hattın ucundaki adam bir an sustu.

Uzun bir süre sonra konuştu: "Sonuçta bir yıl benimleydin. Bana her şeyini verdin. Hakkını yiyemezdim."

Bahar sağ elini kaldırıp ağzını kapattı, hıçkırıklarının dışarı sızmasını var gücüyle engellemeye çalıştı.

"Teşekkür ederim. Bugün boşanma protokolünü Asaf bir yazım hatası olduğunu söyledi, o yüzden henüz imzalamadım." Tam burada, adamın keyfi kaçar endişesiyle ekledi: "Merak etme, düzeltilir düzeltilmez hemen imzalarım."

Kendisinin bilerek oyaladığını düşünmesinden korkuyordu.

"Biliyorum," diye devam etti Efe. "Boşanma protokolünde bazı düzenlemeler yapılması gerekiyor. İçinde geçen birkaç gayrimenkulün tapu işlemlerinde ufak bir pürüz çıktı. Birkaç gün daha sürebilir. Ama o mülkler yine sana kalacak. Ancak işlemler hallolduktan sonra eline geçen mallarla ilgili ileride sorun yaşamazsın."

Bahar'ın yüreğine bir ağırlık çöktü. On yıldır birbirlerini tanıyorlardı, onun yalnızca parayı önemsediğini mi sanıyordu?

"Başka ne istiyorsan söyleyebilirsin," diye ekledi Efe. "Bu maddi şeylerin dışında sana verebileceğim başka bir şey yok."

Bahar'ın tırnakları avcunu delecek gibiydi.

İçinden ne çok geçirdi: Bana tam bir yuva ver, olmaz mı?

Bazen ona öyle iyi davranıyordu ki, içinde ona yer olduğunu düşünüp yanılıyordu.

Eli usulca karnına gitti. İçinden bir cesaret yükseldi.

Bugün boşanma protokolündeki yazım hatası imzalamasını engellemişti. Bu bir işaret olabilir miydi?

Onu istemese bile, en azından bu bebeğin varlığını bilmeliydi.

"Şimdi neredesin?" diye sordu Bahar.

"Bir şey mi oldu?" diye sordu Efe karşılık olarak, doğrudan cevap vermedi.

"Efe, ben zaten..."

"Efe, küveti doldurdum, suyun ılık. Gel de gir."

Telefonun ucundan birden, hiç de yeri olmayan bir kadın sesi duyuldu. Yumuşacık ve güzeldi.