Chapter 7

Chapter 7 — Joaquin’s Little Secret

Dwayne’s POV

Maaga pa lamang ay gising na ako.

Tahimik pa ang buong mansion nang bumaba ako mula sa aking silid. Karaniwan ay ganitong oras ay mahimbing pa ang tulog ni Joaquin. Kailangan ko pa siyang gisingin nang ilang beses bago tuluyang bumangon dahil mahilig siyang magpuyat kakalaro.

Pero ngayong umaga, iba ang lahat.

Pagdating ko sa dining area, nakita kong nakaupo na si Joaquin sa kanyang upuan.

Maayos na ang buhok niya.

Nakasuot na rin siya ng school uniform.

Nakahanda na ang sapatos niya.

At ang pinakanakakapagtaka sa lahat—

gising na gising siya.

Napahinto ako sa paglalakad.

Tiningnan ko muna ang orasan sa dingding.

“Six twenty?”

Napatingin ako kay Joaquin.

“Anak?”

Agad siyang tumingin sa akin.

“Yes, Daddy?”

“Why are you already ready?”

Ngumiti siya.

“I’m ready for school, Daddy.”

“Alam ko.”

Umupo ako sa kabilang bahagi ng mesa.

“But you’re usually still in bed at this time.”

Napangiti siya nang malapad.

“I woke up early po.”

Napataas ang kilay ko.

“You woke up early?”

“Yes, Daddy.”

“Without me waking you up?”

“Opo.”

“Without your nanny waking you up?”

“Opo.”

Napatingin ako sa kanya nang mabuti.

May kakaiba.

Kapag kusang gumigising si Joaquin nang maaga, kadalasan ay may dahilan.

At base sa ngiti niya ngayon…

Hindi magandang dahilan iyon.

“Why?” tanong ko.

Umayos siya ng upo.

“Nothing, Daddy.”

“Joaquin.”

“Yes, Daddy?”

“Why are you smiling like that?”

Mas lalo siyang ngumiti.

“I’m not smiling.”

Napailing ako.

“You are.”

“No, Daddy.”

“Yes, you are.”

“No, Daddy.”

Napatawa ako nang bahagya.

“Okay. Fine. You're not smiling.”

“Opo.”

“Then why do you look so happy?”

Tahimik siya nang ilang segundo.

Pagkatapos ay bigla siyang yumuko at pinipigilan ang pagtawa.

Napakunot ang noo ko.

“Joaquin.”

“Yes, Daddy?”

“What did you do?”

Umiling siya.

“Nothing, Daddy.”

“Did you do something to your teacher?”

“No, Daddy.”

“Did you break something?”

“No, Daddy.”

“Did you fight with anyone?”

“No, Daddy.”

“Then what is it?”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, bigla siyang tumawa.

“Nothing, Daddy!”

Napailing ako.

“Joaquin, you're making me nervous.”

“Sorry po.”

“Tell me.”

Umayos siya ng upo at humarap sa akin.

“I just called Uncle Drake.”

Napahinto ako.

“You called Uncle Drake?”

“Opo.”

“Why?”

“Because I wanted to talk to him.”

“About what?”

Nagkibit-balikat siya.

“Something.”

“Something?”

“Opo.”

Tinitigan ko siya.

May kakaiba talaga sa anak ko.

“Joaquin, what did you tell your uncle?”

Bigla siyang napangiti ulit.

“I told him something about Tita Aya.”

Nawala ang ngiti ko.

“Tita Aya?”

“Opo.”

“Anong sinabi mo?”

Umiling siya habang pinipigilan ang tawa.

“I told him that Tita Aya was here.”

Napatingin ako sa kanya.

“Here?”

“Opo.”

“Here in the mansion?”

“Opo.”

Ilang segundo akong natulala.

“Joaquin…”

“Yes, Daddy?”

“Why would you tell Uncle Drake that Tita Aya is here?”

Napakamot siya sa ulo.

“I wanted to prank him.”

Napabuntong-hininga ako.

“Joaquin…”

Hindi ko alam kung pagsasabihan ko siya o matatawa.

Pero nang makita ko ang mukha niyang halos sumabog sa kakapigil ng tawa, hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Napatawa ako.

“Daddy!” natatawang sabi niya.

“You actually did that?”

“Yes, Daddy!”

“Why?”

“Because Uncle Drake doesn't call Tita Aya.”

Tumigil ako sa pagtawa.

Mabilis na nagbago ang mukha ko.

May punto ang anak ko.

Masyado siyang bata para maintindihan ang lahat ng nangyayari sa pagitan ng dalawang magkapatid at ng isang mag-asawa.

Pero napapansin niya ang mga bagay na hindi dapat napapansin ng isang bata.

Na wala si Tita Aya.

Na hindi tinatanong ni Drake kung kumusta siya.

At na bihira siyang pag-usapan ng kanyang Uncle Drake.

“Then what happened?” tanong ko.

“He believed me.”

Napangiti ako.

“Really?”

“Opo.”

“Are you sure?”

“Yes, Daddy. His voice changed.”

Napatawa ulit ako.

“Talaga?”

“Opo. He sounded shocked.”

Napailing ako.

“Joaquin, you shouldn't keep doing that to your uncle.”

“Sorry po.”

“Don't prank him like that again.”

“Opo.”

Sandali siyang tumahimik.

Akala ko tapos na ang usapan.

Pero bigla siyang nagsalita.

“Daddy?”

“Yes?”

“Can I ask you something?”

“Sure.”

“Why didn't you marry Tita Aya?”

Natigilan ako.

“Ano?”

Diretso siyang nakatingin sa akin.

“Why didn't you marry Tita Aya?”

Hindi ako agad nakasagot.

“Joaquin…”

“You and Tita Aya are close.”

“She's your Uncle Drake's wife.”

“Opo, I know.”

“Then why are you asking me that?”

Nagkibit-balikat siya.

“Because…”

Huminto siya sandali.

Then he smiled.

“If you married Tita Aya, she could be my mommy.”

Parang biglang nawala ang boses ko.

Tinitigan ko lang siya.

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o pagsasabihan siya.

“Joaquin…”

“Yes, Daddy?”

“That can't happen.”

“Why?”

“Because Tita Aya is already married.”

“To Uncle Drake.”

“Opo.”

“And Uncle Drake is your brother.”

“Opo.”

“So…”

Napabuntong-hininga ako.

“So it can't happen.”

Napaisip siya.

“But if Uncle Drake doesn't love Tita Aya…”

Natigilan ako.

Hindi ko inaasahang sasabihin niya iyon.

“Who told you that?”

“No one.”

“Then why would you say that?”

“Because Uncle Drake doesn't talk about her.”

Tahimik ako.

Muli kong napatingin sa anak ko.

He was only a child.

Pero minsan, nakakagulat kung gaano karami ang napapansin niya.

“Joaquin, listen to me.”

“Opo.”

“You shouldn't think about things like that.”

“But I want Tita Aya to be my mommy.”

Napabuntong-hininga ako.

Naintindihan ko kung saan nanggagaling ang anak ko.

Matagal na niyang hinahanap ang presensya ng isang ina.

At mula nang mawala ang kanyang mommy, si Aya ang isa sa mga babaeng naging komportable siya.

Hindi ko siya masisisi kung minahal niya si Aya bilang isang ina.

Pero hindi ibig sabihin noon ay puwede kong pagbigyan ang gusto niya.

“Joaquin…”

“Yes, Daddy?”

“I understand why you want Tita Aya around.”

Ngumiti siya.

“But she is Uncle Drake's wife.”

“Opo.”

“And that means we have to respect their marriage.”

Tumango siya.

“Opo.”

“Even if Uncle Drake doesn't spend much time with her, she's still his wife.”

“Opo.”

Sandali siyang natahimik.

Then he looked at me again.

“But Daddy…”

“What?”

“If Uncle Drake doesn't want her…”

Napabuntong-hininga ako.

“Joaquin.”

“Yes?”

“Enough.”

“Opo.”

Napangiti siya nang kaunti.

Pero makalipas lamang ang ilang segundo ay muling bumalik ang kapilyuhan sa mukha niya.

“Then maybe I can ask Uncle Drake to give Tita Aya to you.”

“Joaquin!”

Napatawa siya nang malakas.

“I'm just joking, Daddy!”

Napailing ako habang napapangiti.

“Your jokes are getting worse.”

“Sorry po.”

“Finish your breakfast.”

“Opo.”

Kumuha siya ng kutsara at nagsimulang kumain.

Tahimik ko siyang pinagmamasdan.

Hindi ko alam kung matatawa ako sa kakulitan niya o maaawa sa kanya.

Pero isang bagay ang malinaw sa akin.

Hindi maaaring mangyari ang gusto niya.

Hindi dahil ayaw ko kay Aya.

Hindi rin dahil hindi ko siya nirerespeto.

Kundi dahil asawa siya ng kapatid ko.

At kahit ano pa ang mangyari sa pagsasama nina Drake at Aya, hindi ako puwedeng maging dahilan para tuluyang masira iyon.

Kahit pa gusto ni Joaquin na magkaroon ulit ng mommy.

“Daddy?”

Napatingin ako sa kanya.

“Yes?”

“Can I have chocolate after school?”

Napailing ako.

“Why?”

“Because I behaved.”

“Behaved?”

“Opo.”

“After pranking your uncle?”

Napangiti siya.

“That was before school.”

Tumawa ako.

“Fine. We'll see.”

“Thank you, Daddy!”

Tumayo na siya matapos kumain at inayos ang kanyang bag.

Isinabit niya iyon sa balikat niya at tumakbo papunta sa sala.

“Joaquin, walk. Don't run.”

“Yes, Daddy!”

Napailing ako habang sinusundan siya ng tingin.

Maya-maya ay tumingin ako sa orasan.

Maaga pa talaga.

Pero ngayong alam ko ang ginawa niya kay Drake, hindi ko maiwasang isipin kung ano ang naging reaksyon ng kapatid ko nang marinig nitong nasa mansion si Aya.

At sa unang pagkakataon matapos ang ilang linggo…

Napaisip ako kung—

baka nami-miss na rin ni Drake ang asawa niya.