Chapter 4

CHAPTER 4

Obsidian Bar

Drake Harrington POV

Eksaktong alas-nuwebe nang makarating ako sa Obsidian Bar.

Mula pa lamang sa labas ay rinig ko na ang malakas na tugtog. Puno ng mga mamahaling sasakyan ang parking area at halos lahat ng pumapasok ay pamilyar sa akin.

Matagal ko nang pinupuntahan ang lugar na ito.

Dito ako sanay.

Dito ko nakakalimutan ang mga bagay na ayaw kong isipin.

At ngayong wala si Aya, wala rin akong dahilan para hindi bumalik sa dating gawain ko.

Pagpasok ko sa bar, sinalubong ako ng malamig na hangin mula sa air conditioner at ng halo-halong ingay ng mga taong nag-iinuman at nag-uusap.

Ilang hakbang pa lamang ang nagagawa ko nang biglang—

BANG!

May bumangga sa akin.

Napaatras ako nang kaunti.

Agad akong napatingin sa babaeng nakabunggo sa akin.

At sa halip na humingi ng tawad, napatingin lamang siya sa akin na parang ako pa ang may kasalanan.

"Ano ba!"

Napakunot ang noo ko.

"What?"

"Ikaw! Hindi ka ba tumitingin sa dinadaanan mo?"

Napatingin ako sa paligid.

Ako ang nakatayo sa gitna ng daanan.

Pero siya ang bumangga sa akin.

"Ikaw ang bumangga sa akin."

"Eh ano ngayon?"

Napatingin ako sa kanya.

Hindi siya mukhang tulad ng mga babaeng karaniwang nakikita ko sa Obsidian.

Simple ang suot niya.

Hindi rin siya mukhang interesado na magpa-impress.

Pero ang pinakamalaki kong napansin ay ang paraan ng pagsasalita niya.

Walang takot.

Walang paggalang.

At tila wala siyang pakialam kung sino ang kaharap niya.

"Excuse me?"

"Narinig mo naman."

Bago pa ako makapagsalita, biglang may nahulog mula sa kamay niya.

Kalabog!

Napatingin kami pareho sa sahig.

Cellphone.

Napangiwi siya nang makita ang screen.

Basag.

At hindi basta maliit na crack lamang.

Halos buong screen ay may mga bitak.

"Putang—"

Mabilis niyang pinulot ang cellphone.

Tinitigan niya ito at ilang beses na pinindot ang screen.

"Bwisit!"

Napatingin ako sa kanya.

"That's your fault."

Agad siyang napalingon sa akin.

"Ano?"

"Kung hindi mo ako binangga, hindi mahuhulog ang phone mo."

"Ikaw ang nakaharang!"

"I was standing still."

"Eh dapat umiwas ka!"

Napatawa ako nang walang humor.

"You're unbelievable."

"Ikaw ang mayabang!"

Napatingin ako sa kanya mula ulo hanggang paa.

Hindi ko alam kung natutuwa ba ako o naiirita.

"Do you even know who you're talking to?"

"Oo. Lalaki."

Napahinto ako.

"What?"

"Lalaki ka, hindi ba?"

Napatingin sa akin ang ilang taong malapit sa amin.

Naramdaman kong kumukulo ang dugo ko.

"You're rude."

"Eh ikaw rin naman."

"You're the one who crashed into me."

"At ikaw naman ang nagpagalit sa akin."

"How?"

"Sa mukha mo pa lang, nakakainis ka na."

Napatahimik ako.

Hindi ako sanay na may babaeng ganitong magsalita sa akin.

Kadalasan, isang tingin ko pa lang ay nag-iiba na ang kilos ng mga babae.

Pero siya?

Parang wala lang.

Tiningnan niya muli ang cellphone niya.

"Bwisit talaga."

"Maybe you should be more careful."

Agad siyang napatingin sa akin.

"Ikaw kaya bumili ng bago."

Napataas ang kilay ko.

"Why would I?"

"Dahil ikaw ang dahilan kung bakit nasira."

"You're the one who dropped it."

"Dahil sa pagkakabunggo mo!"

"I didn't touch you."

"Pero nabangga mo ako!"

"You're impossible."

"At ikaw, mayabang!"

Bago pa lumala ang pagtatalo namin, biglang tumunog ang cellphone ko.

Napatingin ako sa screen.

Joaquin.

Napabuntong-hininga ako.

Ano na naman kaya ang kailangan ng batang iyon?

Sinagot ko ang tawag.

"Hello?"

"Tito Drake!"

Agad kong nakilala ang boses ng pamangkin ko.

"What do you want?"

"Tito, nasaan ka?"

"Busy ako."

"Nasaan ka?"

"Joaquin..."

"Nasa bar ka ba?"

Napatingin ako sa babaeng nasa harapan ko.

"Why?"

"Naririnig ko ang ingay."

"Just tell me what you want."

"Tito, may pasalubong ka ba sa akin?"

Napapikit ako.

"Joaquin, kakapunta mo pa lang sa school kanina."

"Eh gusto ko ng pasalubong."

"From where?"

"Kung saan ka man pupunta."

"I'll see."

"Promise?"

"I said I'll see."

"Gusto ko iyong laruan."

"Anong laruan?"

"Robot."

"Okay."

"At tsokolate."

"Fine."

"At iyong—"

"Joaquin."

"Yes?"

"Anything else?"

"Meron."

"Ano?"

"Miss ko na si Tita Aya."

Napatingin ako sa babaeng kaaway ko.

Napairap ako.

"Joaquin, hindi ngayon."

"Bakit?"

"Busy ako."

"May ginagawa ka?"

"Yes."

"Anong ginagawa mo?"

"May kausap ako."

"Si Tita Aya?"

"No."

"Si Tita Aya ba?"

"No!"

Natawa siya sa kabilang linya.

"Galit ka."

"Joaquin."

"Okay, okay."

"Matulog ka na mamaya nang maaga."

"Pero huwag mong kalimutan ang pasalubong."

"I won't."

"Promise?"

"Promise."

"Love you, Tito!"

"Bye."

"Bye!"

Pinatay ko ang tawag.

Pag-angat ko ng tingin, nakatingin sa akin ang babae.

"Anong tinitingin mo?"

"Wala."

"Then move."

"Excuse me?"

"May dadaanan ako."

Napailing ako.

"You're unbelievable."

"Ikaw rin."

Muling tumunog ang cellphone ko.

Napatingin ako sa screen.

Hindi na ako nag-abala pang sagutin.

Dahil sa pagkakataong iyon, nakita ko na si Nox na papalapit sa amin.

"Drake!"

Agad siyang ngumiti.

Pero nang makita niya ang babaeng nasa harapan ko, biglang nagbago ang ekspresyon niya.

Kumunot ang noo niya.

Napatingin siya sa babae.

Pagkatapos ay sa akin.

At muli sa babae.

"Anong ginagawa mo rito?"

Napatingin ang babae kay Nox.

"Naglalakad."

"Here?"

"Oo."

"Alam mo bang bawal kang—"

"Hoy."

Naputol si Nox.

"Anong problema?"

"Tingnan mo muna phone ko."

Ipinakita niya ang basag na cellphone kay Nox.

Nanlaki nang bahagya ang mata nito.

"Anong nangyari?"

"Siya."

Itinuro niya ako.

Napatingin sa akin si Nox.

"Ikaw?"

"She bumped into me."

"Hindi! Siya ang—"

"Wait."

Napahawak si Nox sa noo.

Tumingin siya sa akin, pagkatapos ay sa babae.

"Drake, ikaw muna."

"Ako ang ano?"

"Sandali."

Tumingin si Nox sa babae.

"Ikaw, bakit nasa labas ka?"

"Eh saan ba dapat?"

"Sa loob."

"Hindi ako pinapapasok."

Napakunot ang noo ni Nox.

"Who stopped you?"

"Wala akong kilala rito."

"Then why are you here?"

"Sinabi mong pumunta ako."

Biglang natahimik si Nox.

Napatingin siya sa akin.

At doon ko napansin ang kakaibang reaksyon niya.

Parang may biglang naalala.

Napatingin ako sa babae.

Siya pala.

Ang babaeng ikinukuwento niya sa akin.

Ang bagong pasok na trabahador niya.

Ang babaeng nangangailangan ng malaking halaga.

At ngayon, nasa harapan ko.

Tiningnan ko siyang mabuti.

Hindi ko maiwasang mapansin ang matapang niyang mga mata.

Hindi siya mukhang natatakot.

Kahit kaharap niya ako.

Kahit kaharap niya si Nox.

At kahit alam niyang nasa loob siya ng isang bar na hindi naman kanya.

Nox turned to me.

"Drake..."

"What?"

"Siya."

"She who?"

"The girl I told you about."

Napatingin akong muli sa babae.

"So she's the new girl?"

"Ano?"

Napalingon siya sa akin.

"Anong sinasabi mo?"

Wala akong naisagot agad.

Mas lalo lamang akong naintriga.

Nox stepped closer to me.

"Siya iyong sinabi ko sa'yo kanina."

"Siya?"

"Yes."

Napatingin ako sa babae.

Napatingin din siya sa akin.

At imbes na umiwas, tinaasan niya ako ng kilay.

"Ano bang tinitingin mo?"

Napangisi ako.

"Nothing."

"Eh bakit ka nakatitig?"

"Curious."

"Curious saan?"

Bago pa ako makasagot, sumingit si Nox.

"Ikaw muna, pasok ka sa loob."

"Hindi ako papasok."

"Bakit?"

"Nasira phone ko."

"Pag-uusapan natin iyan."

"May babayaran ba kayo?"

Napatingin si Nox sa akin.

Napangisi ako.

Mukhang ito nga ang babaeng sinabi niya.

Matapang.

Palaban.

At walang kahit kaunting takot.

"Pasok ka muna," ulit ni Nox.

"Ayoko."

"Hoy."

"Ano?"

"Trabaho mo ito."

Napairap ang babae.

"Eh di ikaw ang magtrabaho."

Napahawak si Nox sa noo.

Ako naman ay hindi ko napigilang mapangiti.

Unang beses kong makakita ng babaeng ganito katapang sa harap ni Nox.

At mas lalong hindi ko inaasahan na sa unang pagkikita namin ay makikipagtalo agad siya sa akin.

Tumingin si Nox sa akin.

"Drake, huwag mo nang patulan."

"She started it."

"Ikaw rin naman."

Napatingin ako sa kanya.

"Whose side are you on?"

"Neither."

Muling tumingin si Nox sa babae.

"Halika na."

"Hindi nga."

"Bakit?"

"Dahil may problema pa ako sa phone ko."

"Ako na ang bahala."

"Sigurado?"

"Oo."

"Eh siya?"

Itinuro niya ako.

"Siya ang magbabayad?"

Napatawa ako nang bahagya.

"You're demanding."

"Nasira phone ko dahil sa'yo."

"Hindi ko babayaran."

"Ha?"

"Because it was your fault."

"Ulol."

Natahimik ako.

Pati si Nox ay napatingin sa akin.

Hindi ko alam kung maiinis ako o matatawa.

Napailing lamang ako.

"What's your name?"

Diretso niya akong tiningnan.

"Bakit?"

"I asked your name."

"Para saan?"

"Just answer."

Sandali siyang natahimik.

Pagkatapos ay ngumisi.

"Para saan? Hindi naman tayo close."

Nox sighed.

"Please..."

Pero hindi na siya pinansin ng babae.

Sa halip, muli niyang tiningnan ako.

At bago pa niya tuluyang sabihin ang kanyang pangalan—

"Ang pangalan ko ay—"