Chapter 2

Isang boses na may halong panunukso ang narinig ni Nevaeh mula sa kabilang linya ng cellphone. Ilang segundo siyang natahimik bago tuluyang nakabawi.

“Sven, your brother already fooled me, tapos ikaw naman ngayon? Is it your turn to play with me?” sabi niya.

Ang nasa kabilang linya ay si Sven, ang tunay na nakatatandang kapatid ni Jeston.

Noong bagong naging sila ni Jeston, hindi kailanman naging maganda ang pakikitungo ni Sven kay Nevaeh. Palagi itong malamig at parang hindi siya gusto.

“Isang beses ka nang iniwan, bakit natatakot ka pa bang maulit?” may halong pang-aasar ang boses ni Sven. “Hindi bagay sa 'yo ‘yan. Dati hindi ka naman ganyan kahina.”

Mainitin ang ulo ni Nevaeh at madaling ma-provoke. Kaya agad siyang sumagot nang may inis.

“Sige, pupunta ako. Who’s afraid of who?” sabi niya. “Pero kahit pumunta ako, sarado na ang office ng judge na kausap ko.”

Malamig ang sagot ni Sven.

“Hindi mo na kailangang isipin iyon.”

***

Makalipas ang dalawampung minuto.

Muli na namang nakatayo si Nevaeh sa harap ng isang judge's office.

Sa tabi niya ay nakatayo si Sven.

Matangkad ang lalaki, may eleganteng tindig, at may kakaibang aura ng awtoridad. Ang mukha nito ay halos perpekto, iyong tipong kapag nakita mo ay hindi mo mapigilang mapatingin ulit. May kakaibang dating na hindi maipaliwanag.

Lalo na ang malakas nitong presensya na parang may pressure sa paligid.

Si Jeston ay gwapo na rin kung tutuusin, isa na nga sa pinakagwapo sa mga lalaki sa paligid nila.

Pero kung ikukumpara kay Sven, malayo pa rin.

“Totoo nga, naglakas-loob kang pumunta,” sabi ni Sven habang bahagyang nakataas ang gilid ng labi. May kakaibang kislap sa kanyang mga mata na parang naglalaro sa sitwasyon.

Nang kaharap na siya ni Nevaeh, hindi na siya ganoon katapang tulad ng kanina sa cellphone.

Kahit papaano, parang kusa siyang napapahina sa harap ng lalaki.

“Pumunta man ako, wala rin namang mangyayari,” sabi niya habang tinuturo ang pinto ng opisina sa likod niya. “Halos kalahati na nga ng gate ang nakababa.”

Bahagyang tinaas ni Sven ang kilay at sinilip ang pintuan sa likod niya.

Pagkatapos ay bumalik ang tingin niya kay Nevaeh.

“Talaga bang gusto mong magpakasal sa akin?” mababa ang boses niya. “Napag-isipan mo na ba?”

Hindi nagpatalo si Nevaeh.

“Kung ikaw nga hindi natatakot, bakit ako matatakot?”

Sa totoo lang, pakiramdam niya dapat si Sven ang matakot.

Tutal magkapatid sila ni Jeston.

“May lakas ng loob ka rin,” sabi ni Sven.

Saglit na may dumaan na bahagyang paghanga sa kanyang mga mata, kahit hindi iyon halata.

Hinawakan niya ang pulso ni Nevaeh at hinila ito papasok.

Natigilan si Nevaeh.

Talaga?

Talagang papasok sila?

Bigla siyang tumigil sa paglakad.

Lumingon si Sven at tiningnan siya.

“Ano? Natakot ka na ba?” tanong niya habang nakataas ang kilay.

Sandaling nag-atubili si Nevaeh.

“Bakit mo ba gustong pakasalan ako?” tanong niya.

Malinaw naman na hindi siya gusto ng lalaki.

Bahagyang natawa si Sven.

“Mag-aasawa rin naman ako balang araw, right?” sabi niya. “Kung pipili rin lang ako, bakit pa ako maghahanap ng iba kung may taong gusto naman ng pamilya ko.”

Hindi na nagtanong pa si Nevaeh.

Siguro dahil matagal nang magkaibigan ang kanilang mga pamilya.

Gustong-gusto siya ng mga magulang ni Jeston pati ng Lolo nito na patriarch ng Ferrer family.

Kung ganoon ang dahilan ni Sven, hindi na iyon nakakagulat. Hindi na siya nagsalita pa.

Pagkalipas ng wala pang sampung minuto.

Lumabas sila mula sa Judge's Office.

Pareho na silang may hawak na copy ng marriage certificate.

Napansin ni Sven na nakatitig lang si Nevaeh sa hawak niyang marriage certificate, parang hindi pa rin makapaniwala.

Bigla siyang nagsalita sa malamig na tono.

“Kahit magsisi ka ngayon, wala nang magagawa. Kahit bumalik tayo sa loob para mag-divorce, kailangan pa ring maghintay ng tamang oras para mag-file.”

Napakunot ang noo ni Nevaeh.

Grabe naman. Kakakasal pa lang nila, divorce agad ang binabanggit nito. Sino bang may gustong makipaghiwalay?

Binigyan niya ng matalim na tingin si Sven, pero maayos pa rin ang tono ng boses niya.

“Basta huwag ka lang magsisi, Sven.”

Pagkatapos ay naglakad siya pababa ng hagdan.

Bigla siyang hinila ni Sven.

Sa isang iglap, napunta siya sa mga bisig nito. Napadikit ang katawan ni Nevaeh sa dibdib ng lalaki.

Kahit na 5’5 ang taas niya, malaki pa rin ang agwat kapag katabi niya si Sven. Naamoy niya ang mabangong amoy ng mint mula sa katawan nito.

Napuno ng amoy na iyon ang kanyang paghinga, at bigla niyang naramdaman na parang may kung anong tumalon sa dibdib niya.

Parang nagwala ang tibok ng puso niya. Namula ang kanyang mukha.

“Saan ka pupunta?” tanong ni Sven sa ibabaw ng kanyang ulo. Mababa at malalim ang boses nito.

Ilang sandali pa bago nakabawi si Nevaeh at inayos ang paghinga niya.

“Uuwi na ako,” sagot niya.

“Ngayon lang tayo nagpakasal, tapos iiwan mo agad ang asawa mo?” sabi ni Sven habang nakatingin sa kanya.

Napatingin siya pababa at nakita niya ang mahahabang pilikmata ni Nevaeh na parang pakpak ng ibon na marahang kumikislap. Maputi ang kanyang balat at bahagyang namumula ang kanyang pisngi.

May kakaibang kombinasyon ng inosente at kaakit-akit sa kanyang mukha. Tahimik ngunit nakakabighani.

“…Nakalimutan ko,” sabi ni Nevaeh.

Pagtingala niya, nagtagpo ang kanilang mga mata. Hindi niya napansin ang mas malalim na tingin ni Sven sa kanya.

Parang may iniisip ang lalaki, kaya agad nitong iniwas ang tingin. Tahimik niyang binitiwan si Nevaeh.

“Sumama ka sa akin,” sabi niya.

Pagkatapos ay siya na ang unang naglakad pababa ng hagdan.

Hindi na nag-isip pa si Nevaeh at kusang sumunod.

Tutal legal na mag-asawa na sila.

Hindi naman siguro siya ibebenta ng lalaki, ‘di ba?

Bukod pa roon, nang maisip niyang ang dating boyfriend niya ay naging brother in law na niya sa pamilya, parang may kakaibang sarap sa pakiramdam.

At kahit paano, nakabawi rin siya.

***

Matatagpuan ang villa sa kalagitnaan ng bundok sa Lagoon Bay. Kilala ang lugar na iyon na sobrang mahal ang lupa, halos bawat metro ay may katumbas na malaking halaga.

Sa labas, mukhang simple lang ang disenyo ng villa. Pero kapag tumingin nang mabuti, makikita na bawat detalye ay mamahalin at maingat na pinili.

Nakatayo si Nevaeh sa gitna ng malawak na sala. Napatingin siya kay Sven na nasa harap niya.

“What’s this?” nagtatakang tanong niya.

Maikli lang ang sagot ni Sven.

“Bahay ng mag-asawa. Dito ka titira mula ngayon.”

Halos hindi napigilan ni Nevaeh ang sarili na magtanong agad.

“Eh ikaw?”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Sven. Malamig ang tingin niya.

“Nabigla ka ba nang husto kaya hindi mo na alam ang ibig sabihin ng ‘marital home’?”

Malinaw ang ibig nitong sabihin. Siyempre, dito rin ito titira.

Nagpakawala si Nevaeh ng pilit na ngiti dahil sa hiya. Sa isip niya, pareho pa rin talaga si Sven.

Parehong-pareho sa dati.

Noong una silang nagkakilala sampung taon na ang nakaraan, ganito na ito magsalita. Blunt and straightforward, parang laging may pang-aasar sa tono.

Hindi talaga ito madaling pakisamahan.

Pagkatapos ay inutusan ni Sven ang kasambahay na si Manang Karen para ipakita kay Nevaeh ang buong villa.

Pagkatapos noon, naglakad na siya paakyat sa ikalawang palapag. Mahaba ang tindig ng kanyang katawan habang papalayo.

Doon lang nakahinga nang maluwag si Nevaeh. Ang lamig talaga ng ugali ng lalaking iyon, parang may utang siya rito kung umasta.

Sinamahan siya ni Manang Karen na maglibot sa loob at labas ng bahay. Doon niya napagtanto kung gaano kalaki ang villa.

Limang palapag ang kabuuan nito.

May sariling elevator sa loob ng bahay. May sampung kasambahay na nagtatrabaho roon, at karamihan ay kakarating lang din kamakailan.

Habang naglalakad sila, nagkuwento si Manang Karen.

“Ngayong umaga lang bumalik si Young Master mula sa ibang bansa.”

Nagulat si Nevaeh nang marinig iyon.

Kakabalik lang niya mula abroad, pero alam na agad nito ang nangyari kanina? Iyong tungkol sa pag-iwan sa kanya ni Jeston sa araw ng kasal nila?

Hindi maiwasan ni Nevaeh na mag-isip.

Posible kayang pinakasalan siya ni Sven para lang gumanti sa nangyari tatlong taon na ang nakaraan?

Gusto sana niya itong tanungin nang direkta. Pero sinabi ni Manang Karen na abala si Sven sa trabaho sa kanyang study room kaya napilitan siyang maghintay.

Habang naghihintay siya sa master bedroom, naupo siya sa sofa. Hindi niya namalayan na nakatulog na pala siya.

Hanggang sa may naramdaman siyang bahagyang galaw sa kanyang katawan. Dahan-dahan siyang nagmulat ng mata.

Pagmulat niya, ang gwapong mukha ni Sven ang bumungad sa kanya, napakalapit.

“Ano ginagawa mo?” biglang sabi ni Nevaeh. Napahinto ang kanyang paghinga habang agad niyang niyakap ang sarili niyang dibdib, parang nag-iingat.

Inalis ni Sven ang kamay niya mula sa kumot na tinatakip sa kanya. Malamig ang tono ng boses niya.

“Relax. Hindi ako ganoon kadesperado para magkainteres sa katawan mong kulang pa sa development.”

Agad na sumiklab ang inis ni Nevaeh.

“Hoy! Hindi na ako katulad ng tatlong taon na ang nakaraan, okay? I already grew up!”

Sa sobrang inis niya, nahawakan niya ang kamay ni Sven at halos hilahin iyon patungo sa dibdib niya na bahagyang nakaangat sa ilalim ng damit.

Sa huling sandali, bigla siyang natauhan. Agad niyang binitawan ang kamay ng lalaki.

Parang nabaliw siya sandali. Limang taon silang naging magkasintahan ni Jeston, pero ni minsan hindi sila naghalikan.

Pero kanina, muntik na niyang…

Nang makita ni Sven ang pamumula ng mukha ni Nevaeh hanggang tenga, bahagyang ngumiti ang lalaki. Halatang inaasar siya.

“Bakit ka tumigil?” tanong nito. “Natakot ka bang hindi pumasa sa expectation ko?”

Halos magliyab sa init ang mukha ni Nevaeh. Sa inis niya, itinulak niya ang lalaki palayo.

“Kahit kulang pa ang development ko, wala ka namang pakialam doon.”

Tumayo siya at balak nang umalis. Pero bago pa siya makalayo, muli siyang hinila pabalik ni Sven.

Napaupo siyang muli sa sofa at dumikit ang likod niya sa sandalan.

Sinubukan niyang bumangon ulit, pero yumuko si Sven at inilapit ang katawan niya. Malakas ang presensya nito at halos matabunan siya.

“Nevaeh…”

Ang mababang boses ni Sven ay parang may kakaibang pang-akit.

“May lakas ng loob kang pakasalan ako, pero wala kang lakas ng loob gawin ang susunod?”

Napakagwapo ng lalaki. Marangal ang aura niya at parang perpektong gentleman, kaya halos hindi mahalata ang bahagyang mapanganib na tingin sa kanyang mga mata.

Bahagyang nakabukas ang kuwelyo ng kanyang polo, at kita ang matipunong leeg niya.

Sa isip ni Nevaeh, biglang sumagi ang isang alaala mula tatlong taon na ang nakaraan.

Hindi man niya naranasan ang mga ganoong bagay noon, hindi ibig sabihin wala siyang alam.

Biglang uminit ang ulo niya. Bigla niyang hinawakan ang kwelyo ng polo ni Sven at hinila ito pababa.

Diretsong dumampi ang labi niya sa labi ng lalaki. Kinagat pa niya ang labi nito, kunwari sanay na sanay, pero halatang awkward at hindi pa bihasa. Ilang beses pa nga niyang natamaan ang ngipin ng lalaki.

Dumilim ang tingin ni Sven habang pinipigil ang sarili.

“Nevaeh,” mababa ang boses niya, puno ng emosyon, “...alam mo ba ang ginagawa mo?”

“Of course I know,” sagot ni Nevaeh, may halong paghamon. “I’m messing with you. What, natatakot ka ba?”

Tinitigan niya ang lalaki nang may provocation.

Sigurado siyang tulad ng tatlong taon na ang nakaraan, inaasar lang siya nito.

“Don’t say I didn’t warn you.”

Biglang yumuko si Sven at ito na ang kumilos. Pinalalim niya ang halik at inangkin ang hangin sa bibig ni Nevaeh. Ramdam ni Nevaeh ang init ng katawan ng lalaki habang lalo siyang napapalapit dito.

Paos ang boses ni Sven habang nagsalita. Sa madilim niyang mga mata ay hindi na niya itinatago ang pagnanasa.

“Why not finish what we started three years ago?”