Chapter 3

Natigilan si Nevaeh at biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

Habang yumuyuko si Sven para halikan siya, hindi niya namalayang bahagyang nanginig ang katawan niya.

Napansin iyon ni Sven. Agad itong tumigil. Malalim ang tingin nito kay Nevaeh, pero halatang pinipigilan nito ang sarili.

“Ano?” tanong ni Sven. “Are you afraid?”

Hindi agad nakasagot si Nevaeh. Parang hindi pa siya nakakabawi sa nangyari.

Ngumiti si Sven nang bahagya. Inabot ng daliri niya ang ilong ni Nevaeh at marahang kiniskis iyon.

“Relax,” sabi ni Sven, parang natatawa. “Inaasar lang kita. Don’t take it seriously.”

Pagkatapos niyon, naramdaman ni Nevaeh na nawala ang bigat sa ibabaw niya.

Tumayo na si Sven at lumakad papunta sa banyo. Maliligo ang lalaki.

Tinitigan ni Nevaeh ang likod nito habang papalayo. Doon lang siya tuluyang nakahinga nang maluwag. Mahina niyang tinapik ang dibdib niya. Pero kahit ganoon, mainit pa rin ang mukha niya.

Kanina akala niya talaga… Akala niya may mangyayari na.

Hindi naman siya sobrang conservative, pero kung tutuusin, kapatid ng ex-boyfriend niya si Sven.

At mula pa noon, sobrang seryoso na talaga ang pakikitungo nito sa kanya. Kahit hindi naman ganoon kalaki ang agwat ng edad nila, kung umasta ito parang matandang mahigpit na guro kaya sobrang awkward ng sitwasyon.

Lalo na nang maalala niya ang nangyari sa kanila tatlong taon na ang nakalipas.

Hindi maiwasang mapangiwi si Nevaeh.

“Forget it, forget it…” bulong niya sa sarili habang iniiling ang ulo.

Pinilit niyang huwag nang isipin pa iyon.

Paglabas ni Sven mula sa banyo matapos maligo, mukhang kalmado na ulit si Nevaeh. Tanggap na niya na sa iisang bahay na sila titira.

Pumasok na rin siya sa banyo para maligo. Matagal siya sa loob. Naligo, nag-skincare, naglagay ng body lotion… halos isang oras at kalahati ang lumipas.

Sa isip niya, siguradong tulog na si Sven.

Pero nang buksan niya ang pinto ng banyo, agad niyang narinig ang pamilyar na boses ng lalaki.

“I thought you were planning to live inside the bathroom,” sabi ni Sven na may halong panunukso.

Pareho pa rin talaga ang bibig nito. Parang laging may lason ang mga salita.

Sanay na si Nevaeh sa ganoon kaya hindi na siya gaanong naapektuhan. Lumakad siya papunta sa dulo ng kama at doon tumayo. Medyo nag-aalangan siyang nagtanong.

“Uh… saan ako matutulog?”

Tinaasan siya ng kilay ni Sven.

“Nevaeh, legal naman ang kasal natin, right?” tanong niya.

“Oo naman,” sagot ni Nevaeh, medyo nalilito pa.

“Kaya may nakita ka na bang bagong kasal na legal na mag-asawa na magkaibang kwarto ang tinutulugan?”

Napatahimik si Nevaeh. Hindi siya nakasagot. Sa huli, sumuko na lang siya.

“Fine…” bulong niya.

“Halika dito,” sabi ni Sven habang tinapik ang bakanteng parte ng kama sa tabi niya.

Sa pagkakataong ito, hindi na tumutol si Nevaeh. Lumakad siya papunta roon at humiga sa tabi niya.

Pero kakaayos pa lang niya ng higa, muli niyang narinig ang boses ni Sven sa tabi niya.

“Mrs. Ferrer,” sabi nito na may halong biro, “...I already warmed the bed for you.”

Napalingon si Nevaeh sa kanya. Ang tingin niya ngayon ay parang may kakaibang halo ng gulat at inis.

Sa wakas, hindi na niya napigilan ang sarili.

“Sven,” sabi niya diretso, “...alam kong hindi mo talaga ako gusto. Lagi mo akong iniinis dati.”

“Ngayon bigla mo akong hinikayat na magpakasal tayo. Just tell me honestly… ano ba talaga ang gusto mong gawin?”

Napatawa nang bahagya si Sven.

“You're thinking that I don't like you?” tanong niya.

“Hindi ba totoo?” sagot ni Nevaeh nang walang pag-aalinlangan.

“Tsk…” sabi ni Sven habang iniiling ang ulo. “Ang utak mo talaga…”

Hinabaan niya ang tono ng boses niya at bahagyang ngumiti. “Hindi talaga mabilis gumana.”

Kung tutuusin, kung nagustuhan nga niya si Jeston noon, hindi na nakakagulat kung bakit ganoon.

“Ano ibig mong—”

Hindi pa natatapos ni Nevaeh ang tanong niya nang bigla siyang hilahin ni Sven papunta sa dibdib nito.

Nayakap siya nito at napasiksik sa mga bisig ng lalaki.

“Hey—”

Pero hindi na siya nakapagsalita pa.

Sa ibabaw ng ulo niya, umikot ang mababang boses ni Sven.

“Good girl. Matulog na tayo.”

“Mag-asawa na tayo ngayon,” dagdag nito. “Mahaba pa ang panahon para mas makilala natin ang isa’t isa.”

Mukhang pagod ang boses ng lalaki.

Unti-unti ring lumalim ang paghinga nito, na para bang malapit nang makatulog.

Nakapikit si Nevaeh sa loob ng yakap nito.

Ramdam niya ang init ng katawan ni Sven.

Naririnig niya ang tibok ng puso nito.

Naamoy niya ang pamilyar na amoy ng pabango nito.

Dahil doon, lalo pang bumilis ang tibok ng sarili niyang puso.

Samantala…

Sa parehong oras, sa isang marangyang KTV private room sa lungsod.

Paulit-ulit na tinitingnan ni Jeston ang cellphone niya buong gabi. Mukhang wala sa focus ang isip niya.

Dati, kapag nagagalit si Nevaeh, hindi aabot ng kalahating araw bago siya magpadala ng message o tumawag.

Sa nangyari ngayon tungkol sa registration, kahit nagalit siya at nagsabi pa ng matinding sumpa, alam ni Jeston na sa dati niyang ugali, sigurado siyang hahanapin siya nito sa loob ng tatlong oras.

Siguro tatawag o magte-text para mag-sorry. Pero ngayon, gabi na ngunit wala pa ring kahit isang message sa Vîber.

Hindi man lang siya nito tinawagan. Napangiwi si Jeston.

“Talagang lumalaki na ang ulo niya,” bulong niya sa sarili.

Sa tabi niya, nakaupo si Neela. Nakatingin ito sa kanya na may halong pag-aalala.

“Kuya Jeston,” sabi niya nang mahina, “...hinihintay mo ba ang tawag ni Ate Nevaeh?”

May bakas ng guilt sa mukha niya. “Maybe… dapat ikaw na lang ang pumunta at hanapin siya,” dagdag niya. “Sigurado ako sobrang galit niya ngayon.”

“Kasalanan ko talaga. Hindi na sana ako umuwi ngayong araw. Kung hindi, hindi sana naaabala ang plano n’yo na pumirma ng kasal at hindi rin sana nagalit si Ate Nevaeh.”

Kilala ni Neela si Jeston. Mahilig itong magpa-impress at ayaw mapahiya.

Alam niyang kapag ganoon ang sinabi niya, lalo itong maiinis. At tama nga ang hinala niya.

Walang pakialam na sumagot si Jeston. “Ganun lang talaga ugali niya. Parang prinsesa kung umasta. Don’t worry, hindi magtatagal babalik din ‘yon dito. She’ll come back on her own, so hayaan mo na.”

“Tsaka Neela, wala kang kinalaman dito. Kahit kailan naman puwedeng magparehistro ng kasal. Matagal kang nawala sa bansa, three years ka ring wala. Of course, bilang Kuya Jeston mo, natural lang na salubungin kita pagbalik mo.”

Pagkatapos magsalita ni Jeston, nagsimula ring sumang-ayon ang mga kaibigan nila.

“Yeah, Neela, totoo ‘yan. Tatlong taon kang wala dito, miss na miss ka talaga ni Jeston.”

“Kung tutuusin, kung hindi dahil kay Nevaeh, hindi ka naman sana aalis ng bansa three years ago.”

“Ang petty talaga ni Nevaeh. Kung mag-eskandalo, hindi pa pumipili ng oras. Jeston, this time dapat turuan mo na siya ng leksyon.”

Nanigas ang mukha ni Jeston at malamig siyang ngumiti. “Kung hindi siya hihingi ng maayos na apology kay Neela sa pagkakataong ito, hindi na ako babalik sa kanya.”

Agad na ngumiti si Neela nang masaya. Lumapit siya kay Jeston at mahigpit na kumapit sa braso nito, halos nakasandal na ang buong katawan niya rito.

“Thank you, Kuya Jeston. Hindi mo alam kung gaano ako kinabahan pagbalik ko. Natatakot ako na baka magalit si Ate Nevaeh at mapilitan na naman akong umalis.”

Umiling si Jeston. “Impossible. This time hindi ko hahayaang mangyari ‘yon. Dito ka lang sa Puerto City. I’ll protect you.”

Sabay baliktad niya ng cellphone sa mesa, itinapat ang likod nito pababa.

Lalong lumawak ang ngiti sa mukha ni Neela. “Kuya Jeston, you’re really the best. Sa buong pamilya, ikaw talaga ang pinaka nag-aalaga sa akin.”

Mas mabuti pa si Jeston kumpara sa kuya nilang panganay.

Si Sven kasi, laging masungit ang mukha kapag kausap si Neela. Para bang may galit sa kanya, na parang kaaway niya ito.

Samantala, sa kabilang banda ng villa, marahang naramdaman ni Nevaeh ang pantay at kalmadong paghinga ni Sven. Dahil doon, unti-unti rin siyang nakatulog.

Sa gabing iyon, ngayon lang ulit siya nakatulog nang ganito kahimbing.

***

Kinabukasan ng umaga.

Pagmulat ni Nevaeh ng mga mata, agad siyang napatingin sa isang pares ng malalim at magagandang mata na tila hugis peach blossom.

Ang may-ari ng mga matang iyon ay si Sven, at nakatingin din ito sa kanya. Malalim ang tingin nito, pero may kakaibang lambing.

“Mrs. Ferrer,” sabi niya nang may mahinang ngiti. “How was your sleep last night? Nakapagpahinga ka ba nang maayos?”

Tumango si Nevaeh. “Okay naman. I slept well.”

Magdamag silang magkatabing natulog, pero hindi na siya ganoon ka-ilang kumpara kagabi.

Bahagyang ngumiti si Sven. “Mukhang pasado naman ako bilang husband.”

Napakunot ang noo ni Nevaeh.

Ano naman ang kinalaman nun?

Sa sandaling iyon, bumangon na si Sven mula sa kama. Nakatalikod itong naglakad papunta sa banyo habang nagsasalita.

“May early meeting ako mamaya, kaya hindi na kita masasamahan mag-breakfast.”

“Okay,” maikling sagot ni Nevaeh.

Pitong taon siyang nakipagrelasyon kay Jeston pero hindi niya nakuha ang mga bagay na gusto niya mula rito. Kaya naman hindi rin siya umaasa na makukuha niya iyon ngayon.

Lalo na at biglaan lang naman ang kasal nila. Flash marriage pa nga.

Makalipas ang ilang sandali, lumabas si Sven mula sa walk-in closet na nakaayos na ang suot.

Nakaayos ang dark suit sa katawan niya, perpektong plantsado at elegante ang dating. Mas lalong lumabas ang marangal at malamig niyang aura. Matulis ang hubog ng kilay niya at parang may natural na pressure ang presensya niya habang naglalakad papalapit kay Nevaeh.

Sa harap ng vanity table, abala si Nevaeh sa paglalagay ng skincare. Sa salamin niya nakita ang repleksyon ng lalaking papalapit.

Huminto si Sven sa tabi niya.

“Bilhin mo na lang ang mga gusto mo,” sabi niya. “Yung mga gamit mo doon, huwag mo na kunin.”

Inilabas niya ang isang black card at inilapag ito sa ibabaw ng vanity table.

“Mrs. Ferrer.”

Tumingala si Nevaeh at tiningnan siya.

Sa itsura nitong maayos at dignified, parang hindi siya makapaniwala na ito rin ang lalaking matalas magsalita at may bahid ng pagiging mapang-asar kagabi.

Parang ibang tao.

“Sige. I will,” kalmadong sagot ni Nevaeh habang tinanggap ang card.

Para na rin niyang tinanggap ang pagiging Mrs. Ferrer.

Kung tutuusin, kahit kaninong kapatid siya nagpakasal sa dalawa, pareho lang naman ang magiging tawag sa kanya.

Mrs. Ferrer pa rin.

Ang kaibahan lang, ang dating boyfriend niya ay naging brother in law na niya ngayon.

Sa isip niya, parang nakalamang pa siya dito.

Not bad.

Napansin ni Sven na parang may iniisip siya kaya bahagya itong yumuko palapit sa kanya. Lumapit ang mainit nitong labi sa gilid ng tenga ni Nevaeh at mahina itong bumulong.

“Mrs. Ferrer… sana masanay ka agad sa bagong role mo.”

Sandaling huminto ang boses niya bago niya dinugtungan.

“Because the kind of marriage I want… is a real one. Yung ginagawa ng tunay na mag-asawa.”

Agad namula ang mukha ni Nevaeh hanggang sa dulo ng tainga niya.