Mag-log inCHAPTER 3
His Friend Nox Drake Harrington POV Halos tapos na ang trabaho ko nang biglang tumunog ang cellphone na nasa ibabaw ng aking desk. Pagtingin ko sa screen, nakita ko ang pangalan ng matagal ko nang kaibigan. Nox. Napangiti ako nang bahagya bago ko sinagot ang tawag. "Hello?" "Finally!" agad na bati niya. "Akala ko hindi mo na sasagutin." "Busy ako." "Busy ka? Sa opisina?" "Where else would I be?" Natawa siya sa kabilang linya. "Kamusta ka na?" "Okay." "Okay lang?" "Anong gusto mong marinig?" "Na buhay ka pa." "I am." "Good. Akala ko kasi tuluyan ka nang naging boring simula nang ikasal ka." Napairap ako. "Don't remind me." "Ah." Sandaling natahimik si Nox. "So, ganun pa rin?" "Ganun pa rin ang alin?" "Yung tungkol sa asawa mo." Napahilig ako sa aking upuan. "She's not here." "So?" "So, wala akong problema." "Umalis na talaga?" "Yes." "At hindi mo sinundan?" "No." "Tinawagan?" "No." "Kinamusta?" "No." Napatawa si Nox. "Grabe ka talaga, Drake." "I told you. I don't care." "Pero asawa mo pa rin." "Legal paper lang iyon." "Kung ikaw ang magsalita, parang bumili ka lang ng sasakyan." "At least ang sasakyan, gusto ko." Natawa nang malakas si Nox. "Same old Drake." "Exactly." "Then I guess magiging interesting ang gabi mo." Napakunot ang noo ko. "What do you mean?" "Nasaan ka ngayon?" "Office." "Anong oras ka matatapos?" "Why?" "Just answer." "Probably around eight." "Then come to Obsidian." Napangiti ako. Ang Obsidian Bar ang pagmamay-ari ni Nox at isa iyon sa mga lugar na madalas naming puntahan noon. "That's actually what I was planning." "Really?" "Yes." "Good. Sakto." "Sakto saan?" "May bago akong ilalabas ngayong gabi." "New drink?" "No." Napahinto ako. "What then?" Tumawa si Nox. "A new girl." Napataas ang kilay ko. "A new girl?" "Yes." "From where?" "New hire." "Then why do you sound so excited?" "Because she's not ordinary." Napangiti ako. "That's what you always say." "Pero ngayon, totoo." "Describe her." "Why are you suddenly interested?" "I'm not interested." "You're asking." "Just curious." "Sure." Napabuntong-hininga ako. "Just tell me." Natahimik muna si Nox bago nagsalita. "Malakas ang dating." "Sexy?" "More than that." "Wild?" "Exactly." Napangiti ako. "Now you're talking." "I knew that would get your attention." "What's her name?" "That's the funny part." "What?" "Hindi ko pa alam kung totoong pangalan niya ang sinabi niya." Napakunot ang noo ko. "What do you mean?" "May mga bagay na hindi ko pa nalalaman tungkol sa kanya." "Then why did you hire her?" "I didn't exactly hire her." "Then?" "She came here looking for work." "And?" "And she needs money." Napatingin ako sa relo ko. "How much?" "She needs a lot." "How much?" "Enough to make someone desperate." Natahimik ako. "What's wrong with her?" "I don't know." "You don't know?" "No." "Then why are you telling me about her?" "Because the moment I saw her, I knew there was something different." "Different how?" "She doesn't look like someone who would beg for anything." Napangiti ako. "Interesting." "Exactly." "Anong itsura?" "Mahaba ang buhok. Matapang ang tingin. Hindi palangiti." "Pretty?" "Very." "Classy?" Natawa si Nox. "No." "Then?" "She's the complete opposite." "Good." "Good?" "Yes." "Alam kong ganyan ang taste mo." Napangiti ako. "At least you know me." "I know you too well." Sandali kaming natahimik. Maya-maya ay biglang napunta ang usapan sa asawa ko. "So, what about Aya?" Agad nawala ang ngiti sa labi ko. "What about her?" "She really left?" "Yes." "Where did you send her?" "Abroad." "On your own?" "I gave her money." "How much?" "Enough." "Drake." "What?" "You're seriously unbelievable." "Why?" "Pinadalhan mo ng malaking halaga ang asawa mo para lang umalis?" "Yes." "And she agreed?" "Yes." "That's it?" "That's it." "Doesn't she love you?" "I don't know." "Don't you care?" "No." Natahimik si Nox. "At least you're honest." "I've never lied about how I feel about her." "Pero hindi ba awkward?" "What?" "Being married to someone you don't love." "Not really." "How?" "Because we're barely together." "Still..." "I don't love her, Nox." Wala na siyang naisagot agad. Huminga ako nang malalim at sumandal sa upuan. "She knows that." "Are you sure?" "Yes." "And you're okay with that?" "I am." "Then what happens when she comes back?" "She won't." "How do you know?" "Because I gave her enough money to stay away." Tumawa nang mahina si Nox. "Grabe. Talagang ayaw mong makita." "I don't." "Ni hindi mo man lang nami-miss?" "No." "Not even a little?" "No." "Then what are you going to do tonight?" "Have fun." "Back to your old routine?" "Yes." "Night bar?" "Yes." "Women?" "Maybe." Natawa si Nox. "Alam mo, parang hindi ka talaga nag-asawa." "That's exactly how I feel." "Then you're coming tonight?" "Definitely." "Good." Muli kong naalala ang sinabi niya tungkol sa bagong babae. "So, about that girl..." "Aha." "What's her name?" "Curious ka talaga." "I asked." "Wait until you see her." "Why?" "Because I don't think you'll believe me when I describe her." "Try me." "She's not the usual girl who comes into my bar." "How so?" "She doesn't act impressed by money." "Maybe she's pretending." "Maybe." "Then what's so special about her?" "Her eyes." Napakunot ang noo ko. "Her eyes?" "Yes." "What's with her eyes?" "Parang may pinagdaanan." "So?" "So nothing." "Then why mention it?" "Because kahit maraming tao sa bar, siya lang ang hindi mukhang interesado sa kahit kanino." "Then why does she need money?" "That's what I'm trying to find out." "She asked for work?" "Yes." "What kind?" Natahimik si Nox. "Nox?" "Let's just say..." "Say it." "She's willing to do almost anything as long as the price is right." Napangiti ako. "That's convenient." "Don't get ahead of yourself." "I'm not." "Good." "What's her job tonight?" "Wait." "Why?" "Because I want you to see her yourself." "You're making this sound like some kind of mystery." "Maybe it is." Napatingin ako sa labas ng bintana. Unti-unti nang dumidilim ang langit. At sa totoo lang, mas lalo akong naging curious. Hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil matagal ko nang kilala si Nox. At kapag ganoon siya magsalita tungkol sa isang babae, ibig sabihin ay may nakita siyang kakaiba. "Anong oras siya darating?" "She's already here." Napatingin ako sa relo ko. "Now?" "Yes." "Then I'll come early." "Good." "I'll see you later." "Drake." "Hmm?" "Bago ka pumunta..." "What?" "Make sure you're ready." Napakunot ang noo ko. "Ready for what?" Sandaling natahimik si Nox. At bago pa niya tuluyang maituloy ang sasabihin niya— biglang may narinig akong ingay sa kabilang linya. "Nox?" "Wait, Drake. She's—" Naputol ang tawag. Tinitigan ko ang cellphone ko. Napakunot ang noo ko. "She's what?" Walang sagot. Ilang segundo akong nakatitig sa screen bago ako napangiti. Mukhang mas magiging interesante ang gabing ito kaysa sa inaasahan ko.The Scent of a StrangerDrake’s POVHindi ko alam kung ilang baso na ang nainom ko. Hindi ko na rin binibilang. Ang mahalaga, kahit paano ay unti-unting nawawala ang sakit ng ulo ko dahil sa mga problemang sunod-sunod na dumating sa buhay ko nitong mga nakaraang araw.At karamihan sa mga problemang iyon ay may isang pangalan.Liane.That woman was a walking disaster.Mula nang magkabanggaan kami sa kalsada, hindi na natapos ang abala. Una, ang sirang cellphone niya. Sumunod, ang eksena sa mall kasama ang saleslady. At pagkatapos, ang bigla niyang pagpunta sa opisina ko na para bang wala siyang ibang alam gawin kundi sirain ang tahimik kong araw.Kung hindi lang dahil sa cellphone niyang ako naman ang nakasira, matagal ko na siyang pinalayas sa paningin ko.“Pare, kung ganyan ka lang din naman uminom, sana nagdala ka na lang ng bote sa bahay mo,” natatawang komento ni Arlot habang pinapaikot ang baso niya.Hindi ko siya pinansin.Katabi ko si Nox, na abala sa pakikipag-usap sa isa sa m
CHAPTER 19 — Night ChangesDRAKE POVThe night was still young.At least, that was what I thought when I stepped inside Obsidian Bar that evening.The place was packed, as usual. Colorful lights moved across the ceiling, music vibrated through the floor, and the sound of people laughing and talking blended with the loud beat coming from the speakers. Waiters moved between tables carrying bottles of liquor and trays of drinks, while several groups of customers occupied the private booths along the sides of the room.It was the kind of place where I could forget about work for a few hours.No meetings.No contracts.No family obligations.And definitely no reminders about my wife.I loosened the collar of my shirt as I made my way toward our usual private table.Nox was already there, sitting comfortably on the sofa with a glass of whiskey in his hand. Across from him was Arlot, the same friend who had recently returned from abroad and had already managed to annoy me more than once sinc
CHAPTER 18 — The Men at the Sari-Sari StoreTHIRD-PERSON POVAlas kuwatro na ng hapon nang tuluyang makaalis si Liane sa mall.Pagkatapos niyang makuha ang bagong cellphone, dumaan pa siya sa isang maliit na tindahan para bumili ng ilang pangunahing pangangailangan bago tuluyang sumakay ng jeep pauwi sa kanilang baryo.Hindi niya na inabala pang tawagan si Drake para magpasalamat nang personal. Sapat na sa kanya ang maikling pasasalamat na sinabi niya sa telepono kanina. Kung tutuusin, ayaw na rin niyang marinig ang mataray na boses ng lalaki.Mula sa sakayan, naglakad na lamang siya pauwi.Hindi naman ganoon kalayo ang inuupahan niyang bahay mula sa pangunahing kalsada. Kailangan lamang niyang dumaan sa makitid na daan na napalilibutan ng magkakatabing bahay, maliliit na tindahan, at ilang bakanteng lote na unti-unti nang tinutubuan ng damo.Sanay na siya sa lugar na iyon.Halos araw-araw ay ganoon ang ruta niya. Minsan, may mga batang naglalaro sa gilid ng kalsada. May mga inang nag
CHAPTER 17— The Woman Who Ruins His DayDRAKE POV“What do you want?”Inip na tanong ko kay Liane habang nakatingin sa relo ko. May ilang importanteng dokumento pa akong kailangang ayusin, may meeting akong kailangang paghandaan, at hindi ko kayang sayangin ang buong araw sa babaeng ito.Pero heto siya ngayon, nakatayo sa lobby ng building ko na para bang wala siyang ibang pinagkakaabalahan sa buhay kundi guluhin ako.Hindi ko talaga maintindihan kung bakit sa dinami-rami ng taong puwede niyang lapitan, palagi na lang ako ang napipili niyang pagdiskitahan.“Bakit ka ba nagmamadali?” tanong niya, nakapamewang. “Hindi pa naman kita pinapatakbo.”I stared at her.“Are you serious?”“Ano na naman?”“I'm asking you what you want, and you're asking me why I'm in a hurry?”“Eh, halata naman kasing naiinis ka.”“At least, marunong ka palang makaramdam.”“Wow. Ang bait mo talaga.”Napapikit ako sandali.Lord, give me patience.Hindi ko alam kung paano niya nagagawang magsalita nang magsalita k
DRAKE POVTahimik ang buong opisina.Matapos umalis ng ama ni Aya, ilang minuto akong nanatiling nakatayo sa gitna ng silid.Hindi ko alam kung bakit parang naiwan sa isip ko ang bawat salitang sinabi niya.Babalikan ko ang anak ko.Kung hindi mo siya kayang mahalin, ako mismo ang babawi sa kanya.Napabuntong-hininga ako.Hindi ko kailangang isipin iyon.Hindi ko kailangang mag-alala.Aya was my wife.At kahit hindi ko siya mahal, kasal kami.May mga bagay na hindi naman kailangang lagyan ng emosyon.Umupo ako sa office chair ko at sumandal.Napatingin ako sa mesa.Nandoon ang ilang dokumentong kailangan kong pirmahan, pero wala akong gana.Kinuha ko ang cellphone ko.Hindi ko alam kung bakit.Binuksan ko ang contacts.Ilang segundo akong nakatitig sa screen.Hanggang sa makita ko ang pangalan niya.Aya.Hindi ko namalayang natigil ang paggalaw ng daliri ko.Hindi ko pa siya tinatawagan mula nang umalis siya.Wala akong dahilan para tawagan siya.Iyon ang lagi kong sinasabi sa sarili
DRAKE POVPagpasok ko pa lang sa opisina, alam ko nang hindi magiging maganda ang araw na iyon.Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang bigat sa pakiramdam ko habang naglalakad ako patungo sa elevator.Siguro dahil sa nangyari kanina.Una, yung jeepney.Pangalawa, si Liane.Pangatlo, yung saleslady na muntik ko nang tanggalin sa trabaho.At higit sa lahat, hindi ko pa rin nabibili ang cellphone na ipinangako ko kay Liane.Napailing ako habang pinipindot ang button para sa executive floor.“Anong klaseng umaga 'to?”Pagbukas ng elevator, agad akong sinalubong ng secretary ko.“Good morning, sir.”Tumango lang ako.“May naghihintay sa loob ng office ninyo, sir.”Huminto ako.“Who?”Hindi agad sumagot ang secretary ko.“Sir…”“Who?”“Si Mr. Alvarez po.”Napakunot-noo ako.Alvarez.Pamilyar ang apelyido.Pero hindi ko agad naisip kung sino.Hanggang sa tuluyan akong makarating sa pinto ng opisina ko.Pagbukas ko nito, agad kong nakita ang isang lalaking nakaupo sa sofa.Nakatayo ang







