Chapter 5

Chapter 5 — The Unexpected Guest

Drake’s POV

“Ang pangalan ko ay—”

“Drake!”

Naputol ang sasabihin ng babae nang marinig namin ang malakas na boses mula sa loob ng bar.

Napalingon ako.

Si Nox naman ay agad na napatingin sa entrance, tila may nakilala.

“Hindi maaari…” bulong niya.

“Kilala mo?” tanong ko.

Hindi pa siya nakakasagot nang makita namin ang isang lalaking papalapit sa amin.

Matangkad. Maayos ang suot. May kumpiyansang ngiti sa labi habang nakatingin sa amin na para bang matagal na kaming hindi nagkita.

“Arlot?” gulat na tawag ni Nox.

“Surprise!” malakas na sagot ng lalaki habang nakangiti.

Napailing ako.

Hindi ko inaasahang makikita ko siya rito.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong ko.

“Bakit? Hindi ba puwedeng bumalik sa sarili kong bansa?” natatawang sagot ni Arlot.

Lumapit siya sa amin at isa-isang tinapik ang balikat namin.

“Ang tagal ninyong hindi nagbago,” sabi ni Arlot. “Ikaw, Nox, mukhang mas lalong tumaba.”

“Tumaba?” agad na kontra ni Nox. “Muscle 'to, pare.”

Tumawa si Arlot.

“Muscle? Mukha kang may tinatagong dalawang lechon sa tiyan.”

“Gago ka talaga,” natatawang sagot ni Nox.

Napangiti rin ako nang bahagya.

Matagal ko na ring hindi nakikita si Arlot. Ilang taon siyang nanatili sa ibang bansa kaya bihira kaming magkita nang personal.

“Hindi mo man lang sinabi na nandito ka na,” sabi ko.

“Gusto ko kayong sorpresahin,” sagot ni Arlot. “At mukhang successful naman.”

“Bakit?” tanong ni Nox.

“Dahil nakita kong pareho kayong mukhang problemado.”

Tumawa si Nox.

“Hindi kami problemado. Si Drake lang.”

Napatingin sa akin si Arlot.

“Ako?”

“Oo, ikaw,” sagot ni Nox.

Umirap ako.

“Wala akong problema.”

“Talaga?” tanong ni Arlot.

“Talaga.”

“Sigurado?”

“Arlot.”

“Okay, okay.” Tumawa siya. “Hindi na kita kukulitin.”

Natahimik ako.

Sa gilid ng paningin ko, nakita kong nakatayo pa rin ang babae.

Kanina ay gusto kong malaman ang pangalan niya.

Pero dahil sa pagdating ni Arlot, tuluyan nang napunta sa kanya ang atensyon namin.

At tila wala ring pakialam ang babae.

Tinitigan lang niya kami sandali bago niya inayos ang hawak niyang cellphone.

“Uy, Nox,” tawag ni Arlot. “Hindi mo man lang ako ipakikilala?”

Napatingin si Nox sa babae.

“Ay…”

Pero bago pa siya makapagsalita, nagsalita na ang babae.

“Hindi na kailangan.”

Napatingin kami sa kanya.

Diretso ang tingin niya kay Arlot.

“May trabaho ako.”

Pagkasabi niya noon, tumalikod na siya.

“Hoy!” tawag ni Nox. “Sandali!”

Hindi na siya lumingon.

“Bukas na lang,” sigaw ng babae bago tuluyang pumasok sa loob ng bar.

Napakunot ang noo ko.

“Anong problema ng babaeng 'yon?” tanong ni Arlot.

“Bagong worker,” sagot ni Nox.

“Ah.” Tumango si Arlot. “Mukhang mabait.”

Napatingin ako sa kanya.

“Mabait?”

Napatingin din sa akin si Arlot.

“Bakit?”

“Wala.”

Tumawa si Nox.

“Hindi mo nakita kung paano sila nag-away kanina.”

“Mag-away?” gulat na tanong ni Arlot.

“Binangga niya si Drake.”

“Si Drake?”

Tumango si Nox.

“At binasag pa niya ang cellphone niya.”

“Ha?”

“Hindi sinadya,” mabilis kong saad.

Nox laughed.

“Pero ang yabang niya. Hindi man lang natakot kay Drake.”

Hindi ako sumagot.

Hindi ko alam kung bakit, pero naiisip ko pa rin ang babaeng iyon.

Hindi siya katulad ng mga babaeng karaniwang nakikita ko sa bar.

Hindi siya nagpakita ng interes sa akin.

Hindi rin siya nagkunwaring mahinhin.

At higit sa lahat, wala siyang pakialam kung sino ako.

“Hoy, Drake.”

Napatingin ako kay Arlot.

“Bakit?”

“Papasok ba tayo o tatayo lang tayo rito buong gabi?”

“Pasok tayo,” sagot ni Nox. “May babawiin tayong ilang taon na hindi natin nakita si Arlot.”

“Exactly!” natatawang sabi ni Arlot. “Tonight, walang uuwi nang maaga.”

Napabuntong-hininga ako.

“Fine.”

Maya-maya ay nasa private area na kami ng Obsidian Bar.

May mga bote ng alak sa mesa, ilang baso, at iba't ibang pagkain.

Malakas ang tugtog sa labas, pero medyo tahimik sa private area kaya malinaw pa rin ang kuwentuhan namin.

“Grabe,” sabi ni Arlot habang nakasandal sa sofa. “Ilang taon akong wala, tapos pagbalik ko, pareho pa rin kayong ganito.”

“Ganito paano?” tanong ni Nox.

“Mga mukhang walang direksyon sa buhay.”

“Hoy!”

Tumawa si Arlot.

“Joke lang.”

“E ikaw? Ano na nangyari sa buhay mo sa ibang bansa?” tanong ni Nox.

Humigop si Arlot ng alak bago sumagot.

“Marami.”

“Marami saan?”

“Maraming trabaho. Maraming negosyo. Maraming problema.”

“Babae?” tanong ni Nox.

Ngumisi si Arlot.

“Meron.”

“Maganda?”

“Syempre.”

“May asawa na?”

Umiling si Arlot.

“Wala.”

“Bakit?”

“Hindi ko pa nakikita yung babaeng gusto kong pakasalan.”

Napailing si Nox.

“Napaka-seryoso.”

“Mas mabuti nang seryoso kaysa kasal nga pero—”

Naputol siya.

Naramdaman kong napunta sa akin ang tingin niya.

Hindi ko siya tiningnan.

Alam ko kung saan patungo ang usapan.

“Drake,” tawag ni Nox.

“Hmm?”

“Hindi mo ba ikukuwento kay Arlot?”

“Wala akong ikukuwento.”

“Pare, matagal kayong hindi nagkita,” singit ni Arlot. “Ano ba ang nangyari sa buhay mo?”

“Wala.”

“Wala?”

Tumango ako.

“Wala.”

Nox looked at me.

“May asawa na kasi si Drake.”

Mabilis kong nilingon si Nox.

“Pare—”

“Ano?” natatawang tanong ni Arlot. “May asawa ka na?”

Hindi ako sumagot.

“Drake?”

“Uminom ka na lang,” malamig kong sagot.

Napatawa si Arlot.

“Okay. Mukhang sensitibong topic.”

“Hindi sensitibo,” sagot ko. “Ayoko lang pag-usapan.”

Tumahimik si Arlot sandali.

“Okay.”

Agad kong kinuha ang baso ko at uminom.

Ayoko talagang mapag-usapan si Aya.

Hindi ko alam kung bakit kailangan pa nilang itanong.

Wala naman siyang bahagi sa buhay ko.

At ayokong bigyan siya ng puwang sa gabing gusto ko lang makapagpahinga.

“Fine,” sabi ni Nox. “Ibang topic.”

“Good,” sagot ko.

“Arlot, naalala mo pa ba yung ginawa natin dati sa—”

Nagpatuloy sila sa pag-uusap.

Tumawa ako paminsan-minsan, pero halos hindi ako nagsasalita.

Kapag napupunta ang usapan sa personal na buhay ko, agad ko iyong inililihis.

“Drake, kumusta naman ang—”

“Okay naman.”

“Paano kayo—”

“Wala namang problema.”

“Hindi mo ba—”

“Arlot, ikaw naman. Kumusta trabaho mo?”

Paulit-ulit kong inililipat ang usapan.

At dahil matagal na kaming magkakaibigan, napansin iyon ni Nox.

Pero hindi na niya ako pinilit.

Sa halip, nagbuhos lang siya ng alak sa baso ko.

“Uminom ka na lang,” sabi ni Nox.

Kinuha ko ang baso.

“That's what I'm doing.”

“Kanina ka pa tahimik,” sabi ni Arlot.

“Hindi naman ako madaldal.”

“Ngayon lang kita nakitang ganito katahimik.”

“Pagod lang.”

“Sigurado?”

“Arlot.”

“Okay, okay.”

Tumawa siya.

Muling nagpatuloy ang kuwentuhan.

Mga lumang alaala.

Mga negosyo.

Mga kaibigan.

Mga kalokohan namin noong bata pa kami.

At habang tumatagal ang gabi, mas dumadami ang laman ng mga baso namin.

Hanggang sa hindi ko na napansin kung ilang beses akong nagpa-refill.

“Drake…”

Narinig ko ang boses ni Nox.

“Hmm?”

“Okay ka lang?”

Napatingin ako sa kanya.

Malabo na ang mukha niya.

“I'm fine.”

“Malaki na ang tama mo.”

“Hindi pa.”

Tumawa si Arlot.

“Pare, kalahati na lang yata ng katawan mo ang nakaupo sa sofa.”

“Tumahimik ka.”

“Hindi ka na galit. Lasing ka na.”

Napailing ako.

Kinuha ko ulit ang baso ko.

“Last.”

“Last na talaga?” tanong ni Nox.

Tumango ako.

“Last.”

Ngumisi siya.

“Sinabi mo rin 'yan kanina.”

Hindi ko na siya sinagot.

Ilang minuto pa kaming nag-usap.

Hanggang sa tuluyan nang bumigat ang mga mata ko.

At ang huli kong naalala ay ang tunog ng tawanan nila.

Kinabukasan

Nagising ako dahil sa paulit-ulit na tunog ng cellphone ko.

Ring… ring… ring…

Napapikit ako at napahawak sa noo.

Masakit.

Parang may humahampas sa ulo ko.

“Damn…”

Umabot ang kamay ko sa bedside table at hinanap ang cellphone.

Pagkakuha ko, tiningnan ko ang screen.

Dwayne calling…

Napakunot ang noo ko.

Anong kailangan niya nang ganitong oras?

Sinagot ko ang tawag habang nakapikit pa rin.

“Hello?”

Walang sumagot.

“Dwayne?”

Tahimik.

Napabuntong-hininga ako.

“Kuya?”

Biglang may tumawa sa kabilang linya.

“Good morning, Tito Drake!”

Nanlaki ang mata ko.

“Joaquin?”

“Opo!”

Napaupo ako sa kama.

“Bakit cellphone ng Daddy mo ang gamit mo?”

“Hiniram ko.”

“Bakit?”

“May sasabihin ako sa'yo.”

“Ano?”

Sandaling tumahimik si Joaquin.

Pagkatapos ay narinig ko ang pigil niyang pagtawa.

“Tito…”

“Ano?”

“Nasa mansion daw si Tita Aya.”

Nanigas ako.

“Ano?”

“Si Tita Aya.”

Napatingin ako sa cellphone ko.

“Joaquin, anong sinabi mo?”

Mas lalong tumawa ang bata.

“Nandito raw si Tita Aya sa mansion…”

“Joaquin.”

“Opo?”

“Sino ang nagsabi sa'yo niyan?”

Biglang natahimik si Joaquin.

At bago pa ako muling makapagsalita, narinig ko ang mahina niyang pagtawa sa kabilang linya.

“Tito Drake…”

“Ano?”