Bölüm 6

Bahar bütün düşünceleri paramparça olmuş, zihni altüst olmuştu.

"Neyi, demiştin?" diye üsteledi Efe.

Bahar çaresizlikle gözlerini kapattı. Daha bugün onu, kendisiyle hemen ilişiğini kesmeye heves etmekle suçlamış, daha boşanmadıklarını söylemişti.

Oysa bir an önce uzaklaşmak isteyen o değil miydi? Şimdi de kalkmış Lale'yle birlikteydi.

"Uykum geldi. Uyuyacağım."

Bütün cesareti o acımasız gerçek karşısında paramparça olmuştu.

Kendisi asla Lale'nin dengi değildi, hatta rakip bile sayılmazdı. Çünkü Efe'nin kalbinde bir tek o vardı.

Bir an için hâlâ onu geri kazanmayı düşlemişti, ne kadar gülünçtü!

"Peki, öyleyse uyu."

Efe'nin sesi hâlâ dümdüzdü, hiçbir duygu okunmuyordu.

Telefonu kapattıktan sonra Bahar kendini yatağa atıp hıçkıra hıçkıra ağladı.

Efe, ben iki aylık hamileyim.

Ertesi gün.

Bahar kendini bilmez bir halde uyandığında öğlen olmuştu.

Ağrıyan bedenini zar zor yataktan kaldırdı, üstünü başını toparlamıştı ki telefonu çaldı.

Arayan Zehra'ydı.

"Alo, babaanne."

"Baharcım, sesin kısılmış. Hasta mı oldun?" diye endişeyle sordu Zehra.

"Yok, dün gece biraz geç yattım da."

"Efe yanında mı?"

"Az önce çıktı."

"Çıktı mı?" Zehra kaşlarını çattı. "Bugün doğum günün, yanında değil de nerede? Hiç yakışık almadı!"

Bahar ne diyeceğini bilemedi.

Evet, bugün onun doğum günüydü.

Ama onun için doğum gününün artık hiçbir anlamı yoktu.

Babaannesi aramasa unutup gidecekti.

Efe'nin de umurunda olmadığına şüphe yoktu.

"Babaanne, onu yanlış anladınız. Kendisi dışarıda, bana sürpriz hazırlıyor. Benimle baş başa güzel bir akşam geçirecekmiş."

"Öyle mi?" Zehra yarı şüpheli, yarı inançlıydı. "Bir sorayım kendisine."

"Babaanne, lütfen baskı yapmayın. Bırakın rahat rahat doğum günümle ilgilensin. Ona güvenmiyorsunuz, bari bana güvenin."

Bahar'ın o kırık dökük sesini duyan Zehra'nın yüreği yumuşadı. "Peki, yanlış anlamışım. Doğum gününü unutmasın da. Siz bu akşam baş başa güzel bir yemek yiyin. Annenlerle ben sizi rahatsız etmeyelim."

Bahar kızarık bir yüzle başını salladı: "Tamam."

Telefonu kapatınca Bahar odada yapayalnız, son derece çökmüş halde oturdu.

Babaannesine yalan söylemekten nefret ediyordu, vicdan azabı duyuyordu.

O sırada yakın arkadaşı Şule arayıp doğum gününü kutladı.

Bahar içi acıyla dolu olmasına rağmen Şule'ye de gerçeği söyleyemedi, yalanını sürdürdü, bugün kocasıyla baş başa güzel bir akşam geçireceğini söyledi.

İki saat sonra babaannesi yine aradı, Efe dönmüş mü diye sordu.

Bahar, Efe'nin kendisine sürpriz yapacağını, az sonra kocasının yanına gideceğini söylemek zorunda kaldı.

Nereye gideceğini bilmiyordu, kimseyi de görmek istemiyordu. Bir otel odası ayırttı, tek başına odaya kapandı, televizyonu açıp vakit geçirmeye çalıştı.

Tam o sırada ekranda magazin haberi belirdi: Efe gizemli bir kadına arabasının kapısını açmış, onu bir yere götürüyordu.

Görüntüde kadın onun koluna girmiş, kulağına bir şeyler fısıldıyordu. Son derece samimiydiler.

Kamera kadının yüzünü net çekmemişti, ama Bahar onu hemen tanıdı.

Efe'nin bir türlü kopamadığı kadın... ondan başka kime böyle şefkat gösterebilirdi ki?

Bahar'ın kalbi bıçaklanmıştı, ruhu bedeninden çekilmiş gibiydi. Ardından televizyonda eğlenceli bir komedi programı başladı, ama Bahar kaskatı bir yüzle ekrana bakıyor, en ufak bir tebessüm edemiyordu.