Chapter 6

Chapter 6 — The Unexpected Call

Drake’s POV

“Prank lang!”

Beep.

Biglang nag-end ang tawag.

Napatingin ako sa cellphone ko.

Nanatili akong nakatitig sa screen nang ilang segundo, tila hindi agad pumasok sa isip ko ang sinabi ni Joaquin.

“Ano ba 'yon…?”

Napahawak ako sa noo ko.

Masakit pa rin ang ulo ko dahil sa alak kagabi.

Pero kahit masakit ang ulo ko, isang bagay lang ang paulit-ulit na umiikot sa isip ko.

Nasa mansion daw si Aya.

Mabilis akong bumangon sa kama.

Pagkababa ko ng paa ko sa sahig, bahagya akong napahawak sa gilid ng kama nang biglang umikot ang paningin ko.

“Damn…”

Napapikit ako sandali.

Hindi ako sanay na ganito kalakas uminom.

Pero wala akong panahon para isipin ang hangover ko.

Kinuha ko ang coat ko at mabilis na lumabas ng private room.

Paglabas ko, saka ko napagtanto kung nasaan ako.

Obsidian Bar.

Dito pala ako nakatulog.

Sa private room ni Nox.

Napailing ako.

Hindi ko na hinanap sina Nox at Arlot.

Wala akong panahon para makipag-usap sa kanila.

Ang nasa isip ko lang ay ang sinabi ni Joaquin.

Nasa mansion si Aya.

Pero imposible.

Hindi ba malinaw ang napag-usapan namin?

Dalawa o tatlong taon bago siya uuwi ng Pilipinas.

Iyon ang napagkasunduan namin bago siya umalis.

At isang buwan pa lang ang lumipas.

Kaya paano siya biglang makakauwi?

Hindi ako kumbinsido sa sinabi ni Joaquin.

Pero kahit prank lang iyon…

Gusto kong makasiguro.

Mabilis akong lumabas ng bar at sumakay sa sasakyan ko.

Habang nagmamaneho ako papunta sa opisina, hindi mawala sa isip ko ang tawag ni Joaquin.

“Baka prank lang talaga…”

Napabuntong-hininga ako.

Pero kung hindi?

Napatingin ako sa kalsada.

Paano kung talagang umuwi si Aya?

Bakit?

May nangyari ba?

May problema ba?

Napailing ako.

Hindi ko dapat iniisip iyon.

Wala naman akong pakialam.

At least, iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.

Pero kung wala akong pakialam…

Bakit gusto kong makasiguro?

Napahigpit ang hawak ko sa manibela.

Maya-maya, sumagi sa isip ko ang cellphone ko.

Tatawagan ko ba si Aya?

Napatingin ako sa screen ng cellphone na nasa lalagyan nito sa tabi ko.

Nandoon pa rin ang number niya.

Isang pindot lang.

Isang tawag.

Malalaman ko agad kung nasaan siya.

Pero hindi ko ginawa.

“Hindi.”

Umiling ako.

“Hindi ko siya tatawagan.”

Ayokong isipin niyang interesado ako sa ginagawa niya.

At saka…

Imposible naman talagang nasa mansion siya.

Dalawa o tatlong taon ang usapan namin.

Hindi naman ganoon kadali para sa kanya na basta-basta umuwi.

Kung wala si Aya sa mansion, siguradong kakausapin ko si Joaquin.

At sa pagkakataong iyon, hindi ko palalampasin ang ginawa niyang prank.

“Hintayin mo ako, bata ka…”

Napailing ako habang bahagyang napangiti.

Pero agad ding nawala ang ngiti ko.

Dahil sa isang tanong.

Paano kung hindi prank?

Nang malapit na ako sa parking area ng opisina, nakita ko sa rearview mirror ang isang sasakyang papalapit.

Hindi ko na iyon pinansin.

Ipinark ko ang sasakyan ko at bumaba.

Pero bago pa ako tuluyang makalayo, may narinig akong boses.

“Drake!”

Napalingon ako.

Si Arlot.

Nakatayo siya malapit sa entrance ng parking area.

Nakangisi.

Napakunot ang noo ko.

“Bakit nandito ka?”

“Bakit parang galit ka?”

“Hindi ako galit.”

Lumapit siya sa akin.

“Sure?”

“Arlot, may pupuntahan ako.”

“Alam ko.”

“Then?”

Biglang naging seryoso ang mukha niya.

“May sasabihin ako sa'yo.”

Napatingin ako sa kanya.

“Ano?”

Lumapit pa siya.

“May kasama kang babae kagabi.”

Natigilan ako.

“Ano?”

“Babae,” ulit niya.

“Wala.”

“Meron.”

“Wala.”

“Drake, nakita ko.”

Napakunot ang noo ko.

“Hindi maaari.”

“Bakit?”

“Dahil mag-isa akong natulog.”

Napangisi si Arlot.

“Sigurado ka?”

“Sigurado.”

“Hindi ka ba lasing kaya hindi mo maalala?”

“Alam kong mag-isa ako.”

“Baka hindi mo lang napansin.”

“Arlot.”

Tumawa siya nang kaunti.

Pero nang makita niyang hindi ako natatawa, agad siyang tumigil.

“I'm serious.”

“Ako rin.”

“May babae kang kasama sa private room.”

“Wala.”

“Meron.”

“Wala.”

“Drake…”

“Arlot, huwag mo akong paglaruan. Alam kong mag-isa ako kagabi.”

“Paano mo nasisiguro?”

“Dahil ako ang natulog doon!”

Natahimik siya sandali.

Tinitigan niya ako nang seryoso.

“Okay.”

“Good.”

“Pero may nakita talaga akong babae.”

Napabuntong-hininga ako.

“Hindi mo ako nakita kagabi.”

“Hindi ikaw.”

“Then who?”

“Yung babae.”

Napapikit ako.

“Anong babae?”

“Hindi ko alam.”

“Then paano mo nasabing kasama ko?”

Ngumisi siya.

“Dahil nasa private room mo.”

Napatingin ako sa kanya.

“Arlot.”

“Hmm?”

“Tumigil ka.”

“Bakit?”

“Wala akong oras sa kalokohan.”

“Hindi kalokohan.”

“Sinabi ko nang mag-isa ako.”

“Okay.”

Tumalikod na ako.

Pero nagsalita ulit siya.

“Maganda siya.”

Huminto ako.

Napalingon.

“Ano?”

“Yung babae.”

“Arlot…”

“Mahaba ang buhok.”

Naningkit ang mga mata ko.

“Anong pinagsasabi mo?”

“Maganda. Mukhang bata.”

“Wala akong kasamang babae.”

“May kasama ka.”

“Wala!”

Napatawa siya.

Pero pinipigilan niya agad ang sarili niya.

“Bakit ka tumatawa?”

“Wala.”

“Sabihin mo.”

“Wala talaga.”

“Arlot.”

Ilang segundo siyang tahimik.

Pagkatapos ay bigla siyang napahawak sa tiyan sa kakatawa.

“Pare!”

Napakunot ang noo ko.

“Ano?”

“Wala kang kasama!”

Natahimik ako.

“Ha?”

“Binibiro lang kita!”

Napatingin ako sa kanya nang masama.

“Gago ka.”

Mas lalo siyang tumawa.

“Dapat nakita mo mukha mo!”

“Arlot.”

“Ang seryoso mo!”

“Hindi nakakatawa.”

“Para sa akin, nakakatawa.”

Napailing ako.

“Wala akong panahon sa'yo.”

“Okay, okay.” Pinunasan niya ang gilid ng mata niya dahil sa kakatawa. “Pero aminin mo, kinabahan ka.”

“Hindi.”

“Kinabahan ka.”

“Hindi.”

“Akala mo talaga may babae kang nakasama kagabi.”

“Hindi nga.”

“Sure?”

Hindi ko na siya sinagot.

Sumakay na ako sa sasakyan.

Bago ko isinara ang p***o, narinig ko pa siyang sumigaw.

“Drake!”

Tumingin ako sa kanya.

“Next time, magbilang ka ng kasama mo bago matulog!”

“Tumahimik ka!”

Tumawa siya nang malakas.

Isinara ko ang p***o at agad na pinaandar ang sasakyan.

Habang umaalis ako sa parking area, naririnig ko pa rin ang tawa niya.

Pero hindi ko na iyon pinansin.

Dahil bumalik na naman sa isip ko ang tawag ni Joaquin.

Nasa mansion si Aya.

At kahit ayaw kong aminin…

Gusto kong makasiguro.

Ilang minuto pa akong nagmaneho.

Hindi ko namalayang masyado kong pinipisil ang manibela.

Hindi ko alam kung bakit ganito ang reaksyon ko.

Hindi naman dapat mahalaga sa akin kung umuwi siya.

Hindi naman dapat mahalaga kung nasa mansion siya o nasa ibang bansa.

Pero gusto kong makita mismo.

Gusto kong makasiguro.

Biglang tumunog ang cellphone ko.

Ring… ring…

Napatingin ako sa screen.

Unknown Number.

Napakunot ang noo ko.

Hindi ko agad sinagot.

Baka si Aya.

Hindi ko alam kung bakit iyon agad ang pumasok sa isip ko.

Huminga ako nang malalim.

“Baka siya…”

Muling tumunog ang cellphone.

Ring… ring…

Nagdadalawang-isip akong abutin iyon.

Kung si Aya nga ang tumatawag…

Ano ang sasabihin ko sa kanya?