Bölüm 8

"Daha ne var?" Bahar kaşlarını çattı, sesinde belli belirsiz bir sabırsızlık vardı. Tertemiz olmasına rağmen kocası tarafından paramparça edilmiş, bir de kocasının arkadaşı tarafından aldatmakla suçlanıyordu.

"Aynı masayı paylaştık ha? İkiniz de yakışıklı ve güzel. Biri süslenip püslenmiş, öteki takım elbisesini kuşanmış. İkiniz de tesadüfen tek başınaymışsınız, tesadüfen aynı restorana gelmişsiniz, yetmezmiş gibi tesadüfen yer yok diye aynı masaya oturmuşsunuz. Beni aptal mı sanıyorsun?"

"Ben bu hanımefendiyi gerçekten tanımıyorum, lütfen yanlış anlamayın," diye araya girdi Cihan.

"Seninle konuşmuyorum, kes sesini!"

Tarık hiç acımasızdı.

Cihan'ın yüz ifadesi ise hiç değişmedi, son derece sakindi.

"Çok kabasın," dedi Bahar kaşlarını çatarak. "İster inan ister inanma, gerçek bu."

"Gerçek buymuş, öyle mi! Bahar, sen asıl biliyor musun, Efe..."

Tam Efe'nin adını ağzına alacaktı ki yanındaki adamı fark edip kaşlarını çattı: "Senin hâlâ burada ne işin var?"

Cihan gülümsedi: "Kusura bakmayın, ben gideyim."

Baştan sona kibardı.

Gitmeden önce Bahar'a bir kez daha baktı, gözlerinde bir anlık tereddüt vardı.

"Tarık, benden hep nefret ettiğini biliyorum. Nasıl düşünürsen düşün."

Kendini aklamak istemiyordu, arkasını dönüp doğruca gitti.

"Efe dün gece çok içti, biliyor musun?" dedi Tarık onun arkasından.

Bahar'ın adımları durdu, başını çevirdi: "Ne?"

Ama hemen ardından bir şeyi hatırlamış gibi ekledi: "Evet, dün gece çok mutluydu herhalde. Fazla içmesi normal."

Bahar'ın bu kadar sakin olduğunu gören Tarık'ın kaşları iyice çatıldı.

İçinden ateş püskürmek geliyordu, ama bu kadın Efe'nin karısıydı.

Eğer Efe, onun karısına çıkıştığını duyarsa derisini yüzerdi.

"Benimle gelip ona bir bakmaz mısın?" diye sordu Tarık.

"Gerek yok, işim var."

Onu görmek boş yere acısını artırmaktan başka işe yaramazdı.

"Bahar, senin hiç vicdanın yok. Kocan iki gündür benim evde, kendinden geçene kadar içiyor, umurunda bile değil!"

Bahar'ın yüreği hopladı: "Ne demek istiyorsun?"

Dün gece Lale'yle birlikte değil miydi?

Lale onun için küveti doldurmuştu, kesin birlikte yıkanmışlardır bile.

"Fazla konuşamam. Durumu hiç iyi değil. Görmek istiyorsan peşime düş, yok vicdanın sızlıyorsa beni durdurma!"

Tarık arkasını dönüp gitti.

Bahar, Tarık'ın elinde bir poşet ilaç olduğunu görünce içini bir anda kötü bir his kapladı: "Bir dakika."

Peşinden gitti.

Bahar, Tarık'ın elindeki ilaca bakarak sordu: "Bu ilaç ne için?"

"Öylesine aldım. "

Bahar donup kaldı: "Nasıl yani?"

"Saçmalama. İlaç ilaçtır, hasta tedavi etmek içindir. Ne için alacağım?"

Tarık son derece aksiydi, Bahar'dan oldukça şikâyetçi gibiydi.

"Hasta mısın?" diye sordu Bahar.

"Ben değil, kocan için aldım!"

Bahar'ın kalbi sıkıştı: "Nesi var? Neden ilaç içiyor?"

"Bilmiyor musun?"

"Hasta mı?"

"Sen..." Tarık sinirden güldü. "Kocan senin adet tarihini ezbere biliyor, sense adamın ilaca ihtiyacı olduğunu bile bilmiyorsun!"

"Ben... gerçekten bilmiyordum. Ne olur söyle."

Tarık arabasına bindi, onu duymazdan geldi.

Bahar hemen yan koltuğa geçti.

Tarık, Bahar'ı şehrin en gözde semtlerinden birindeki lüks bir rezidansa getirdi.

Burası A şehri'nin en değerli bölgesiydi; sıradan bir insan bir yıl aç susuz çalışsa burada bir metrekare alamazdı.

Ama Tarık gibiler için burası birçok evinden sadece biriydi.

Kapının önüne geldiklerinde Tarık şifreyi girip kapıyı açtı ve içeri girdi. Ama kapının eşiğindeki kadının kımıldamadığını fark etti.

Başını çevirdi: "Ne oldu? Girsene."